Piechota

Coś nowszego tym razem w (werble…) Encyklopedii Platformerów 3D!

No i w taki zniuansowany sposób, taki, który nas z Komodem przekonał do tekstu, to na tej liście interesuje nas SH3, Rule of Rose i Haunting Ground (może pierwszy Parasite). „Jako jedyna” w tetralogii, „rzadziej eksplorowaną” – właśnie tak z większą głębią, na miarę horroru psychologicznego :) wiem, że na dobrą sprawę od inicjacji horroru są w nim babki, ale czym innym polygony z AitD albo „mistrzyni otwierania”, a czym innym fantastyczna głębia budowy Heather i otaczającego ją koszmaru. Dla mnie to ewenement swoich czasów To byłże on!

Oj… no w końcu to zrobimy, ej! Ja skończyłem jedynkę dopiero

Nie uważam, żeby to był kontrowersyjny materiał! Nikomu nie zabrał żadnych cycków :D Ale dla kontrowersji: nowa Lara zawsze > stara Lara

Jako że to wybitnie subiektywne – uwielbiam skriny ze starych gier w dużych rozmiarach, właśnie tę pikselozę! :D

Mnie się spodobał pomysł na odcinek o Larze przed odcinkami o Tomb Raiderze (należał do naszych bab z podcastu), bo raz, że ekipa z Core jednoznacznie w późniejszych wywiadach denerwowała się o treść reklam, formę plakatów, które obieral Eidos, a dwa, że przecież sama miała też za uszami. Ciekawił mnie też motyw założeń postfeminizmu. Zwłaszcza jako niegdyś nastolatka z plakatem Lary w pokoju (TYLKO Lara z Angel of Darkness <3)

Już dość niewiele obracam się w okołomłodzieżowym gronie, jednak zapewniam, że do niedawna bardzo duże oburzenie było również o TikToka i tę onlyfansową otoczkę, i filtry upiększające, i kosmiczne standardy, i seksualizację osób nastoletnich. Ryje im to głowy po równo. Dużo mocniej niż nam erotyczna otoczka niektórych gier wideo w latach 90.

Zawsze one. I kod na rozebranie. W zeszycie z kodami, który leżał w lokalnej gralni, był tak podpisany, oczywiście, ten na wybuchnięcie :)

Chyba nie szło o "szokujący", ile "stereotypowy" właśnie. Rzeczywiście warto tu brać pod uwagę bijatyki, szczególnie Mortala. I rany, jiggle physics w pierwszym DoA (też 96, czyż nie?), u mnie w domu był shadow ban na tę grę w towarzystwie domowników xD Ale wiesz, dotykasz ciekawego tematu: co z Ayą w PE2, co z Jill w RE3, co z Haną robiono, by marketing działał sprawniej, czego nie robiono w ich poprzednich grach. To są na maksa fascynujące wątki. No i tak, oczywiście że w FF7 Aerith reprezentuje tę niewinną, stereotypową dziewczęcość, a Tifa staje się tą najlepszą kumpelą z podwórka, co zaczepna, przygód żądna, bić się chce, ale wyrosła i wypiękniała. Umrę na tym wzgórzu :D Odcinek o gierce w swoim czasie. Na pewno troje z grona przechodzi wersję z I-III, jedna osoba oryginał (i to nie ja), natomiast znów powtórzę, że gdyby ktoś z załogi chciał obejrzeć let's play, też byłby mile widziany. Przy tej grze akurat nie trzeba rozmawiać wyłącznie o mechanikach. Są istotne, jasna sprawa, ale istnieje też cała niesamowita aura, zaskakujący design poziomów i wątek dyskusji z kinem przygodowym.

Na górze Doomy Na dole Lara (podcasty obfite jak twoja stara)

Tomb Raider jest tak zbudowany, by klasyczne działało idealnie. Croc odrobinę mniej, ale to prawda, że analogowo gra zrobiła się dużo łatwiejsza. Jest zatem „historycznie prawilnie, ale momentami za trudno” albo „dużo fajniej, ale momentami za łatwo”. Na szczęście sprawdzanie sobie sekwencji skoków ze sterowaniem czołgopodobnym nie wymaga nawet przestawiania czegokolwiek! Wciąż będę bronił tego wydania. Bardzo mnie uspokoiło, że Nitro Rad podziela moje uczućka. To przepraszam, ale w 333 psuję tę zagadkę. Natomiast domyślałem się, że domyślasz się. Niejedną gazetkę razem przeniuchaliśmy, niejeden run skończył się ślepym korytarzem ;)

A trzy w rynnie. Za 2 tygodnie idzie Super Sami Roll, w czerwcu Floating Runner. Potem Demon Turf (podstawka) i Jumping Flash! 2 do jesieni ten 1996 rok zamknę!

A w sumie dlaczego miałbym nie wrzucić (miałem takie „skoro nie jest o konkretnej grze, to chyba nie idzie na forum”). Może znacie Rafała i będzie to dla Was przyjemna opowieść

W tym roku coś było o Monster Hunter Wilds na jednej z grupek messengerowych! :D

Istnieje też mocna solidarność w „młodych”, narybek Rogerowy w miarę regularnie się kontaktuje. Kacper od lat jest „głęboko” w moich tekstach, ja gdzieś tam orbituję przy jego. Ekipa „od publicystyki” chyba tak ma. Osobiście staram się czytać całą publicystykę co miesiąc. Czytam też intensywnie „CD-Action” oraz „Retro Gamera”. Zawsze z nastawieniem „co mógłbym z tego wyciągnąć jako autor” albo „jak ja bym to sobie napisał”. Ale czasem dla inspiracji growej, tu głównie „RG”.

„Król w żółci” był bardzo edukującą lekturą, brawo pan Cypher!

Inicjacyjne wyniki sprzedaży jedno, wieloletni status drugie, przecież to oczywiste. Jak to, że pokolenia, które nazwały „dwójkę” horrorem wszech czasów, nadrabiały ją mniej szczytnymi metodami ^^

Dziękuję! I Yakuzka zawsze może być rozkopana w tle, ja polecam :D

Ta gra ma wypisane Nintendo EPD na czole, zakładam z dużą pewnością, że to jest nowy Marian 3D! (Ale tak w dodatku istnieje jeszcze jeden, bardzo z życia już powód, dla którego kupiłem tego Switcha. Wkrótce wyjaśnię. A jeszcze dodatkowiej sytuacja na rynku na tyle niepokoi, że znowu będzie powtórka z PS5, którego potem miesiącami szukałem w normalnej cenie, by zgarnąć egzemplarz, póki jest to łatwe)

Było fajne, póki trwało, ale kupiłem Switcha 2, więc BANANZA xD

I coś zupełnie innego, ale mam nadzieję – przyjemnego do słuchanka

Nagrane. Czekają w rynnie

Rozumiem, że serca nam biją w podobnej arytmii. Ja wkładam w te felietony od czterech (już pięciu, bo 333 u maila na Rogerze) miesięcy wszystko, co mam literackiego. Chcę wycisnąć siebie do ostatniej kropli. I wspaniała to jest podróż. A Twój komentarz dowodzi, że nurt psychodynamiczny pomaga również w głębokiej relacji z własną pasją. Pokaż mi, w co grałeś, a powiem Ci, jakim graczem jesteś. Fajnie się to wszystko rozkopuje i uwzględnia. Jestem pod względem growym najszczęśliwszy od lat, teraz, gdy sobie jednocześnie pykam w coś na DS-ie, na PSX-ie, na Steamie i w Game Passie <3

Dzięki za wokalny odbiór materiałów z Bez Dyskusji. Kilka zdań ode mnie w poruszanej kwestii. Jestem, jak ładnie napisał @Pix, zapalonym graczem (w sensie akademickim, mnie gry interesują jako teksty kultury, granie w nieskończoność w jeden tytuł dla eskapistycznych impulsików to nie ja) i jako taki w ogóle nie mam problemu ani z graniem na easy, ani z obejrzeniem sobie let's playa, nawet jeśli sam tego nie zrobię. Podcast nie sili się na udawanie tru gamingu, jest wszechstronny i ma odzwierciedlać zainteresowanie jego twórców. I trochę w nim kocham, że taka Aleksandra, która uwielbia cyfrowy horror właśnie z perspektywy widzki jutubków, esejów, słuchaczki podcastów, jara się nim czysto teoretycznie, bo praktycznie jej nie idą trudne gry i się cyka straszaków, to taka Aleksandra ma możliwość obejrzeć całość i też dorzucić własne wrażenia. No i dzięki temu mam też ludzi do krótkiej rozmowy o komiksie RE i o powieści RE. Za to Deadly Silence już opracuję samodzielnie, bo to taki poziom nerdozy, do którego bym ich nie zmuszał Zwłaszcza że przypomniałem sobie jeszcze o tej niesfinalizowanej, ale grywalnej wersji GBC...

Cóż pozostaje poza podziękowaniem? Dziękuję zatem w imieniu całej ekipy :) Bardzo fajne, niehorrorowe rozkładanie na czynniki pierwsze już za winklem, stay tuned!