Suavek

Ja wiem, że to głównie forum konsolowców, ale mam wrażenie, że niektórzy tutaj wypowiadają się o Rising jak o jakimś zapomnianym tytule zaprzeszłej generacji, pomimo tego, że jest on normalnie dostępny do zakupu na współczesnych sprzętach. Tj. z konsol tylko Xbox we wstecznej, ale na PC gra działa i wygląda wciąż rewelacyjnie oraz hula na Steam Decku. Optymalizacja jest na tyle dobra, że naprawdę nie potrzeba tu mocarnego sprzętu za minimum 10 kafli. Sam grę przeszedłem na premierę PC na starym kartoflu i pięknie działało w stabilnych 60fps. Oczywiście nie zmienia to faktu, że również bym chciał reedycję MGR na wszystkie współczesne sprzęty w potencjalnym Vol.3, ale z braku laku akurat Rising jak i V są wciąż normalnie dostępne dla chcącego. Ja bym mimo wszystko chciał "zremasterowane" Acidy, ale wygląda na to, że przyjdzie nam na nie poczekać kolejne kilka lat minimum. Portable Ops też by mogli tam upchnąć i zrobić taki Vol.3 właśnie ze spinoffami. Bo na jakieś obskurne tytuły typu Metal Gear Solid Mobile raczej bym nie liczył. A sam Vol.2 oczywiście wchodzi na premierę, pomimo zrzędzenia malkontentów. Cieszę się, że MGS4 nareszcie opuszcza PS3. Szkoda tylko, że dla mnie cały Vol.2 to właściwie tylko MGS4. Peace Walkera dopiero co przeszedłem na PS3 i już mi się przejadł. Ghost Babel nie wiem, czy będę chciał przechodzić na dużych sprzętach, bo to jest coś, w co fajniej się gra na jakimś Anbernicu.

Crimson Skies: High Road to Revenge (XOS) Kupiłem Xbox One głównie po to, żeby ograć garstkę exclusive'ów, które mnie ominęły na konsolach Microsoftu. Crimson Skies parę latek przeleżał na półce, zanim go w końcu ograłem, ale jest to jeden z tych tytułów, który utwierdza mnie w przekonaniu, że zakup XOS do kompatybilności wstecznej był dobrym pomysłem. Gierka była pozytywnym zaskoczeniem. Bardzo unikatowy tytuł pod względem zarówno gameplay'u, jak i ogólnej otoczki i stylistyki lat 30-tych alternatywnej linii czasowej. Gra to mocno arcade'owo-zręcznościowa "latanka" samolotami dwupłatowymi. Żaden symulator, ani nawet nic zbliżonego. Po ograniu całej serii Ace Combat naprawdę długo musiałem się przyzwyczajać do znacznie uboższego (co nie znaczy prostszego) sterowania, ale z czasem ogarnąłem co i jak. Tym bardziej, że bardziej skomplikowane manewry to kombinacje obu gałek. Największe zaskoczenie, to że gra nie jest podzielona na liniowe misje, lecz chaptery rozgrywające się w nieco większych, otwartych lokacjach z rozmieszczonymi pomniejszymi misjami głównymi oraz pobocznymi, a także licznymi znajdźkami do odnalezienia. Gameplay jest też o tyle urozmaicony, że oprócz standardowych typów misji typu "zniszcz, eskortuj, broń, dostarcz" mamy również możliwość przesiadki do działek stacjonarnych, bądź zlokalizowanych na wielkich sterowcach. Fajne o tyle, że często sami możemy się tak przesiąść do działka albo innego samolotu w środku misji czy potyczki, w zależności od aktualnej lokacji. Walka jest satysfakcjonująca, a na przestrzeni kampanii odblokowujemy kolejne samoloty o odmiennych parametrach i uzbrojeniu, które dodatkowo można nieco ulepszyć. Pod tym kątem grało mi się świetnie. Naprawdę unikatowy tytuł, może w pewnym sensie jedyny w swoim rodzaju. Zastrzeżeń mam co prawda garstkę, aczkolwiek nie jakichś znaczących, czy mocno psujących ogólną opinię, ale i tak je wspomnę. Angielskim na co dzień władam biegle, ale mimo tego miałem spore problemy ze zrozumieniem dialogów w grze. Nie ma tu żadnych napisów, postacie często gadają ze specyficznym akcentem, nie ma żadnych portretów, ani informacji kto mówi do kogo, a na domiar złego jakość audio nie jest rewelacyjna i często zagłuszona jest choćby zwykłym odgłosem silnika. Nie tylko część dialogów brałem na domysł, co też bardzo szybko kompletnie przestała mnie interesować już i tak szczątkowa fabuła. Także pod koniec gra zaczęła mi się już trochę dłużyć. Ostatni chapter nie był przyjemny i kilka bluzgów w stronę ekranu poleciało. Bardzo dużo latania w ciasnych, zamkniętych lokacjach pełnych pułapek, a w dodatku wrogowie dysponują samolotami z bronią tesla, która nas spowalnia. Na tym etapie frajda była już dużo mniejsza i przyznam, że się nieco już zmuszałem, żeby grę dokończyć. A trochę jej przejście mi zajęło, więc nie można powiedzieć, żeby była ona krótka. Też w kwestii dłużenia się, to muzyka z czasem zaczęła smęcić. Tzn. jest ona ogólnie dobra, bo również mocno stylizowana do czasu i miejsca gry, niczym ze starych filmów akcji, ale ostatecznie nie było to coś, co się przyjemnie słuchało, szczególnie podczas dynamicznej walki. Ale to akurat mocno subiektywne odczucie. No i parę bugów mi się trafiło, albo dziwnych kolizji i dyskusyjnych checkpointów. Ale to wciąż pierdoły w ogólnym rozrachunku. Bardzo fajna, oryginalna i przyjemna gierka arcade'owa, z niezłym poczuciem humoru. Na pewno jeden z lepszych Xboxowych exclusive'ów, jakie ograłem we wstecznej.

Wrzucę tutaj, bo może nie tylko Trekkies się zainteresują. Zapowiada się ciekawy space sim / roguelike.

Iron Saga VS wyjdzie na PS5 https://x.com/IronSagaVS_EN/status/2023045297010884891/photo/1

Transformers: Battlegrounds (PC) Maraton trwa. Przeszedłem Transformers Battlegrounds, który najprościej można określić mianem "XCOM dla dzieci". Czy aby wyłącznie? Okazuje się, że nie tylko, bo pod pozornie dziecinną oprawą i oklepaną fabułą kryje się nawet przyzwoita i przyjemna strategia turowa, która jeszcze zyskuje dodatkowo dzięki DLC z bonusowym trybem zabawy. Nie ma się co specjalnie rozpisywać nad rozgrywką. "Baby's first XCOM" - tj. każdy kto grał w XCOM, bądź też cokolwiek w stylu Mario+Rabbids od razu ogarnie co i jak. Kampania około 20 misji, 6 grywalnych postaci dzielących się na 3 profesje, gdzie każdy Transformer ma swoje unikatowe ataki i umiejętności, a dużą ich część odblokowuje się w miarę postępów. Podczas misji każdy robot ma 3 punkty akcji do wykorzystania na przemieszczenie się i/lub atak/skill. Standardowo, trzeba umiejętnie korzystać z osłon i zdolności specjalnych, wykorzystywać elementy otoczenia, a niekiedy i dobrać odpowiednio postacie do danej misji. Te polegają zarówno na pokonaniu wrogów i bossów, jak i obronie lub dotarciu do określonego punktu. W kampanię grałem na Hard, gdyż założyłem z góry, że skoro to gra dla dzieci, to na pewno będzie ona banalnie prosta. No i trochę się zdziwiłem, gdyż było kilka misji, które sprawiły mi problem. Nic co prawda, co by powodowało frustracje, ale wyzwanie było takie akurat - tj. trzeba było czasem pokombinować, co dawało sporą satysfakcję. Całość zajęła jakieś 6-7 godzin. Po skończeniu kampanii pewnie bym grę odinstalował i więcej nie zaprzątał sobie nią głowy, ale zakupiłem jeszcze DLC w postaci Shattered Spacebridge. Jest to dodatkowy tryb gry w stylu Roguelike, z losowo generowanymi misjami i odblokowywanymi zdolnościami. I zaryzykuję stwierdzenie, że zapowiada się on dużo ciekawiej od właściwej kampanii i chyba spędzę dzięki niemu przy gierce jeszcze kilka godzin. Grałem na PC, ale to wygląda mi na coś, co się fajnie sprawdzi przenośnie na Steam Decku. Gorzej wypada oprawa gry. Grafika jest po prostu słaba, przestarzała o jakieś 20 lat, przynajmniej od strony tekstur. Choć animacje wyglądają spoko, a otoczenie bywa interaktywne (np. elementy otoczenia przewracają się po kontakcie z robotem), to niestety nie ma co czarować - nawet jak na twór na bazie kreskówki mogło to wszystko wyglądać dużo lepiej. Głosy postaci są ok, choć bez rewelacji. Nie mam pojęcia, czy to są oryginalni lektorzy z jakiejś nowej kreskówki, czy nie, bo nie znam materiału źródłowego. Przynajmniej muzyka bywa ok chwilami. Ogólnie patrząc na opinie w necie odnoszę wrażenie, że to właśnie grafika odpycha graczy od samej styczności z tytułem. Bo naprawdę, gdyby nie to, to sama mechanika jest niczego sobie. Gra wraz z DLC kosztowała mnie 17zł, choć samą podstawkę można było kupić za dyszkę. I za taką cenę naprawdę nie mogę narzekać, gdyż bawiłem się przy tej "gierce dla dzieci" zaskakująco dobrze. No i nawet bym polecił, przynajmniej miłośnikom Transformerów, ale obecnie tytuł można już dorwać wyłącznie w wydaniu pudełkowym na konsole. Cyfrowa dystrybucja się zakończyła w związku z wygaśnięciem praw na licencję. Można rozważyć te 30-40zł na pudełko, bo sama kampania jest ok, ale DLC już chyba się nie dokupi, niestety. No i trzeba przymknąć oko na grafikę.

METAL GEAR SOLID - Master Collection Version – Announcing...Ver.3.0.0 releases February 13th, 2026.METAL GEAR SOLID 3: Snake Eater - Master Collection Versi...Ver.3.0.0 releases February 13th, 2026. Ponad dwa lata po premierze, ale lepiej późno, niż wcale.

U mnie od kilku dni randomowe zwiechy. Większość czasu forumek działa normalnie, ale chwilami potrafi przestać odpowiadać i się np. strona po minucie wgra dopiero.

@Damk grałeś może? https://store.steampowered.com/app/2190220/Touhou_Danmaku_Kagura_Phantasia_Lost/ Lubię niektóre utworki z Touhou, ale mój mózg nie ogarnia w pełni tego stylu wizualnego w grach muzycznych. Dawniej jeszcze byłem w stanie grać np. w Guitar Hero, ale obecnie 6 i więcej ścieżek np. w DJMAX czy czymś takim i nie ogarniam na czymkolwiek innym niż Easy, góra Normal.

Nie mam porównania z innymi AC, ale szóstka dawała mi sporą satysfakcję, szczególnie w dalszej części. Fakt, że niektóre bronie - szczególnie energetyczne - nie miały wspomnianego "powera", ale później pamiętam niektóre kombinacje sprawiały sporą radochę i wywoływały banana na ryju, także za sprawą udźwiękowienia. Szczególnie np. podwójne Gattlingi, albo niektóre działka kinetyczne. Melee też był fajny. W połączeniu np. z widocznymi zniszczeniami tekstur nawet na tle tych industrialnych aren dało się odnieść wrażenie, że sterujemy dużymi i ciężarnymi mechami. Niemniej jednak do gry w ogóle nie podchodziłem patrząc przez pryzmat soulsów. Wręcz miałem nadzieję, że nie będzie to z soulsami miało nic wspólnego. Mnie format mniejszych misji pasował, także, a może właśnie ze względu na to, że mogłem grę odpalić na kwadrans i wyłączyć, co mnie wtedy odpowiadało.

Forum dla dużych dzieci grających w gry wideo, gdzie typy bawią się klockami Lego za dziesiątki tysięcy złotych, zbierają resoraki, czytają komiksy z superbohaterami i robią sobie na ciele tatuaże z postaciami Nintendo, zaś trolling jest formą rozrywki znudzonych życiem hipsterów... I to nagle cycata figurka w gablocie ustawionego chłopa miałaby być jakimkolwiek powodem do wstydu? No poważnie... Dam pożywkę dla hejterów i wrzucę jakiś czas temu zakupioną figurkę Persony 5. Nie lubię serii Pop Up Parade, bo w tej cenie mają moim zdaniem paskudne ryje, ale w tym przypadku maska ratuje wizerunek i wygląda to fajnie. Przynajmniej na żywo, bo nie umiem w zdjęcia. Z pewnością JEST NA CZYM ZAWIESIĆ OKO, ze względu na ilość DETALI DETALE Więc jak @SebaSan1981 ochłoniesz, to pokaż swoje zbiory i nowości, bo to z pewnością ciekawsze wrzuty w tym temacie, niż "glulululu" kitowcy. To jest Twoje hobby i Tobie ma sprawiać radość, a nie randomowi z internetu.

Rzuciło mi się w oczy na YT kilka dokumentów. Jeden już wrzucałem, ale miesiąc temu uploadowali dwa inne.

Edycja CD. Skromna, ale elegancka. Płyty też z różnymi nadrukami. For those who come after.

Transformers: Rise of the Dark Spark (3DS) U mnie to już jakiś maraton gier Transformers wyszedł ostatnio. Ktoś by powiedział, że przecież o Rise of the Dark Spark już pisałem na poprzedniej stronie, ale kluczowa w tym przypadku jest platforma. 3DS otrzymał zupełnie inną grę o tym samym tytule, stworzoną przez zupełnie inne studio - WayForward. RotDS na 3DS to strategia turowa. W ogóle chyba jedna z nielicznych na bazie TF, bo z tego co widzę były jeszcze tylko jakieś twory na telefony oraz Battlegrounds. W tym przypadku mamy do czynienia z czymś w stylu Fire Emblem, aczkolwiek bez jakichś skomplikowanych mechanik. Kampania składa się z 32 liniowych misji, w których sterujemy robotami po obu stronach konfliktu, zarówno w wątku Bay-verse, jak i na Cybertronie. Fabuła - choć szczątkowa i mało porywająca - jest w większości taka sama, co w wersji z dużych konsol, aczkolwiek kilka wątków zostało zmienionych, jak i pojawiają się zupełnie inne postacie. Np. na Cybertronie możemy sterować Houndem, Arcee, czy Slipstream. Nie ma za to Sideswipe czy Ironhide. Na ziemi natomiast pojawia się Crosshairs oraz Ratchet. Niemniej jednak w dużej mierze to czysta kosmetyka, gdyż dialogów w grze nie ma zbyt wiele, ani tym bardziej jakichś rozbudowanych wątków, czy relacji między bohaterami. Rozgrywka jest niczego sobie, muszę przyznać, pomimo pewnej prostoty. W każdej misji mamy do dyspozycji grupkę robotów o odmiennych klasach i parametrach. Przed misją można im minimalnie zmienić ekwipunek, co stanowi jedyny element customizacji, bo elementów RPG tu próżno szukać. Zadania są nieźle urozmaicone, plus w każdej misji mamy trzy dodatkowe cele opcjonalne do spełnienia dla bonusowych unlocków. Mapy są stosunkowo proste, ale znajdziemy na nich zarówno pickupy z dodatkowym ekwipunkiem, bądź energią do zebrania, jak i struktury w postaci wieżyczek defensywnych, baraków produkujących dodatkowe jednostki, kopalni energii, bram elektrycznych itp. które można przejąć robotem ze zdolnością Hack. Fajny bajer, dzięki któremu misje nie popadają w przesadną monotonię i niekiedy trzeba odrobinę pokombinować, np. kiedy musimy bronić określonego punktu na mapie, albo NPC. Starcia między robotami to nie proste animacje, lecz odrębne starcia 1vs1 na przestrzeni trzech rund, w których wybieramy określony atak, bądź blok. Poszczególne ataki wymagają określonej ilości energii, która ładuje się stopniowo co rundę i pozostaje naładowana na przestrzeni kolejnych walk do momentu jej wykorzystania. Dodatkowo niektóre ataki są silniejsze lub słabsze przeciwko określonej klasie postaci. Nie jest to nic rewolucyjnego, ale fajnie się tym kombinuje, jak i mile obserwuje, gdyż starcia odgrywają się w formie potyczki robotów w 3D. Oprawa audiowizualna nie powala, ale jest przyzwoita. Mapa taktyczna to proste sprite-y 2D. Otoczenie jest czytelne i dostatecznie urozmaicone, nawet na Cybertronie. Same starcia to walki na niewielkiej arenie, a modele robotów i otoczenia zostały żywcem wzięte z assetów gier High Moon, ale to akurat ciężko mi uznać za dużą wadę. Podobnie jeśli chodzi o muzykę - każdy, kto grał w Fall of Cybertron rozpozna poszczególne kawałki. Ale że jest to solidny OST, to i tutaj ciężko mi narzekać. Co najwyżej przyczepiłbym się do niektórych głosów nowych postaci, które nie brzmią za dobrze. I to w sumie tyle. Często to powtarzam w przypadku prostych, bądź niskobudżetowych gier na licencji, ale "tylko i aż tyle". Jak na grę zlepioną w dużej części z istniejących assetów, to wypada ona nieźle. Mnie się grało na tyle dobrze, że tytuł wciągnął od samego początku i bardzo chętnie odpalałem grę niemal codziennie na przestrzeni kilku tygodni, przechodząc jedną-dwie misje dziennie, dobrze się przy tym bawiąc. Przyznaję, że mam ogólnie dużą tolerancję na średniaki, ale ten akurat jest całkiem spoko. Myślę, że był tu potencjał na coś dużo lepszego, ale i tak uważam, że ta wersja Rise of the Dark Spark jest dużo lepsza od strzelanki z dużych sprzętów. Właściwie największy mankament, to niewygórowany poziom trudności. Z kilkoma wyjątkami nie miałem większych problemów, żeby przejść wszystkie misje i zadania opcjonalne za pierwszym razem. Ukończenie kampanii odblokowuje New Game+ na Hard, ale to sobie zachowam na odległą przyszłość, jeśli w ogóle.

A gdzieś w opcjach nie było ustawienia, że w mieście postać poruszała się szybciej? Czy to w Hellfire było?

Dobrze jest. Zakończył się trzeci/czwarty pałac i faktycznie fabuła rozkręca się ciekawie. Odchodzi od schematu i próbuje wprowadzić odrobinę świeżości. Jest na tyle ciekawie, że można snuć pewne teorie, o co w tym wszystkim chodzi. Następny wątek i pałac również zapowiadają się nieźle, sądząc po krótkim zwiastunie. Mini-Spoiler OST daje radę i kolejny raz dla dużego bossa przygrywa oryginalny motyw. A pomimo tego, że ukończyłem fabułę, to i tak mam jeszcze ogromną lokację opcjonalną do skończenia, z tego co widzę, tak więc będzie co robić. Pierwszy sezon Astrolabe się zakończył i była to najlepsza okazja do pokombinowania z różnymi drużynami. Przy założeniu, że z czasem nie zrobi się perfidnie trudno, bądź nie zaczną wprowadzać poziomów stworzonych dla jednej konkretnej postaci z gachy, to jest tu naprawdę dużo satysfakcji w kombinowaniu oraz okazji do wygrzebania mniej używanych/gorszych postaci. Ale przyznam, że stosunek dziewuch i facetów w grze jest mocno nierówny. Oczywiście, że powodem tego jest granie na instynktach potencjalnych konsumentów, którzy prędzej wyrzucą kasę na cycatą dziołchę, niż chłopa, ale biorąc pod uwagę, że przekłada się to też na S-Linki i Side-Questy, to robi się to powoli nudne. Jedna nowa babka jest tak irytująca, że autentycznie już nawet nie czytam jej dialogów, tylko wszystko przewijam. Dawno mi się coś takiego nie zdarzyło w grach, bo zwykle przynajmniej powierzchownie śledzę, co się dzieje, a w jej przypadku mam to głęboko w poważaniu. A, no i wreszcie zajebisty QoL dodali, jeszcze bardziej skracający wszelkie dniówki z City Life: Szkoda, że takich opcji Skip nie było w P5R