System Shock (PS5) Bezimienny haker, który przy próbie kradzieży danych z serwera megakorporacji, zostaje zatrzymany i wysłany na stację kosmiczną "Cytadela", gdzie dostaje propozycję nie do odrzucenia: wyłączyć ograniczenia etyczne Shodan - sztucznej inteligencji zarządzającą Cytadelą, albo dostać stały meldunek na stacji, bez możliwości powrotu na Ziemię. Oczywiście nie ma nic za darmo, i w zamian za usługę będzie miał założony wojskowy wszczep, którego dane próbował wykraść. Protagonista podejmuje oczywisty wybór przystając na ofertę, i po pół roku w kapsule leczącej budzi się na opuszczonej stacji. Okazuje się że Shodan obecnie uważa się za boga i chce zniszczyć ludzkość, a my wcielając się w owego hakera musimy to wszystko odkręcić. Gra od razu wrzuca na głębokie wody - żadnych znaczników na mapie (tą odkrywa się przez eksplorację), zadań, celów misji i tym podobnych. Dowiedzieć się o tym, co mamy zrobić, i w jaki sposób, a także co tu zaszło dowiadujemy się z logów porozrzucanych po Cytadeli, która ma dziewięć pięter. Siedem z nich jest dostępnych do nieograniczonej eksploracji, z okazyjnymi pomieszczeniami wymagającymi karty dostępu, rozwiązania zagadki na panelu elektrycznym, otworzenia z drugiej strony, lub przez cyberprzestrzeń. To ostatnie przypomina Descenta, latamy w powietrzu, strzelamy do low poly przeciwników, i szukamy punktu który trzeba zniszczyć. Niektóre z tych sekcji potrafią być frustrujące. Piętra są spore, i swoją konstrukcją przypominają labirynt, do tego pomieszczenia i korytarze są do siebie podobne przez co łatwo się tu zgubić. Shodan jak stalker podgląda nas na kamerach i wysyła swoich pomagierów w postaci mutantów, robotów, cyborgów i wszystkiego pomiędzy żeby nas powstrzymać. Początkowo do samoobrony mamy tylko gazrurkę, ale z czasem arsenał powiększa się o coraz ciekawsze sprzęty, jak na przykład strzelba, magnum, czy działo jonowe. Bronie dzielą się na dwa rodzaje: wymagające amunicji, oraz zasilane energią kombinezonu, z których te pierwsze zazwyczaj mają dwa rodzaje amunicji, a te drugie przełącznik ładunku (mały, średni, duży, pobiera proporcjonalną ilość energii). Oprócz tego do dyspozycji są przedmioty jednorazowe takie jak granaty, miny zbliżeniowe, plastry, czy apteczki. Zbierać można również rożnego rodzaju bezużyteczny szpej, który można przerobić w ekwipunku na złom, a ten z kolei w stacjach recyklingowych wymienić na kredyty. Zdobyty hajs upłynnia się przy automatach z plastrami, amunicją, ulepszeniami broni i przekąskami. Od czasu do czasu można znaleźć wszczepy zwiększające możliwości, buty przyspieszające i odrzutowe, czy kombinezon chroniący przez promieniowaniem. Są to rzeczy przydatne, ale nie są wymagane, można skończyć grę bez nich. Nasz haker, jak na nerda przystało, nie jest zbyt wysportowany, i szybko się męczy. Kilka mocniejszych machnięć gazrurką i wysiadka, przerwa na kebsa. Kariery w MLB to on nie zrobi. Jako że to chuchro, to i miejsca w plecaku mało, i to bardzo. Funkcjonuje to tutaj jak w RE4, czyli bronie też zajmują miejsce, i czasem trzeba się zastanowić co lepiej wziąć ze sobą. Jest coś w stylu skrytki, ale ma jeszcze mniej miejsca niż w kieszeni, więc niespecjalnie się przydaje. Na szczęście można zostawić przedmioty w skrzynkach w których znajdujemy przedmioty i nie znikną stamtąd, a że zazwyczaj stoi ich obok siebie kilka, to można więcej upchać w jednym miejscu. Protagonista też jest kruchy w departamencie przyjmowania strzałów na klatę, kilka mocniejszych i zgon. Przez większość gry nie ma to większego znaczenia, bo jesteśmy automatycznie wskrzeszani z połową życia w najbliższym punkcie rekonstrukcyjnym jaki odblokowaliśmy (może być na innym piętrze), ale na początku gry wszystkie są zablokowane, na przedostatnim nie można z nich korzystać, a na ostatnim nie ma żadnego. Tak samo przy walkach z bossami, śmierć oznacza załadowanie ostatniego punktu zapisu automatycznego albo ręcznego. Co ciekawe, po wskrzeszeniu obici przeciwnicy nie odzyskują punktów życia, tylko mają tyle, ile mieli w momencie naszej śmierci. Graficznie nie ma rewelacji, ale jest dobrze. Tekstury mają nałożony specjalny filtr, co dodaje grze klimatu retro, naprawdę fajnie to wygląda. Podczas eksploracji w tle przygrywa ambientowa muzyka, która zmienia się w bardziej dynamiczną w momencie wykrycia przez przeciwników. Nie są to może wybitne kompozycje, ale robią robotę. Nie do końca sprawdza się natomiast sterowanie na padzie. Jest możliwość wychylania się zza narożników, ale trzeba wcisnąć L3 i wychylić analog, przez co można albo się poruszać, albo zaglądać co jest za rogiem. Pod tym samym przyciskiem jest też bieganie, z tym że trzeba cały czas go trzymać, co jest niewygodne. Kolejna bolączka to paleta z przedmiotami, które przełącza się D-padem, przez co wybranie odpowiedniego w trakcie walki z bossem potrafi napsuć krwi. Jest jeszcze kwestia inteligencji przeciwników. Krótko: Biją mocno, ale to debile. Taktyka "strzel, schowaj się, powtórz" działa za każdym razem, za wyjątkiem najazdu większej grupy. Za to jak jeden nas zauważy, to zlecą się wszyscy. Gra ma fajny system poziomu trudności, podzielony na cztery sekcje: Walka, fabuła, zagadki i cyberprzestrzeń, i każdy z nich można ustawić od 1 do 3. Grałem na ustawieniu 2-2-2-2, ale z obecną wiedzą zmieniłbym cyberprzestrzeń na 1, bo zielone komary czy tam muchy przyprawiały mnie o palpitacje serca, a zagadki na 3 bo były fajne. Nie polecam ustawiać fabuły na 3 przy pierwszym podejściu, bo gra narzuca wtedy limit czasu 10 godzin. Dla porównania mi zeszło ponad trzy razy tyle. Ginąłem, gubiłem się, a mimo to miałem chęć grać dalej, i spodobało mi się na tyle, że kupiłem pierwowzór. Wrzucam w spojler podpowiedź do gry dla zainteresowanych Na piętrach 0-6 w miejscu gdzie niszczy się węzły komputera jest gdzieś obok wyświetlacz z migającymi cyframi. Jak się te węzły rozwali to widnieje jedna cyfra. Zrób screena, albo zapisz, będzie później potrzebne.
W niedzielę będzie Direct z filmu Mario Galaxy
