Josh

Prawda, w zakresie indyków można wygrzebać czasem niezłe perełki 3D, jak własnie Demon Turf, Pseudoregalia, Blue Fire czy Super Sami Roll. No, ale to już są ledwie krople w morzu jeżeli porównać to z czasami kiedy takie gry dosłownie zalewały rynek. Praktycznie co roku nowy Jak, Ratchet i Sly, kilka odsłon Ty i Taka i Raymana, Blinx, Klonoa, I-ninja Dr. Muto, Whiplash, Psychonauts, Sphinx, Haven i tona gierek na bazie znanych licencji. Masakra jak płodny był gatunek platformówek w erze PS2/GCN/Xboxa. Za mną teraz chodzi, żeby dać kolejną szansę Evil Twin Raczej taki średniaczek, ale z unikatowym klimatem przywodzącym na myśl Alicję od American McGee

Trochę smutne, że z tego trio (Jak, Ratchet, Sly) przetrwał tylko jeden zawodnik, zdecydowanie brakuje dzisiaj więcej takich kolorowych, jajcarskich gierek. Suckerom pewnie wyprodukowanie kolejnej części zajęłoby z kilka lat mniej niż zrobienie potężnej piaskownicy AAA, więc teoretycznie pomiędzy jednym, a drugim kolosem mogliby wcisnąć szopa.

Sly 3: Honor Among Thieves & Sly Cooper: Thieves in Time Nie wiem o co chodzi z tymi narzekami na czwartego Sly'a, dla mnie od dwójki wzwyż wszystkie części są niemal dokładnie takie same i trzymają prawie że identyczny poziom. Czyli dobry, ale bez szału. Ból dupy o znerfienie platformówkowania dalej mi nie przeszedł i cały czas uważam jedynkę za najlepszą odsłonę, w zasadzie wszystkie elementy siadły mi w niej najbardziej: małe etapy nastawione na omijanie przeszkód, więcej skakania, ginięcie po jednym hicie to też świetny motyw (kojarzący się Crashem albo SuperMeatBoy), stealh bardziej na drugim planie, dosyć skillowe walki z bossami i czas gry też w punkt. Później już zaczęło się kombinowanie, zmiana formuły i szereg średnio trafionych pomysłów kontynuowanych aż do samego końca, czyli przede wszystkim dziwny miks szpiegowskich sekwencji z dosłownie toną pierdołowatych minigier i jedyne co się naprawdę zmieniało między Sly 2, 3 i 4 to ilość grywalnych postaci. Sly 3 chyba największy kastrat, bo wywalili butelki i skarby do zbierania przez co nie ma większego powodu, żeby w ogóle eksplorować te mapki, ale już misje niczym nie odbiegają od tych z drugiej odsłony: gramy trochę szopem, trochę żółwiem, nieco hipopotamem, bonusowo innymi postaciami, jest dużo skradania, obijania ryjów, poruszania się różnymi pojazdami, bossfightów itp. Najmniej do mnie przemówił piracki motyw z walkami na otwartym morzu, beznadziejnie to zrobili, a rozciągnięte jest tak, że po 10 minutach można się zrzygać. Ogólnie taki bardzo, ale to bardzo bezpieczny sequel, widać że deweloperom powoli zaczęły się kończyć pomysły. Czego zresztą ostatecznie dowiódł Sly 4 robiący to samo co Sly 2 i 3, dokładnie na taką samą skalę. Lokacje wcale nie są tu ani większe, ani bardziej pomysłowe, to samo dotyczy misji, z których przynajmniej 1/3 to minigry, niby fajnie że można sterować przodkami Sly'a, z których każdy ma jakieś inne umiejętności (jeden potrafi się kitrać po kątach i skakać po obiektach niczym rasowy ninja, inny robi eleganckie sitko z przeciwników za pomocą rewolwerów), niby spoko że Cooper wchodzi w posiadanie nowych ciuszków, które również mu dają nowe skille, można nawet trochę pograć ponętną Carmelitą (wszystkie zdegenerowane furrasy mogą sobie w tym momencie zwalić konia), ale core gameplayu za bardzo to nie zmienia, więc po zagraniu pod rząd we wszystkie części można naprawdę poczuć się przejedzonym, a nawet lekko znudzonym. Co nie zmienia faktu, że porównanie tego do sytuacji z Jak&Daxter i The Lost Frontier to grube przegięcie, to nie jest w żadnym wypadku taki downgrade. Duży plusik za polski dubbing, tak jak zawsze w grach korzystam z oryginalnego, angielskiego tak tutaj naprawdę fajnie słuchało się dialogów w wykonaniu naszych polskich aktorów (Julia Kołakowska jako Carmelita jest świetna), graficzka też ładniejsza, widać tę różnicę generacji. Koniec końców trochę się pobawiłem przy tych grach, wszystkie uważam za przyzwoite (Thievius Raccoonus wiadomix, najlepszy), ale takim totalnym hitem nie nazwałbym żadnej z nich i pewnie już nigdy więcej do tej serii nie wrócę. Jednak te Jaki i Ratchety plasują się dla mnie kapkę wyżej. Ciekawe czy Sucker Punch jeszcze kiedyś wróci do tego uniwersum. Chociaż może lepiej nie, bo pewnie pójdą w open world z jakimś wkurzającym girlbossem

Jak ograniczą motywy detektywistyczne to będzie kolejny Resident Evil wannabe, więc lepiej żeby tego nie zrobili.

https://www.facebook.com/SambuzCosplay/ Kolo ma pewnie więcej segzów niż wszyscy forumowicze razem wzięci

Podróżnik w czasie: przesuwa krzesło

Uuu, jak podobne do Raida to już mi stoi i na pewno będzie dzisiaj młócone.

Wiesz, że Hollywood od dawna szoruje po dnie, kiedy filmy Nolana wydają ci się masterpieceami.

Kolejny dobry rok dla fanów horrorów

Ale o jakiej interaktywności mówimy? Co Ci zostaje w tej grze poza skradaniem i ucieczką przed przeciwnikami? Że możesz sobie otworzyć sam drzwi albo spuścić wodę w kiblu? To już brzmi bardziej jak iluzja grania. Różnica między samodzielnym jej przechodzeniem, a robieniem tego samego za pomocą YT zbyt mocno się tu zaciera i zaczyna przypominać różnicę między samodzielnym czytaniem książki, a chłonięciem jej za pomocą audiobooka, kiedy ktoś czyta ją za Ciebie. Niby inna forma, ale wrażenia niemal identyczne. No, ale ja jestem typowo gameplayowym graczykiem, więc może dlatego tak trudno mi to pojąć, proszę nie dawać mi klaunów

No nie powiem, kilka razy kusiło, żeby spróbować tych dinusiów, ale foch na Capcom że zamiast Dino Crisis dostaliśmy coś takiego okazał się silniejszy

Nie będę mówił komu jak ma grać, ale też nie jestem przekonany czy usuwanie jednego z najważniejszych ficzerów w grze (czyli potworów) odpowiedzialnego zarówno za rozgrywkę, jak i za klimat to rozsądny pomysł. To trochę jak granie w Super Mario Bros z modem usuwającym wszystkie przeszkody (po prostu cały czas idziesz w prawo) albo pykanie w The Secret of Monkey Island z poradnikiem na kolanach zawierającym rozwiązanie każdej zagadki. Czym się bez tego pierwiastka gameplayu różni takie granie od oglądania tej samej gry na YT jak ktoś inny ją przechodzi? Po prostu odpal sobie jakiś no commentary longplay i wyjdzie na to samo (też sobie pooglądasz widoczki i poczytasz notatki), ale przynajmniej zaoszczędzisz pieniądze.

No taki nieślubny syn Cyberpunka i SuperMeatBoya, z poziomem trudności bardziej w stronę tego drugiego. Totalne GOTY wśród gier AA (obie części), gry które odwdzięczają się mega soczystym i satysfakcjonującym gameplayem w zamian za kilka litrów wylanego potu i łez. Jak ktoś jeszcze nie grał to sie nie ma co zastanawiać, bardzo często te sztosy są w promocji (teraz na Steamie Ghostrunner 2 za... 28zł). Mam nadzieję, że ich nowy projekt (Valor Mortis) będzie równie dobry i utrzyma status "gry nie dla każdego".

Niby tak, ale też nie do końca, bo są gry które mają wywalone jajca na ten schemat i w bardzo dużej mierze swoją popularność zawdzięczają właśnie wysokiemu poziomowi trudności i ogólnej nieprzystępności dla zwykłych zjadaczy giereczek: Soulsy, Sekiro, Cuphead, SuperMeatBoy, Celeste, Returnal, Hollow Knight, Sifu (później dodali easy, które i tak jest trudniejsze niż większość współczesnych gier na hardzie), Ghostrunner i jeszcze pewnie z kilka by się znalazło. To pokazuje, że łaknących stersujących wrażeń popierdoleńców też nie brakuje i że warto tworzyć gry z myślą o nich, a nie tylko dla szerszej grupy odbiorców.

Jak na nowe IP to całkiem nieźle. Może da to Capcom do myślenia, że ludzie nie chcą żadnych Exoprimalów tylko więcej dobrego szajzu dla pojedynczego gracza.

Ona chce dominującego faceta sama ewidentnie będąc dominująca. Skończy się tak, że przy cimcirimci kolo złapie ją mocniej za cycka albo pociągnie za włosy i babeczka dostanie wścieku macicy, nie mówiąc już o kwestiach poza łóżkowych, kiedy facet będzie chciał podjąć jakąś stanowczą, męską decyzję i zrobi się z tego awantura na miarę wojny domowej w Jugosławii. A z takich mniej patologicznych rzeczy to obejrzałem sobie "Tu zdarzy się coś strasznego". Idealny przykład, kiedy serial powinien być o połowę krótszy, bo część odcinków to sztucznie przeciągnięte zapychacze o niczym i dopiero końcówka dowala konkretnie do pieca. Trochę zawód, bo początek miał świetny, Lynchowski klimat, ale jak już pojawiła się rodzinka i ich problemy, to zaczęło trochę śmierdzieć Klanem. Dawno też nie widziałem serialu, w którym postacie aż tak mnie irytowały.

Tak patrzę na te gameplaye i sobie myślę, że kurde, chętnie bym pograł w nowe Syphon Filter od tych ziomków. Mają doświadczenie w grach single player, potrafią w skradanie, akcja też wygląda konkretnie, SF to w sumie też zawsze były klimaty Bonda/Mission Impossible, trochę Hitmana. Mogłoby ich Sony zwerbować i zamiast kolejnego skazanego na porażkę flopa a'la Concord sypnąć hajsem na dobrego, szpiegowskiego singla. Ale to chyba tylko w jakimś alternatywnym uniwersum, bo w naszej zjebanej linii czasowej nie ma na to co liczyć

Czaicie jakby teraz wyszła nowa część Soul Calibur albo Parasite Eve z drącymi się ciuszkami w trakcie gameplayu? te wszystkie kryptogeje z Kotaku i The Gamer chyba by dostały kociokwiku

Jak komuś sprawia problem przeskoczenie z klocka na klocek w tutorialu Cupheada, to easy w większości tytułów będzie bardzo rozsądnym wyborem dla takiego gracza. Też nie rozumiem po co się męczyć i tracić resztę tego czegoś na głowie co próbujesz nazywać włosami. Z drugiej strony nie oszukujmy się, grając na niższych poziomach trudności 3/4 mechanik staje się zbędnych, a przez to cierpi gameplay, a co za tym idzie taki gracz nigdy nie doceni gry w pełni. Widać to głównie po erpegach i strategiach oferujących multum rożnych skomplikowanych, ale też wynagradzających taktyk, nie mających większego zastosowania na easy (bo po co z nich korzystać skoro obraca się w pył wrogie jednostki podstawowymi komendami?), ale też w większym lub mniejszym stopniu po innych gatunkach. Ninja Gaiden w trybie Hero traci cały swój urok, zamiast bawić się w masterowanie combosów, uników i UT wystarczy po prostu klepać jeden przycisk i gra sama się przechodzi. Tak samo DMC. A później czasem słyszysz, że "te slashery to są monotonne". A survival horrory? Tutaj gameplay ma też bezpośrednie przełożenie na klimat: będziesz się bał potworów mając ekwipunek wypchany amunicją i apteczkami, z auto-savem odpalanym co 15 sekund? Później słyszysz, że "kurde, w sumie to ta gra nie jest zbyt straszna". W sumie nic dziwnego, że oba gatunki nie są zbyt popularne. Daleki jestem od naśmiewania się ze słabszych skillowo wymiataczy, rozumiem że nie każdy po 12 godzinach jebania przy taśmie produkcyjnej w fabryce kredek, powrocie do domu i ogarnięciu wszystkich bzdet (+dostaniu opierdolu od żony, że ty w sumie cały dzień nic robisz i mógłbyś jeszcze wyprowadzić psa, pozmywać naczynia i wziąć udział w triathlonie Ironman), ma czas, siłę i chęci na denerwowanie się przy grze wideo. No ale przyznam, że raczej nie chciałbym czytać później wrażeń w "Co właśnie ukończyłem" takiego gracza, bo nie dowiem się na temat gry konkretów, które mnie najbardziej interesują.

Gierka pokazuje kawałek cycka i dupy, a giereczkowi żurnaliści z zachodu zaczynają się obsrywać po same pachy Push SquareLords of the Fallen 2's Idea of Female Armour Is Downrigh..."You wanted provocative"

Jeszcze trochę i AI tak się rozwinie, że i tak nie będziemy potrafili odróżnić recenzji napisanej przez nią od takiej skleconej przez człowieka. Może nawet gierki zacznie nam przechodzić, żebyśmy się nie musieli męczyć

Julka to będzie topik tej edycji, liczę na dobre dramy. Osobiście sądzę że wystarczyłoby mi z nią 5 minut rozmowy żeby opuścić kabinę i przy okazji dostać raka mózgu. Reszta lasek? Copy-paste, prawie same blondynki z dekoltami do pępka, ta jedna z wielkim nochalem i ramionamy szerszymi od moich to taki trochę trans-vibe. Z ziomeczków zabawny jest typ z brodą (Damian), myślałem że to ja mam słabą gadkę i chujowe żarty, ale typ bije mnie na głowę. Prowadzących nie znam i w sumie mało mnie interesują, i tak zbyt często nie będą się pojawiać. Ogólnie dobry start, ale i tak jazda zacznie się dopiero na wakacjach.

Podobno jak uzbierasz 100tys plusików to w nagrodę zostajesz adminem forum.