Zatoichi (2003) - troche sie ostatnio rozsmakowalem w japonskich klimatach to zrobilem sobie powtorke z Zatoichi. Postac slepego i niemlodego juz masazysty walczacego mieczem ukrytym w lasce nie moze sie nie podobac. Powazne tony i czarne strony dawnej japonii przelamywane sa slapstickowym humorem. Dosc powiedziec, ze na koncu wszyscy tancza jak w hinduskim filmie. Akcja miejscami jest lekko rozwleczona przydlugimi retrospekcjami poglebiajacymi motywacje i historie bohaterow. Ogolnie niezle filmidlo w klimatach samurajskich mieczy choc mocniej w strone kina rajtuzakowego. 7/10.

Trailer mocno mnie nakręcił na jakiś poschizowany escape room z duchami, a tu większość akcji dzieje się za dnia i wszędzie wesoło biegają NPCe Zdecydowanie za długi film, te 1.5h w zupełności by wystarczyło, najlepszy fragment jest w samym środku i trwa może ze 20 min, gdyby rozkręcić to przynajmniej na godzinę, to było super, a tak wyszło średnio. Scenarzyści trochę za szybko wypstrykują się z najlepszego zwrotu akcji, spokojnie mogliby go zostawić na sam koniec, brakuje większego gore, jest mocno lajtowo, no i finał pozostawia niedosyt, bo niewiele się wyjaśnia, a pewien motyw mógł zostać bardziej rozwinięty, bo wydawał mi się cool i creepy jak cholera

spoiler

wiedźma z tymi jej potworkami za drzwiami

Adam Scott to dobry aktor, ale niestety mi już zawsze będzie się kojarzył z Benem z Parks & Recreation, więc ciężko mi było brać graną przez niego postać na poważnie, a jednak na nim i jego historii opierał się cały ciężar fabuły.

Taki tam film do obejrzenia i zapomnienia... nie licząc królików. One pewnie będą mi się śnić po nocach 6/10

Edytowane 28 sierpnia28 sie przez Josh

Szeptacz (2026)

Cóż kolejny typowy film ze stajni netflixa, czyli po obejrzeniu nie będę już o nim za chwilę pamiętał. Mało tu emocji i zaskoczeń jak na thriller. Oklepane fabularne motywy, głupoty scenariusza im bliżej końca i łatwa do odgadnięcia tożsamość zabójcy.

To film o tesciowej grzybiarza?

Obsesja - w końcu obejrzane, 7.5/10. Film jest zrealizowany bardzo dobrze, widać ogromne przywiązanie do detali a budżet niemal wymusił wykorzystanie klasycznych efektów specjalnych i kreatywnych sztuczek w kamerze. No i największy plus - nie robi z widza debila i unika wielu klisz znanych z kinematografii, a jak już jest jump-scare to zasłużony i wynikający z sytuacji. I ma ten klimat niepokoju, który wzmaga się w każdej scenie z Nikki. Generalnie nie ma w nim niczego czego już wcześniej by człowiek nie widział, ale podane jest to wszystko w na tyle umiejętny i inny sposób, że aż człowieka dziw miejscami bierze, jak w scenie z

zastrzeleniem Iana przez Nikki. W "normalnym" filmie mielibyśmy pewno jakąś przemowę Iana, próby chowania się albo uciekania, atakowania, z 10 minut byłoby stracone na przepychanki słowne a na końcu zginąłby w męczarniach z jakimś one-linerem na ustach. A tutaj "pyk" prosto w czoło i jedziemy dalej. Mega odświeżające uczucie.

25 Lat Niewinności: Sprawa Tomka Komendy

Co prawda obejrzałem wersję serialową (4 odcinki po ~pół godziny, nie wiem szczerze mówiąc, co tam jest dorzucone w stosunku do trwającej...niecałe dwie godziny wersji filmowej), ale wpiszę się tutaj. Przez parę lat, które minęło od premiery, ignorowałem tę produkcję: raz, że jakoś ogólnie nie po drodze mi z polskim kinem, a dwa, że ten konkretny przypadek miał jakiś taki tani, telewizyjny vibe (trop poniekąd słuszny, bo to koprodukcja TVN). Nie pomagał też niezbyt podobny do pierwowzoru, nieznany mi aktor w głównej roli. No ale z braku laku odpaliłem na HBO i bardzo pozytywnie się zaskoczyłem, bo to kawał mocnego, sprawnie nakręconego, emocjonującego kina. Pozostawił mnie z niedosytem, bo jako serial mógł dużo mocniej rozwinąć sporo wątków. Historię tytułowego bohatera każdy zna, więc nie będę się rozpisywał, powiem tylko, że film/serial jest raczej dosyć klasyczny w formie (choć momentami coś tam miesza z chronologią i montażem), ale to w żadnym razie zarzut. W sumie taka trochę stara szkoła polskich dramatów: syf, bieda, cierpienie i depresja. Ale tutaj jest to w stu procentach na miejscu i niestety, ale mocno autentyczne. Aktorzy spisali się dobrze, na czele z odtwórcą głównej roli oraz wcielającą się w jego matkę Agatą Kuleszą, drugi plan ma swoje momenty (niezawodny Frycz), ale są też trochę słabsze występy (niestety, mimo potencjału scenariuszowego, wątek prokuratorsko-policyjnej współpracy i powrotu do śledztwa po latach wyszedł średniawo, tam czuć był najmocniej tę telewizyjność). Chwilowo czuć klimaty Symetrii, ale w wersji ostrzejszej. No nieprzyjemnie się to ogląda, jeśli ma się trochę empatii. Ale tak czy siak: warto sprawdzić.

Terminator 2: Dzień Sądu (seans w kinie na 35 lecie filmu)

Już raz przegapiłem tego typu akcję (bodajże na 25 albo 30 lecie), więc postanowiłem, że następnym razem nie odpuszczę. Pełna sala w poniedziałek wieczorem, sporo młodych, część osób prawilnie zostało słuchać muzyki przy napisach końcowych.

Trochę szkoda, że to nie wersja reżyserska, no i upscaling do 4K i ogólne "odświeżenie" filmu też jest lekko kontrowersyjne, przede wszystkim z powodu odejścia od klasycznego, chłodno-niebieskiego filtru (casus reedycji Matrixów). No ja go lubię, nie lubię za to gmerania w oryginalnie zaplanowanej warstwie wizualnej filmu. Duży ekran i wysoka rozdziałka ułatwia też dostrzeżenie "wpadek" typu dublerzy/kaskaderzy zastępujący naszych bohaterów, ale to w sumie bardziej zabawne niż psujące seans.

Cóż mogę więcej napisać? To jeden z moich filmów życia, absolutne 10/10 i choć powtarzam go co jakiś czas, to wrażenia z seansu na wielkim ekranie i z mocarnym nagłośnieniem to inna bajka. Byłem absolutnie wciągnięty i pochłonięty od początku do końca, w końcówce niezmiennie łza zakręciła się w oku. Opus magnum Camerona, wzór na film akcji, kwintesencja czasów, w których powstał, a jednocześnie ponadczasowość (gdzie np. jedynka dużo gorzej się zestarzała).

Edytowane wtorek o 21:093 dni przez kotlet_schabowy