kultywator

PANASONIC RP-HT360E - świetne słuchawki. Kapitalne podbicie basów nie zakłucające czystości dźwięków z wyższego zakresu. Używane do grania i oglądania filmów na laptopie. Nie odkształcają się pomimo codziennego zasypiania na boku z słuchawkami na uszach (choć w takiej pozycji nieco niewygodne). Pojedynczy przewód (3m) dodaje funkcjonalności. Używane pół roku nie noszą śladów zużycia.

A jest opcja żeby w ogóle wyłączyć metro i startować tylko i wyłącznie z pulpitu? I czy da się tak to metro ustawić, żeby nie jeździło na boki, tylko w górę i w dół (jak tradycyjna winda I co z grami (wydajność!)? Nikt nie dał jeszcze na to odpowiedzi a ten temat jest dla mnie naważniejszy.

The Wrestler (2008) - Gdy zobaczyłem na początku nazwisko Aronofsky'ego przestraszyłem się, że znowu obejrzę męczący, kiczowaty film o niczym. Tym razem nie było tak źle. Historia szczególnie nie porywa, ale ważniejsze, że nie przyprawia o coraz mocniejsze facepalmy. 5/10

Shutter Island (2010) - mam wrażenie, że to kpina z klinicystów, niestety wikipedia niewiele mówi o autorze powieści, na podstawie której został nakręcony film. Na filmwebie jest info, że za podjęcie rezyserii i obsadzenie głównej roli podziękowali Fincher i Pitt. Szkoda gdyż w Fincherowskim Zodiac (2007) Mark Ruffalo, Elias Koteas oraz John Carroll Lynch (występujący również w Shutter Island) IMO pokazali znacznie większe możliwości aktorskie. Wracając do sedna - momentami bałem się, że będę oglądał mariaż Incepcji z Czarnym Łabędziem, na szczęście nie ma tragedii, a film kilka razy pozytywnie zaskakuje swoją przewrotnością. 7/10

Lego Star Wars Complete Saga - 79% i zaczyna nudzić.

The Next Three Days (2010) - Russel Crowe w postaci zdesperowanego małżonka, który za wszelką cenę kombinuje jak wydostać z więzienia żonę oskarżoną o morderstwo. Na początku myślałem, że zobaczę jakąś analogię do Prison Break, na szczęście nie jest aż tak tragicznie (pomimo kiku absurdów). Russel dźwiga na brakach cały film i głównie z tego względu 7/10.

Never Back Down 2: The Beatdown (2011) - popłuczyny filmu, o którym pisałem kilka postów wcześniej. Po oczach najbardziej razi kiepski montaż. Po uszach fatalne dialogi. 3/10 Przynęta (2010) - Appât, L' - głupawa komedia z męczącymi gagami. Problemem tego typu kina jest to, że nie każdemu musi się podobać. Mi akurat ten tytuł nie przypadł do gustu, choć bardzo lubię skecze Monty Pythona. Najlepsza scena - Prudent Poirier wyrzucający ostatniego gołębia z samochodu. Resztę IMO można sobie darować... 3/10

Never Back Down (2008) - szczypta płytkiej, moralizatorskiej, amerykańskiej popfilozofii, ukazanej pod przykrywką obijania mordy w stylu MMA. W filmie można usłyszeć kilka jankeskich punkowych utworów (w tym kapitalny Rise Against). Coś w sam raz dla typa z ADHD, takiego jak ja. Brak statywu pod kamerą bije po oczach przez cały czas. Dla dobra ludzkości do projektu zaangażowano Amber Heard . Film z klasycznym happy endem, w sam raz dla zakochanych nastolatków. 4/10

http://fotkowo.pl/view.php?filename=501pulpit.jpg

Ufff. Kamień mi spadł z serca. Chociaż zapewne niedługo posypią się hejty na mojego posta...

WTF?! Co ze mną nie tak? Czy jestem jedynym gościem, któremu ten film nie przypadł do gustu? Robert D.Jr mimo kunsztu wcale go nie ratuje!

Kolejna kopalnia wiedzy. Postaram się obejrzeć wszystkie.