Uzytnik30

Dajcie znać jak wrażenia po demku. Po tym zwiastunie jakoś opadł mój entuzjam…

Wczoraj wpadła platynka, ale już resztę notatek może z okazji DLC dozbieram, bo inne gry czekają, ale Saros jest tak uzależniający, że nic tylko odpalić od czasu do czasu i przelecieć parę biomów. Niesamowite replayability, niesamowita oprawa, dźwięk, no praktycznie wszystko mi tu siadło. Teraz tylko sobie sklejam zakończenie do kupy. Przewinęło się tu parę opinii, że Returnal jest jeszcze lepszy i się zastanawiam jak można przebić to, co dostarczył mi Saros. A dostarczył mi takie doświadczenie growe jak mało który tytuł.

Jeszcze jeden, spontaniczny zakup. Trochę tęskno za Batkami od Rocksteady.

Ponoć brak trybów na konsolach. Wyłącznie 30 klatek. Jaja sobie robią?

Wczoraj chyba miałem najdłuższy run do tej pory, jakieś 2.5h, teraz tylko true ending został. Niesamowita giera, z jednym ale…liczyłem że Król będzie jednak większym kosiorem. Gram na przemian właśnie z Astro i imo w sarosiku jest już całkowita symbioza.

Dwie platynki w ostatnich miesiącach. Z jednej dumny nie jestem, ale tak wyszło. 42 / Lost at Sea (PS5) Po trzykrotnym przejściu najnowszego Residenta szukałem jakiegoś indyczka w dobrych pieniądzach, żeby się odstresować, ale już wiem, że następnym razem muszę zrobić większy research, bo skusiła mnie promka (regularna cena - 70 ziko) i sam opis. Bohaterka na bezludnej wyspie, walking sim, zagadki środowiskowe… Nie polecam nikomu, na pewno nie dla relaksu, chyba że ktoś szuka mocnych wrażeń i liczy na duże pokłady frustracji. Wiem, że ten tytuł nikogo, więc pokrótce. Bohaterka z ciężką przeszłością, odtwarzanie wydarzeń z tejże przeszłości i przepracowanie traumy - na papierze brzmi spoko, ale wykonanie jest fatalne. Gra niejasno tłumaczy, o co chodzi tak naprawdę. Posługujemy się kompasem, który przełącza nas między różnymi etapami życia bohaterki, a tenże kompas prowadzi nas w kierunku przedmiotów koniecznych do odtworzenia tych wspomnień. Po chwili okazuje się, że nie wystarczy te przedmioty tylko zebrać, ale też zanieść w odpowiednie miejsce, a po skompletowaniu wszystkiego, trzeba jeszcze odtworzyć wspomnienie. Tu są kolejne schody, bo niewiadomo o co chodzi. Przykładowo - urodziny dziecka. Impreza - puste krzesła i radio. W odpowiednim miejscu trzeba podchodzić kolejno do krzesła i naciskać kwadrat. Co chwilę poszczególne krzesła znikają i musimy kliknąć te odpowiednie, odpowiednio szybko. Jak nie zdążymy, albo wybierzemy niewłaściwe, to bida, reset i od początku. Skąd wiadomo, które są właściwe? Niewiadomo, zależy chyba od losowości. Toporne jest to strasznie, a to tylko jedna z nielicznych zagadek. W innym przypadku obok naszej postaci pojawiają się odciski stóp, więc na logikę musimy iść po tych śladach albo w ich kierunku? No nie, musimy manewrować tak, żeby te ślady ominęły przeszkody na swojej drodze, więc nasza postać w zasadzie musi manewrować przy krawędzi ekranu licząc, że uda się pokonać niekrótki odcinek. Wisienką na torcie jest podążająca za nami przez całą grę „świecąca kula”, symbolizującą ciężką przeszłość bohaterki, i znowu zagwozdka. Czy można się schować czy trzeba uciekać jak najdalej? Próbowałem obydwu opcji i nie znalazłem odpowiedzi - zgon na zgonie. Ogólnie lipa, nie polecam nikomu, nawet za te parę złotych w promce. Platyna nie taka prosta ze względu na te fatalnie podane zagadki, ale odhaczona. Nie zbieram platyn, ale tu już nie odpuściłem, a mimo wszystko nie uważam, że jest to aż tak potężny gniot. 43 / 007 First Light (PS5) W temacie o grze w zasadzie opisałem swoje wrażenia, więc po krótce: dobry singiel na kilkanaście godzin z kilkoma fajnymi patentami w rozgrywce. Czasami żałowałem, że niektórzy przesadzone etapy chodzone nie trafiły do gry jako przerywnik, ale i tak, jako fan Bonda jestem kontent - bawiłem się przednio, intryga jest zajmująca i typowo bondowa, a znajdzie się też masa smaczków ukryta w dialogach czy też projektach lokacji. Dla fanów łysego agenta coś się również znajdzie, co prawda w dość uproszczonej formie, ale jednak często mamy kilka możliwości osiągnięcia celu (nawet podczas platynowania znalazłem conajmniej dwie ścieżki, które gdzieś mi umknęły). Są tu również etapy nastawione na akcje (klasyczna wymiana ognia z masą wrogów oraz mordobicie) i jeżeli miałbym wybrać co mi bardziej leży, to jednak efektowne bitki, które stają się bardzo płynne wraz z ogarnięciem „kombosów” i sprawiają sporo frajdy. Gdyby 007 FL okazał się wyłącznie połączeniem Hitmana, z dwoma większymi etapami strzelanymi (środek i koniec), byłbym zachwycony. Jeżeli o platynę chodzi, to jest dość prosta, ale o dziwo pominąłem więcej znajdziek niż się spodziewałem. Z tymi jednak nie ma większych problemów, możemy wczytać poszczególne checkpointy w danym rozdziale, a dojście do zguby to parę minut roboty. Reszta osiągnięć w zasadzie wpadnie podczas kampanii, a pozostałe w symulatorze treningowym. Prosta sprawa i prosta platynka.

Rozdziały masz do wyboru i poszczególne checkpointy w danym rozdziale.

Napisy końcowe poleciały i jak dla mnie ostatecznie mocna siódemka, która gdzieś tam słabnie bliżej finału. Niby gierka zwarta na te 15-20 godzin, ale z tempem jest już różnie, na tyle, że w pewnym momencie wyczekiwałem tych napisów… a później przyszła kolejna seria kill roomów. IOI czuje te bondowskie klimaty; od lokacji, vibe, intrygę, przez gadżety i ten szpiegowski dreszczyk (bliżej finału, w dwóch sekwencjach odwalają się już cuda z wykorzystaniem ekwipunku i ciężko się nie zachwycić), ale raczej nie czuję potrzeby powrotu do tego świata nie prędzej niż za kilka lat, aż wydadzą kontynuację. Po prostu fajna gierka im wyszła, ale nic co mogłoby imo startować do jakiegokolwiek GOTY.

Czyli taki etap pewnie rozruchowy, bo faktycznie później już szło znacznie lepiej z większymi grupami.

Dobry, w porywach bardzo dobry ten Bondziak, a kiedy wchodzi muzyka podczas scen akcji, to banan nie schodzi z ryja. Tendencja zwyżkowa zauważalna imo wraz z progresem kampanii (do pewnego momentu nie mogłem się wkręcić w historię) i ciężko odejść od konsoli. Balans też póki co idealny między piaskownicą, a kill roomami. Już obcykałem sobie też strzelanie i faktycznie koncentracja pozwala lepiej zaplanować nawet kolejny ruch / doskok do przeciwnika i rozgrywka robi się bardzo płynna - przyjemna. Zaskoczył ten Bond.

Nie chodzi o utrudnianie, ale to powinien być wyłącznie ficzer. Nie chce ograniczać rozgrywki tylko do łatwego sadzenia killi, żeby łatwiej przechodzić przez fale wrogów. Ale z powyższych postów widzę, że nie tylko ja mam problem z celowaniem.

Nie no, przy koncentracji headshoty są banalne, ale już grając bez tego wspomagania ciężko mi kogoś ustrzelić, przy okazji nie narażając się na obrażenia. Nic, będę próbował później się z tym pobawić jeszcze.

Na padzie właśnie, co mnie dziwi, bo nie mogę sobie przypomnieć sytuacji, żebym miał jakiś problem z celowaniem w jakiejkolwiek gierce do tej pory. Już nawet W FPSach szło znacznie lepiej…

Mam to samo, już na lotnisku miałem kilka zgonów. Co prawda najwyższy poziom trudności, ale zbyt łatwo mnie tam składali, a bez użycia koncentracji nie potrafiłem się w ogóle odnaleźć. Chyba jakiś trening w TacSim wleci przed kolejną misją, żeby lepiej „wyczuć” to wszystko xd

Ja co prawda w MM, ale kodzik mailowo dzisiaj przed doręczeniem gierki.