Piechota

Wow! Marnym pocieszeniem będzie, że ja też w głowie słyszę ten głos, prawda? ten podcastowy Piechota nie ma takiego przemyślanego flow jak ten z pisma. Tu jeszcze daleka droga. Ale jest mi tak naprawdę bardzo miło, bo rozumiem, że to oznacza częste słuchanie BD. Dziękuję <3 To bardzo słuszna uwaga, ja czasem zapominam tu wrzucić jakiś materiał. Zatem nadrabiam – to pierwszy odcinek z kilku pod takim wymyślonym przez Asię szyldem „psychologiczno-kulturoznawczym”!

Mam nadzieję: interesująca rozmowa o stanie gier wyścigowych w ogóle. Z niezastąpionym @Azi91!

malutki dodatek do odcinków o TR przed nagraniami na temat „dwójki” (wszyscy na pokładzie już przeszli całość!)

Za miesiąc wchodzimy do The Room i szukamy w nim mglistych sensów…

Jak wróciłem do Encyklopedii Platformerow, to teraz już trudno będzie o miesiąc bez chociaż jednego takiego odcinka!

Jeden z najważniejszych growych aspektów życia moim zdaniem. Te ciekawe momenty, gdy do postrzegania i później wspominania gry dołączają elementy zewnętrzne. Gdy doskonale możesz sobie przypomnieć zapach lub aurę za oknem „którejś gry”, gdy możesz zrobić takie rytualne podróże w czasie. Fajnie, Kmiot, że nas to łączy. Myślę, że wieeeele osób to ma, ale nie każdemu chce się potem poświęcić trochę energii na rytuał

Bardzo dziękuję za te słowa! Dla mnie tekst ma być miłym doświadczeniem, jego pisanie ma pobudzać, jego czytanie ma czasami powodować satysfakcję. Nic nudniejszego (dla mnie, podkreślam) niż po prostu recenzja opisująca mechaniki gry.

JAK MI WYSADZIŁEŚ DOM, TO JAK MAM PISAĆ (cieszę się, że rozmowa trwa! Na moim podium Takedown i Revenge zdecydowanie wyżej od Dominatora, ale tego także bardzo uszanowałem po procesie "badań" do tekstu. Ja, wiecie, nie podchodzę tak drobiazgowo do kwestii, nie wymieniam zawsze dobitnie wszystkich aspektów, interesuje mnie zawsze jakaś opowieść ukryta w historii gry, w jej miejscu w kanonie, w odświeżaniu jej do tekstu. I z przyjemnością czytam Wasze wypowiedzi )

Górą konsolowcy, którzy będą mieli lepszą kolejność. Ale cieszę się, że podzielamy opinię. Bo akurat w przypadku Bubsy 4D jest wielki dysonans w sieci.

Są momenty, w których trochę bardziej się staram. Albo zaczyna być na tyle długa, że wiem, że jeśli nie będę, to będzie dramat Jestem prawie pewien, że mocno zaznaczamy, gdzie kończymy bezspoilerową część rozmowy. Ale jeśli nie, to przepraszam! Dziękuję za wrzucenie! Jestem całkiem dumny z tego odcinka :3

I co, i co? Jest okej?

Że moje myśli nie są li reinterpretacją Waszej rozmowy!

…no cóż. Ale przynajmniej mój tekst był stuprocentowo mój. Nawet nie wiedziałem, że tu tacy ludzie kultury specyficznie wkręceni w scenę wyścigów PS2

Dziękuję. Pełna zgoda, nie dam się już wcisnąć w to na kolejne 30+ godzin, niezależnie od tego, jak piękna jest mapka, bo powtarzalność zabija wiele entuzjazmu. I no, wiem, że recenzenci zachodni grają w to dokładnie tak, jak piszesz, bo weryfikowałem te dziesiątki później w ich podcastach ^^

Nie uważam siebie za wielkiego erudytę, choć sporo pracuję głosem (ba – krytyczny jestem wobec własnych umiejętności mówienia, chciałbym być w tym lepszy), natomiast co do wytknięcia odpowiem bez jakiejś specjalnej próby bronienia się, że my słowa "polonizujemy" wraz z czasem – dlatego gry są u nas w uzusie rEmasterowane, a nie rImasterowane, i dlatego wydłużyliśmy już na polską modłę "i" w rImake'u i powoli przestajemy denerwować się na zapis "rimejk". Znaczy masz rację, jasne, ale nie spinałbym się tutaj. Co do dodatków! Na pewno przy "dwójce", którą bierzemy wkrótce na warsztat, sprawdzę The Golden Mask, by spróbować zrobić analogiczny materiał, więc w 2027, gdy podcast zajmie się "trójką", nie unikniemy The Lost Artifact. Jest fun z tego. I jest sporo medytacji przy graniu w klasyczne odsłony.