Czokosz

Zacznę niechronologicznie od gry, którą ukończyłem dzisiaj po raz trzeci, ale po raz pierwszy z dodatkami. Ogólnie ogrywam DS3 jakoś od grudnia zeszłego roku i co jakiś czas wracałem na kolejne przejście. Dodatki zaliczyłem parę dni temu przed zakończeniem podstawki i dziś rano zrobiłem szybki przelot do końca pokonując ostatnich bossów. Piękna gra pod kątem artystycznego projektu lokacji (od strony graficznej gorzej, ale w brzydsze gry się grało, więc tragedii nie ma) oczywiście musiały znaleźć się te pierdolone bagna jak zawsze w tego typu grach z ciągłym zatruciem od przebywania na podmokłym terenie. System walki skrojony idealnie pode mnie bo jest mniej dynamiczny i bardziej ociężały niż w takim Sekiro, w którym ciężko mi było z moim refleksem. Oczywiście tu też gra potrafi podkręcić w tempo w zależności od spotkanego moba albo bossa. No ale jakoś to szło mimo wszystko w miarę płynnie z rzadkimi momentami frustracji. Bossy fighty z podstawki wypadają różnie, ale parę fajnych walk się znalazło. Na wyróżnienie zasługuje na pewno Abyss Watchers, Pontyfik, Aldrich, bracia Lothric, Nameless King i ostatni Soul of Cinder. Na szczęście dodatki dowiozły wspaniałe i najbardziej wymagające walki w postaci starć z siostrą Friede, Gaelem i Midirem. Szczególnie ten ostatni odebrał mi smak życia i sprawił, że mam dość gier Miyazakiego na jakiś czas, ale jednocześnie doceniłem je jeszcze bardziej i na pewno coś tam jeszcze ogram w przyszłości od FS. Na plus piękny świat, przyjemny system walki, mnogość buildów (każde przejście robiłem innym) niektóre bossy, oldschoolowa rozgrywka, która nagradza ośli upór i chęć do nauki, ale jednocześnie karci za zbytnią pewność siebie i momenty bezrozumnego szarżowania na przeciwników. Na minus paru bossów wykonanych na odpierdol, wspominane na początku bagna, bardziej korytarzowe lokacje, które nie dają takiej satysfakcji z odkrycia jakiejś nieznanej ścieżki prowadzącej do nowej lokacji jak to miało miejsce w Bloodbornie. Do tego dziwne kroki prowadzące do ostatniego zakończenia, które jest chyba nie do zrobienia bez poradnika i które jakoś w połowie odechciało mi się robić. No i na koniec platyna wymagająca farmienia jakiegoś gówna w przymierzach. DS3 to moja ulubiona gra od FS zaraz po Bloodbornie. Jakiś czas temu odpaliłem drugie Ori w gp, ale miałem za dużo gier rozgrzebanych i wyszło tak, że finalnie nie ukończyłem tego tytułu. Jakoś po 2-3 latach postanowiłem wrócić do serii i zacząłem prawilnie od pierwszej odsłony. Na początku mocno się zdziwiłem bo pamiętam, że Ori 2 na normalu było dosyć przyjemną grą, a przy jedynce jakoś po godzinie siedziałem wkurwiony. Od początku miałem problem z ogarnięciem niektórych wyzwań platformowych i psioczyłem, że sterowanie zjebane i że niektóre etapy są źle zaprojektowane (znalazłem nawet recenzję jednego Zgreda na filmwebie i też o tym wspominał xD) no ale doszła do mnie w końcu taka autorefleksja, że za dużo marudzę i muszę się bardziej skupić. Potem jakoś to szło, ale i tak dziwi mnie ta sekwencja w mroźnej krainie, w której zginąłem dobre kilkadziesiąt razy i nie było nawet najmniejszej wskazówki odnośnie przytrzymania przycisku skoku nieco dłużej przez co kombinowałem jak koń pod górę i nawet myślałem, że może nie mam jeszcze odblokowanej jakiejś niezbędnej umiejętności na ten etap i jestem tu za wcześnie. No ale było też wiele takich wyzwań, które zrobiły na mnie duże wrażenie i dawały dużą frajdę po ich pokonaniu. Jest jeszcze walka, ale jest ona jedynie dodatkiem bo żadnych bossów tu nie ma, a są jedynie zwykłe moby, które służą za trampolinę bo póżniej odblokowuje się skill, który pozwala się od nich odbić i są jeszcze po to, żeby w niektórych sekwencjach platformowych bardziej człowieka wkurwić i utrudnić zadanie. Za bossa bardziej robią czasówki, w których trzeba uciekać przed lawiną, wodospadem czy tym dużym ptaszyskiem i nawet najmniejszych błąd sprawia, że trzeba zaczynać od nowa. Momentami naprawdę psycha wysiadała, ale też przychodziła taka myśl na koniec, że to może i dobrze, że jest tak trudno bo zawsze się trochę ten leniwy mózg rozrusza trochę. Jeszcze w dwójkę wjadę za jakiś czas bo po pierwszej odsłonie pozostał niedosyt. Fajna gra, momentami bardzo wymagająca, ale dałbym maksymalnie takie 7+/10. Na pewno mieli dużo fajnych pomysłów związanych z urozmaiceniem rozgrywki i movementu postaci, ale jednocześnie mam wrażenie, że nieraz za bardzo przekombinowali. Dla mnie jako całokształt bardzo przyjemny (i bardzo wkurwiający) przerywnik od dłuższych tytułów.

Nikt o nich nie wspomina bo nie biorą udziału w console wars.

Falloutów jeszcze niech więcej dadzą i będę zadowolony.

No Obsidianom zostaje chyba tylko Fallout do zrobienia, bo kolejne gry typu Avowed albo Outer Worlds nie mają sensu. Josh Saywer wspominał jeszcze, że chciałby zrobić trzecią część Pillarsów na bogato z budżetem zbliżonym do Baldurs Gate 3, ale to nie czasy rządów knura, że dostanie worek złota i wolną rękę na realizowanie swoich wizji artystycznych.

No ale co ma się na nich zemścić ? brak kolejnego South of Midnight, Keepera i Senuy za setki milionów dollarów? Żeby dalej robić takie tytuły musieliby pójść na zakupy i kupić sensowne studia, które potrafią robić dobre gry, a nie wyrobników, którzy przed dołączeniem do MS klepali jakieś średniaki i walczyli o przeżycie. Problem w tym, że dobre studia od mniejszych produkcji raczej wolą zachować niezależność, bo potrafią zarobić na siebie. Takie Supergiant nie potrzebuje dużego wydawcy do sfinansowania następnej gry. Co innego Ninja Theory, Compulsion, Double Fine, Obsidian.

Nowy film od Eggersa.

To musi być jakiś woke tytuł z silną protagonistką.

Dawali trylogię Alone in the Dark za friko za zapisanie się do newslettera jakoś w styczniu albo lutym.

W sumie do 2030/31 mogliby się wyrobić z drugą odsłoną. Mają gotowy system walki, assety, Kolonia Górnicza pojawia się też w drugiej odsłonie, więc dość długi etap gry ma już praktycznie gotową mapę, którą trzeba by było trochę przearanżować. Fajnie tylko jakby dwója wyszła od razu z nocą kruka, ale pewnie będą chcieli to zmonetyzować i wrzucą jako płatne dlc po jakimś czasie od premiery podstawki.

No majątku na tym nie zrobią, ale jeszcze trochę sztuk pójdzie na promkach, dojdzie dlc, potem abonamenty i jakaś suma się z tego uzbiera. Grunt, że nie są w plecy i odzyskali kasę.

Cronos właśnie wyszedł na zero i zaczął na siebie zarabiać. To jest niesprawiedliwe, że tak potężne studio musi tyle czekać na to, żeby osiągnąć czysty zysk, ale i tak lepiej późno niż wcale.

Fajny tytuł się szykuje.

Najgorsze są plotki, że Arkane jest bezpieczne i dalej tworzy Blade. Czyli znając życie mogą zostać zamknięci jako pierwsi.

W końcu Asia ich zamknie żeby ppe się odjebało.

Też się odbiłem od dwójki i po jakimś dłuższym czasie od rozstania z RDR zobaczyłem na promocji pudełko w media expert pierwszej odsłony. Jakoś mnie tak tchnęło, że może dam szansę i zacznę od tej krótszej części. Bardzo mi się spodobała jedynka, więc pewnie w przyszłości podejmę kolejną próbę z RDR 2. Mam znajomego na steamie, który ma nabite 3 tysiące godzin w RDR 2. Nie rozumiem, ale szanuję.