Skoro o noclegach w Japonii mowa, chciałem żeby ktoś kumaty w temacie potwierdził albo zaprzeczył możliwości nocowania za psie pieniądze w świątyniach buddyjskich. Morden, masz chyba najwięcej z udzielających się tu osób doswiadczeń w temacie Japonii praktycznej, bo chociaż jest wiele osób zainteresowanych większość może (niebywałe niestety) sobie poteoretyzować. Możesz coś o tym napisać? Jeśli kiedyś znajdziesz czas mógłbyś odbudować wykasowane posty, o których wspomniałeś powyżej. Taka moja, nie nazwę tego nawet prośbą, sugestia.
A ontopic:
Była taka ważna zasada tworzenia formy bezczasowej (w związku, że nie ma też innych nośników znaczeń gramatycznych mozna ją nazwać bezokolicznikiem) o przyrostku -te i różniąca się jedynie ostatnią literą ( a zamiast e) forma czasu przeszłego formy pospolitej czasownika. Podstawa to przynależność czasownika do jednej z trzech grup:
I grupa - kończące się na -u* (nomu, nomimasu; kiku, kimasu; kau, kaimasu etc)
II grupa - kończące się na -ru* (taberu, tabemasu; miru, mimasu)
III grupa - nieregularne -na szczęście są tylko trzy, przynajmniej o tylu wiem (iku, ikimasu; suru, shimasu; kuru, kimasu)
Tu pojawia się problem odróżnienia niektórych czasowników I i II grupy od siebie. W I mogą występować czasowniki, które kończą się na -ru, jednak owo r należy do tematu, nie do końcówki. Jedyna metoda na 100% poprawne określenie grupy to znajomość wyrazu w formie pospolitej i grzecznej. Tak mi się przynajmniej wydaje. Na przykład kaeru (wracać) wygląda jak czas. II grupy. Jeśli się przyjrzeć formie grzecznej (kaerimasu) widać, że r nie zostało odcięte przy tworzeniu tej formy. Taką zasadę stosujemy w podobnych wypadkach. Jeśli r należy do tematu po nim dodajemy i a dalej standardowe masu.
Teraz tworzenie form -te,:
końcówkę tej formy tworzymy w zależności od końcówki formy pospolitej czasu teraźniejszego:
-dla I grupy (nie wiem czy pamiętam wszystkie przypadki):
a) dla końcówki -tsu > -tte (np. matsu > matte - czekać)
b) dla końcówki -gu > -nde (np. oyogu > oyoide - pływać)
c) dla końcówki -mu > -nde (np. nomu> nonde - pić)
d) dla końcówki -u > -tte (np. kau > katte - kupować)
e) dla końcówki -ru (gdzie r należy do tamatu, rzecz jasne) > -tte (np. kaeru > kaette - wracać)
f) dla końcówki -ku > -ite (np. kiku > kiite - słuchać)
g) dla końcówki -nu > -nde (np. shinu > shinde - umrzeć)
-dla II grupy
we wszystkich przypadkach -ru > -te (np. taberu > tebete - jeść; miru > mite - patrzeć)
-dla III grupy
a) iku > itte
b) suru > shite
c) kuru > kite
Zastosowanie:
Najogólniej rzecz biorąc jest odpowiednik naszego trybu rozkazującego, obejmującego rozkazy i prośby. Na przykład Ni-mai kitte o katte kudasai (Proszę kupić dwa znaczki). Kudasai to wyrażenie prośby (proszę), ale w różnych sytuacjach może oznaczać różne rzeczy (między innymi dlatego japoński jest taki trudny

), ni to cyfra dwa, mai to klasyfikator do płaskich przedmiotów, kitte - znaczek, o - partykuła dopełnienia bliższego (przerabiając to z potrzeby na gramatykę języka polskiego) a katte to nasz czasownik w formie bezokolicznika.
Forma czasu przeszłego czasownika w formie pospolitej różni się od bezokolicznika jedynie wspomnianą literą na końcą (a zamiast e). Stosuje się to jako czas przeszły w luźnej, nieformalnej rozmowie.
Mam nadzieję, że komuś się to przyda. Mi się przydaje o tyle, że utrwalam sobie wiadomości. Z tego co zauważyłem, udzielają się tu weterani. Szanowni weterani, proszę o wyrozumiałość i powstrzymanie się od uwag typu "po co to komu" bo po coś na pewno
* - w formie pospolitej