Bzduras

Chyba zrobię sobie przejazd po serii, akurat czekając na MGS takie krótkie epizodyczne gierki na >15h wjeżdżają elegancko.

Life is Strange: Double Exposure - jakoś w sumie zapomniałem o tej grze i trzeba było to naprawić, więc skończyłem całość jednym ciągiem z drobnymi przerwami. Do pierwszej części mam spory sentyment, bo trafiają do mnie takie teen dramy z nutą jakiejś tam większej tajemnicy w tle, więc powrót starej znajomej w roli głównej bohaterki zrobił cieplutko na serduszku i można było poczuć w tym trochę takiego klimatu "spotkania po latach". Tym razem Max jest już bardziej dojrzała, spełnia się zawodowo jako wykładowca na lokalnym uniwersytecie i stara się jakoś ruszyć do przodu po wydarzeniach z jedynki, ale nie uchroniło jej to przed władowaniem się w kolejną tajemniczą śmierć przyjaciółki, którą oczywiście stara się rozwikłać bo przecież chwdp i nie można zostawić tego jakiejś tam hatfu policji do wyjaśnienia. Znowu więc przychodzi graczowi węszyć gdzie się da, wciskać nos w nie swoje sprawy i przy okazji odkryć/rozwikłać parę pomniejszych personalnych dramatów ludzi wokół. Tym razem jednak zamiast cofania czasu nasza heroina może przenosić się pomiędzy dwiema liniami czasowym, z czego w jednej ta wspomniana przyjaciółka jednak żyje, ma się dobrze i hasa sobie jak gdyby nigdy nic. Historia do pewnego momentu naprawdę mnie wciągnęła i byłem ciekaw tego, dokąd to wszystko zmierza - powiedzmy, że tak do końcówki czwartego z pięciu rozdziałów byłem w stanie łyknąć wszystko jak młody pelikan. Niestety końcówka trochę siada, rzucając w nas nostalgia baitami, kilkoma wątkami które prowadziły do nikąd, zaprzeczając trochę samej sobie i idąc w ambitne motywy których chyba sami scenarzyści nie do końca byli pewni. Nie jest źle, ale mam przynajmniej dwa pomysły, jak można by to rozwiązać lepiej, a jeśli ja potrafię coś takiego wymyślić to tym bardziej powinni suto opłacani profesjonaliści w swoim fachu. Technicznie rzecz jest nierówna, bo stylizowana grafika potrafi być ładna, emocje można odczytać z twarzy postaci i gdzieniegdzie trafi się fajny widoczek czy zabawa światłem, ale niestabilny klatkaż i skalowana chyba z 480p rozdzielczość woła o pomstę do nieba wybijając z wczuwki co parę kroków. Tym bardziej, że gra toczy się w małych lokacjach, które powinny wyciągać nie 60fps, a przynajmniej dwa razy tyle przy wyższej rozdziałce. Panowie ze Square, naprawdę nie trzeba było pchać tej gry na UE5 skoro nie potrafiliście opanować tego silnika i trzeba było zostać na czwórce, obie części FF7 pokazały, że na nim akurat umiecie coś rzeźbić (tak, wiem, osobne teamy developerskie, no ale kaman). Tyle dobrego, że warstwa muzyczna jest bardzo spoko i znów można posłuchać delikatnych plumkań jakichś indie kapelek, o których słyszały trzy osoby na świecie, a na żywo widziało je jeszcze mniej ludzi - tutaj gra nie zawodzi i ten pseudoartystyczny klimacik cały czas wisi w powietrzu. Gameplay to standard dla tej serii, łazimy po lokacjach, gadamy z innymi postaciami, przyglądamy się milionom pierdół w każdym pomieszczeniu i słuchamy wewnętrznego głosu Max komentującego wszystko począwszy od kwiatków w hallu i skończywszy na dekoracjach w biurze rektora uczelni, pomiędzy rozwiązując proste (czy nawet prostackie) "zagadki" by ruszyć fabułę do przodu. Jeśli graliście w dowolną część LiS to już wiecie, z czym to się je. Po skończeniu całości mam trochę ćwieka z wystawieniem jej oceny, bo z jednej strony to było całkiem przyjemnie 12h grania okraszonego dozą nostalgii do starej znajomej z jedynki. Z drugiej strony wady techniczne, wywalająca się na plecy końcówka i baitowanie na nostalgii zostawią mocną skazę na tym, jak zapamiętam ten tytuł. Chyba poszedłbym w solidne 7/10 - nie jest to gra, która odmieniła moje życie zagrajmera, ale nie żałuję poświęconego na nią czasu. Fanom serii polecam zapoznać się gdy będzie na solidnej promocji, tak za 5-6 dych będzie ok. Cała reszta może przejść obok i spróbować ewentualnie dopiero po zapoznaniu się przynajmniej z jedynką, po niej będziecie wiedzieć, czy w ogóle trafia do Was ta seria.

Kwestia "kupić czy nie" u mnie niezmienna od trailera:

Bo na premierę po kilku godzinach historyjka była solidna i była nadzieja, że gameplay się rozkręci, ale jak już dostajesz pistoletro w rękę to do końca gry nie ma co liczyć na rozwijanie konceptów. Jak nie grasz dla fabuły to możesz nie grać wcale i wiele cię nie ominie.

Sony to może sobie zlecać xD

Tak jak Ragebound, Switch odpada bo jest lipa graficzna. Ale na czymkolwiek innym wjedzie to potężnie.

Po skończeniu siódemeczkę bym dał, do góry ciągnie tę gierkę narracja i świetnie napisane postacie oraz setting. Gameplayowo to taki powrót z 15 lat wstecz i absolutnie nic nie wybija się ponad przeciętność - stealth jest prostacki, strzelanie jest prostackie, bardzo widać nacisk na to, żeby granie po prostu nie przeszkadzało w poznawaniu historii. Mimo tego skończyłem zadowolony, takiego odświeżenia po latach open worldów mi brakowało - konkretnie, szybko, na raz. Nawet mimo tego, że od razu można się domyśleć, w którą stronę to wszystko zmierza.

A to nie widziałem, faktycznie jest.

Gdyby takie coś było to konsola kupowana day one w preorderze i z pocałowaniem rączki. Jeden sprzęt z dostępem do całej historii marki? No brainer

No jest podobne co w Definitive, AI wrogów trochę lepsze ale na jakiś ekstra gunplay to nie licz. Rozdział 6, super ta gierka jest. Historyjka i klimat ciągną ten tytuł, ale za to są gęste i wciągające, bardzo sprawnie poprowadzona narracja. Można się mocno wczuć z odpowiednim nastawieniem i Sycylia była strzałem w dziesiątkę, jak na razie to chyba pod tym względem najlepsza mafia.

Mi wystarczy zdanie od Matiego - "you feel right at home, you feel as if you're picking it up where you left off". Wszystko wiem, cierpliwie czekam na premierę.

Spłynął ogrom materiałów, wrzucę trzy bo nie chce mi się tyle kopiować i wklejać. Jestem leniwy, pozwijcie mnie.

Heretic + Hexen dropnęło, kolejny remaster od Nightdive z okazji Quakeconu.

Jest spoko, czasami cutscenki trochę przyklatkują, za to gameplay trzyma się przy swoim targecie. Jest też opcja V-sync, więc pewnie na PS5 Pro będzie nawet i więcej niż 60fps, zostawiłem u siebie włączony. Jedynie do cieni można się przyjebać, ale to powtarzający się problem z UE5 na konsolach. Prolog ma zajebisty klimacik, jednak Mafia stoi fabułą i atmosferą - dokładnie to tutaj czuć

Jak na razie to tryb Performance wygląda i rusza się dobrze na konsoli, scenki z lockiem na 30 klatek. Jak ktoś się boi problemów technicznych to może się wyluzować, dobrze jest.

RE2R to jednak powrót do korzeni i grasz żółtodziobem w pierwszy dzień na służbie. Zestawienie tego z obecnym Leosiem, który z rana strzela setkę i robi suplexa 60 wieśniakom zanim w ogóle umyje zęby to trochę faux pas i producent ma rację.

To w takim razie spróbuj unik-skok-cel-pal. Nie ma siły, że nie przejdzie.

Na tych rakietników to jest jedna strategia przez całą grę: robisz jeden unik pod L2/LT, od razu celujesz i strzał. Auto aim sam zalockuje się na tych ziutkach, po prostu szybko wklep combo unik-cel-pal, powtórz tyle razy ilu masz dystansowych przeciwników i masz ich z głowy.

Asax vs Greg S03E22

Rozmiar robi robotę, lepiej trzyma się tę deskę w dłoniach.

Nie ma nawet o czym mówić, ergonomia S2 w porównaniu do S1 jest o wiele lepsza. Szkoda, że joycony nie mają gripów i do ideału jeszcze trochę brakuje ale to jednak krok w dobrym kierunku. Co najwyżej plecy mogą trochę boleć od noszenia wszędzie tego 16'' oledowego ekranu, ale to drobnostka.

Macie okazję napisać Nintendo co myślicie o grach na GKC. Jest ankieta do wypełnienia: https://nintendoofamerica.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_e54yuThgl5J1nnM?key=f2ff4cc19b9b3818&cid=BAPSurveys&eid=BAPSurvey0730_0127&crmid=095575FC-0293-4888-8F7A-DD6D22045DA4

Masz rację, ekran super, bateria super, cały line up od 3rd party na GKC super, nie ma do czego się czepić.