9 minut temu, Josh napisał(a):

Fajne to było przez 30 sekund jak za pierwszym razem się odpaliło w 2007 roku Heavenly Sword i można było sobie kierować wystrzelonym bełtem z kuszy, ale wolałbym już więcej nie mieć z tym do czynienia.

Nie to nie było nawet wtedy fajne. Przy tej misji na moście gdzie trzeba było kogoś osłaniać tymi strzałami z kuszy to myślałem za pierwszym razem, że wyrzucę pada razem z konsolą przez okno.

Edytowane 5 godzin temu5 godz. przez BRY@N

Aż mnie kusi teraz, żeby odpalić 'Lair' na PS3 (tam przed patchem to całe sterowanie było oparte na czujnikach ruchu, i chyba nadal tak można ustawić). Potężne 53/100.

Najgorsza minigierka dla mnie to była ta z treningiem hipopotama (nie pamietam imienia juz) w Thieves in Time. Serio myslalem, ze nie dam rady splatynowac, ale w koncu sie udalo.

Druga najtrudniejsza rzecz po tańcu. Pół godziny przed spaniem odpaliłem ten zestaw minigier i nie dałem rady, celowanie pingwinem w tarczę mnie pokonało, a że nie chciałem się więcej wkurzać przed snem więc dałem sobie spokój. Następnego dnia odpaliłem ten sam etap, żeby pokazać dziewczynie gierkę i totalnie na wyjebce zacząłem się w to bawić i poszło za pierwszym razem xD niestety laska nie była pod wrażeniem

Edytowane 3 godziny temu3 godz. przez Josh

Godzinę temu, BRY@N napisał(a):

Nie to nie było nawet wtedy fajne. Przy tej misji na moście gdzie trzeba było kogoś osłaniać tymi strzałami z kuszy to myślałem za pierwszym razem, że wyrzucę pada razem z konsolą przez okno.

Kurde, a mi się podobało. I fajny motyw z wyskokiem po wybiciu przeciwnika w powietrze.

Jak po jakimś czasie grałem drugi raz to zrobiłem ten most za pierwszym razem ale jak grałem pierwszy raz to takie wiązanki słałem, że masakra.

Jeszcze z tego okresu pamiętam, że irytowało mnie to rzucanie grantami w pierwszym Uncharted.

Ktoś tu ma platynę w Crash Team Racing? Poziom hard wydaje mi się niemożliwy, nie podoba mi się że trzeba driftować dosłownie cały wyścig a nie tylko na zakrętach. Pewnie jak ktoś się nauczy driftu przez 90% wyścigu to będzie to do przejścia.

Jak już się nauczysz tak jeździć to nie jest źle. Dasz radę tylko nie można się poddawać na początku

Sam hard to pikuś poczekaj na czasówki

Edytowane 2 godziny temu2 godz. przez BRY@N

Jak wyżej, a jak już opanujesz super boosty to już w ogóle nie będzie co zbierać.

Zwykli gracze po prostu uczą się skrótów, omijania przeszkadzajek i korzystania z power upów, ale dopiero po zdaniu sobie sprawy że ta gra ma drugie dno zaczyna się prawdziwa zabawa i ściganie na serio. Nauczenie się driftowania, ogarnięcie sacred flame i umiejętne zarządanie rezerwami to klucz do naprawdę szybkiego pokonywania tras i zostawiania przeciwników daleko w tyle, totalnie zmienia się wtedy sposób grania. W żadnym wypadku nie jestem w tym mistrzem i nawet nie podchodziłem do platyny (wyścigi to nie moja bajka), ale jak dziewczyna proponuje mi seks, to zamiast tego włączam Crasha z gokartami, podaję jej drugiego pada i korzystając z tych wszystkich pro-mechanik zostaje tak wyruchana, że na najbliższy tydzień jej wystarczy.

Aż przypomniał mi się mój najstarszy kuzyn, który nigdy nikomu nie dał wygrać. Na rodzinnym spędzie był turniej w Tekkena wśród młodszego grona osób z zasadą, że kto przegrywa ten ustępuje miejsca innemu graczowi. On był najlepszy, bo z racji wieku miał najbardziej rozwinięty mózg i najwięcej rozegranych godzin. Aż go wujek raz wziął na stronę w końcu, bo tam niektórzy uczestnicy poniżej 10 roku życia płakali nawet (ja nie, ale byłem wkurwiony mocno) i mówił "dałbyś im też wygrać, nie bądż taki zawzięty" a on "ok, ok" po czym wujek wychodził z pokoju i znów jechał z wszystkimi do spodu.

Zrozumiałem wtedy, że w życiu nic nie ma za darmo i na sukces trzeba zapracować. Wybłagałem rodziców o Tekkena, trenowałem do następnych świąt przez cały rok przeplatając granie w tę grę z innymi tytułami, żeby nie zwariować łupiąc w to samo na okrągło (przed zbliżającymi się terminem podkręciłem licznik spędzonych godzin do maksimum) i skończyło się to tak, że nie wygrałem z nim ani razu. Jako dzieciak wziąłem to mocno do siebie, zamknąłem się w łazience i starałem się łkać na tyle cicho, żeby nikt nie usłyszał, że płaczę.

Gracz casualowi wilkiem.

Edytowane 1 godzinę temu1 godz. przez Czokosz

38 minut temu, Czokosz napisał(a):

Aż przypomniał mi się mój najstarszy kuzyn, który nigdy nikomu nie dał wygrać. Na rodzinnym spędzie był turniej w Tekkena wśród młodszego grona osób z zasadą, że kto przegrywa ten ustępuje miejsca innemu graczowi. On był najlepszy, bo z racji wieku miał najbardziej rozwinięty mózg i najwięcej rozegranych godzin. Aż go wujek raz wziął na stronę w końcu, bo tam niektórzy uczestnicy poniżej 10 roku życia płakali nawet (ja nie, ale byłem wkurwiony mocno) i mówił "dałbyś im też wygrać, nie bądż taki zawzięty" a on "ok, ok" po czym wujek wychodził z pokoju i znów jechał z wszystkimi do spodu.

Zrozumiałem wtedy, że w życiu nic nie ma za darmo i na sukces trzeba zapracować. Wybłagałem rodziców o Tekkena, trenowałem do następnych świąt przez cały rok przeplatając granie w tę grę z innymi tytułami, żeby nie zwariować łupiąc w to samo na okrągło (przed zbliżającymi się terminem podkręciłem licznik spędzonych godzin do maksimum) i skończyło się to tak, że nie wygrałem z nim ani razu. Jako dzieciak wziąłem to mocno do siebie, zamknąłem się w łazience i starałem się łkać na tyle cicho, żeby nikt nie usłyszał, że płaczę.

Gracz casualowi wilkiem.

Typowa japońska historia, taka bez happy endu :D

Kurde, teraz już wiem czemu czasem po skończeniu grania nie chce się do mnie odzywać albo wychodzi do koleżanki (mam nadzieję, że do koleżanki) na pół dnia.