CYTAT
Drugie ciało
Milorad Pavić
"Drugie ciało" to najnowsze dzieło Pavicia, które jednocześnie z oryginałem ukazuje się w przekładach na główne języki europejskie. Za jego również sprawą serbski autor będzie (jak wiemy) w tym roku nominowany do literackiej Nagrody Nobla. Cytując Autora można o "Drugim ciele" napisać:
Autor tej książki jest zmyślony, pozostałe postacie na ogół istniały. Wspominane na kartach książki Źródło Bogarodzicy znajduje się obok domku Najświętszej Marii Panny w Efezie, to jego wodę sprzedawano podczas opisywanego weneckiego karnawału. Istnieje także pierścień. Widzieliśmy go u naszej przyjaciółki. Zmienia kolor zależnie od stanu ducha tego, kto go nosi. Żyli również dwaj pisarze, o których mówi ta powieść: Gavril Stefanović Venclović (1680-1749) i Zaharija Orfelin (1726-1784). Jeden w Sentandrei na Węgrzech, drugi przez pewien czas w Wenecji. Ich dzieła, które się tu cytuje, można przeczytać także i dziś. Orfelin w roku 1772 ogłosił u weneckiego drukarza i wydawcy Theodosiosa obszerną biografię cara Piotra I, która pozostaje jedną z najpiękniej ilustrowanych ksiąg z tamtych czasów, a czyta się ją i dziś jak ekscytującą powieść. W osiemnastowiecznej Wenecji naprawdę istniały działające w sposób niemal magiczny, wzorowane na bizantyjskich tajne służby specjalne. Ogółem biorąc, w swoim czasie istotnie żyło wiele postaci z tej książki, jak skrzypaczka Zabeta czy osiemnastowieczny wenecki inkwizytor Cristofolo Cristofoli, ale ich losy zagubiły się w mrokach czasu. Tutaj zostały na nowo złożone.
To książka w równej mierze tajemnicza, co ważna. Sam autor określa "Drugie ciało" mianem najistotniejszej i najdojrzalszej książki swego życia, czegoś w rodzaju summy i testamentu twórczego.
Milorad Pavić
"Drugie ciało" to najnowsze dzieło Pavicia, które jednocześnie z oryginałem ukazuje się w przekładach na główne języki europejskie. Za jego również sprawą serbski autor będzie (jak wiemy) w tym roku nominowany do literackiej Nagrody Nobla. Cytując Autora można o "Drugim ciele" napisać:
Autor tej książki jest zmyślony, pozostałe postacie na ogół istniały. Wspominane na kartach książki Źródło Bogarodzicy znajduje się obok domku Najświętszej Marii Panny w Efezie, to jego wodę sprzedawano podczas opisywanego weneckiego karnawału. Istnieje także pierścień. Widzieliśmy go u naszej przyjaciółki. Zmienia kolor zależnie od stanu ducha tego, kto go nosi. Żyli również dwaj pisarze, o których mówi ta powieść: Gavril Stefanović Venclović (1680-1749) i Zaharija Orfelin (1726-1784). Jeden w Sentandrei na Węgrzech, drugi przez pewien czas w Wenecji. Ich dzieła, które się tu cytuje, można przeczytać także i dziś. Orfelin w roku 1772 ogłosił u weneckiego drukarza i wydawcy Theodosiosa obszerną biografię cara Piotra I, która pozostaje jedną z najpiękniej ilustrowanych ksiąg z tamtych czasów, a czyta się ją i dziś jak ekscytującą powieść. W osiemnastowiecznej Wenecji naprawdę istniały działające w sposób niemal magiczny, wzorowane na bizantyjskich tajne służby specjalne. Ogółem biorąc, w swoim czasie istotnie żyło wiele postaci z tej książki, jak skrzypaczka Zabeta czy osiemnastowieczny wenecki inkwizytor Cristofolo Cristofoli, ale ich losy zagubiły się w mrokach czasu. Tutaj zostały na nowo złożone.
To książka w równej mierze tajemnicza, co ważna. Sam autor określa "Drugie ciało" mianem najistotniejszej i najdojrzalszej książki swego życia, czegoś w rodzaju summy i testamentu twórczego.
