Suavek

Nie wiem, czyja to wina, bo czytając komentarze w Internecie widzę, że Netflix zwala winę na Lenovo, a Lenovo na Netflixa. Sprawdziłem odpowiednią aplikacją, że tablet obsługuje L1, ale mimo tego Netflix wyświetla obraz tylko SD i podaje, że jest L3. Jeśli nie ma rady, to chyba już zacznę robić przywracanie ustawień fabrycznych i pakować pudło, bo to sensu nie ma. Może gdybym kupił sprzęt o mniejszym ekranie, albo za mniejszą cenę, to inaczej jeszcze bym do tego podszedł, a tak to na drzewo. Cóż... przynajmniej czegoś nowego się dowiedziałem... Chciałem tylko tablet do prostych czynności oraz oglądania filmów w łóżku z dobrymi głośnikami i Yoga miał dobre opinie, ale o tym widevine nigdzie nikt jakoś nie wspomniał.

TIL... Czy istnieje jakiś magiczny sposób na wymuszenie HD w Netflixie na urządzeniu, na którym aplikacja teoretycznie nie obsługuje HD? Kupiłem Lenovo Yoga Smart Tab, które niby działa na Widevine 1, a w praktyce się okazuje, że ani Netflix, ani Prime Video nie obsłuży więcej niż SD. Zły jestem, bo co to za tablet FHD, który jest ograniczony do SD? Próbowałem jakichś spatchowanych starych wersji, ale żadna z nich już nie działa jak powinna i obraz jest nadal w SD. Pójdzie towar do zwrotu chyba, bo to się mija z celem... Miał być tablet typowo do multimediów, a tu dupa. Chyba kupię zamiast tego Samsunga A7. No chyba, że ktoś za sposób, by to obejść? Bo poza tym sprzęt fajny, wygodny, i głośniczki niczego sobie.

Bo wprowadza trochę usprawnień z P4, ze wspomnianą możliwością swobodnego sterowania całą drużyną na czele. Więc można lepiej wszystko planować, a nie frustrować się, że Mitsuru rzuca Marin Karin na wroga z resztką HP, po tym jak turę wcześniej rzuciła Mind Charge... Jest kilka nowych rozwiązań, dodatkowe questy, skill cards, zmiany w balansie rozgrywki. Gameplay jest ogólnie bardziej przyjazny. Postać żeńska ma do tego trochę nowej muzyki i inne - w kilku przypadkach lepsze - social linki. Tylko niestety oprawa wizualna jest gorsza i fabuła jednak cierpi przez to, będąc ukazana tylko przy pomocy portretów postaci i napisów, bez wizualizacji. Nie ma też "epilogu" The Anwser, ale to akurat mała strata. Fabularnie jest kiepski, a gameplay'owo mało zabawny. Dlatego prawdę mówiąc nie wiem, co by było lepsze przy ewentualnym porcie. Gameplayowo P3P było przyjemniejsze, ale fabułę lepiej oddaje oryginał. Najlepiej, gdyby połączyli jedno i drugie, o ile to możliwe.

Pierwszy tease ma kolor żółty i efekt zakłóceń w TV, więc obstawiam P4G na konsole (Switch, PS4/PS5 i może Xbox). Myślę, że to raczej pewniak, biorąc pod uwagę, że roboty przy tym niewiele, a na chwilę obecną dla konsolowców dostępna jest tylko wersja na martwą Vitę. Persona 6 może co najwyżej mieć minimalny teaser w przyszłym roku, z realną premierą bliżej niż dalej 2030 roku. Generalnie z gier obstawiałbym jakieś porty P1 i P2 na współczesne platformy. Osobiście chcę P5R na Steam. P3 na PC też bym nie pogardził, ale prawdę mówiąc sam nie wiem, którą wersję bym wolał. Oprawa wizualna FES jest zdecydowanie lepsza od Portable, ale z drugiej strony P3P jest obiektywnie lepszą grą. Najlepiej, gdyby zrobili coś pomiędzy, ale obawiam się, że to by wymagało zbyt więcej pracy, niż to dla Atlusa warte. A realistycznie pewnie skończy się na 1-2 grach/portach, jakimś nowym projekcie anime lub manga, i bzdetach typu nowa seria breloczków, albo koncert live. PS. Kolejne gry taneczne chętnie bym przyjął.

No czegoś nie rozumiem. Skoro małe studio z małym budżetem zrobiło "spoko" gierkę, to może właśnie świadczy o tym, że te skromne zasoby uzupełniają talentem i dobrą organizacją pracy? Możemy zgadywać na tym etapie, ale prawdę mówiąc śmieszy mnie trochę takie poniekąd jechanie po developerze, który - jak wiele osób przyznaje - zrobił dobrą gierkę. Ok, nie na poziomie "epickich AAA", ale przy której ludzie dobrze się bawią, mniejszą czy większą ilość godzin i która jest wszędzie chwalona za wierność materiałowi źródłowemu? No to skoro zrobili "spoko" grę mając do dyspozycji ograniczone zasoby, to w czym tak naprawdę problem? Gdyby tę samą gierkę robiło EA czy inny Ubisoft, to może i byłby większy budżet, ale przy tym wycięliby wszystko co "zbędne" z contentu, dowalili pierdyliard DLC, jakieś XP boosty, czy nawet lootboxy. A tak gracze/fani dostali "spoko" gierkę do przejścia, splatynowania/scalakowania bez obrzydzenia. Czy to w dzisiejszych czasach naprawdę takie złe? Tym bardziej, że wielokrotnie gierkę można było kupić za śmieszne pieniądze? Oczywiście nie znaczy to zaraz, że Robocop również będzie "spoko", bo równie dobrze możemy dostać kolejny celowniczek jakim był Rambo... No zobaczymy. Ale osobiście nie mam nic do "spoko" gierek, jeśli nie są ewidentnymi crapami, a sama rozgrywka jest najzwyczajniej w świecie zabawna. Do tego nie potrzebuję świadomości gigantycznego budżetu czy wielkości zespołu grę tworzącego.

Zaryzykuję stwierdzenie, że Persona 5 Strikers to fajniejsza gra od Persony 5... Fajniejsza nie tyle w znaczeniu, że zaraz obiektywnie lepsza, ambitniejsza, czy nie wiem co jeszcze. Ale po 35h, na oko w połowie gry, bawię się dużo lepiej, niż powtarzając te same czynności w oryginalnym P5. Chcę grać dalej, powtarzalność mnie jeszcze nie męczy, rozgrywka jest przyjemna, a i o dziwo historyjka też jest niczego sobie. Oczywiście skala mniejsza, niż oryginał, ale bohaterowie za to dużo lepiej ukazani. Wielu z nich ma swoje 5 minut, pojawia się dużo nawiązań do ich przeszłości. A i nowe postacie również są niczego sobie, a wszelkie interakcje całkiem fajne i sympatyczne. Po prostu jest tu to, czego brakowało w P5, czyli scen wspólnych interakcji ekipy w codziennym życiu, dzięki czemu wreszcie można poczuć, że są oni przyjaciółmi, jak ekipa P4. Gra też niczego sobie, nawet jeśli siekanie bywa czasami monotonne. Co prawda im dalej, tym mam wrażenie robi się łatwiej, ale dzięki kolejnym Personom, side-questom, oraz kilku zróżnicowanych grywalnych postaciom nie robi się nudno zbyt prędko. Może po prostu byłem zmęczony tą całą powtarzalnością P5, rozwleczoną na ponad 100h historyjką, którą dałoby się upchnąć w 60h, a także mozolnym podbijaniem statystyk i relacji z NPC. Tutaj tego nie mamy, wszystko jest w pewnym sensie uproszczone, ale wcale nie gorsze. No i jednak stale coś się zmienia. Bardzo podoba mi się podróż ekipy po Japonii - co chwila zmieniamy lokację, przygrywa inna muzyka, coś się dzieje. Chce mi się codziennie grę odpalać, choćby na 15min, żeby chwilę się rozerwać siekając demony. Przy normalnym P5 tego nie miałem - tam odpalenie gry to było swego rodzaju zobowiązanie, żeby przemęczyć się z czasem do tych lepszych momentów. No prostota czasem bywa po prostu lepsza, w pewnym sensie. A i przyznam, że ten system rozgrywki idealnie by się nadawał na sequel, albo remake Devil Summonera... Ech, marzenia.

Rozumiem, że wcześniej w Nocturne nie grałeś? W sumie ciekawe, jak tę odsłonę postrzegają osoby, które miały styczność tylko z IV. Bo jednak i klimat inny, i dungeony, i poniekąd styl rozgrywki. Ja natomiast dalej mam problemy ze zmuszeniem się do ukończenia IV. Zwyczajnie "nie czuję" tej odsłony. Dziwny klimat, postacie nierówne, a dubbing horrendalny jak na mój gust. Jezu, jak V nie będzie miała z jakiegoś powodu opcji zmiany głosów na japońskie, to się załamię chyba... :\

No wiem, wiem.

No, nie ma to jak na indyka wydać 5-10x więcej, niż kosztuje na PC... Domyślam się, że masz na myśli premierówki i te całe "nextgenowe" 350zł na premierę. No ok. Tylko problem polega na tym, z tego co widzę, że gry pudełkowe u Nintendo nie mają wielkiego nakładu, zaś dużo cyfrówek w ogóle nie trafia do promocji. A nawet jeśli jest przecena, to bardzo skromna. Ot przykłady pierwsze lepsze z brzegu: https://psprices.com/region-pl/game/2403371/the-legend-of-zelda-breath-of-the-wild - czteroletnia gra, najniższa cena 200zł https://psprices.com/region-pl/game/2403370/xenoblade-chronicles-2 - tu nawet cena wzrosła w pewnym momencie "U konkurencji" przynajmniej po roku czy ile dorwie się porządną gierkę za mniej niż stówkę, i w pudle, i cyfrze. U Sony masz God of War za 40zł, a u Nintendo Zelde za 200zł... Na podobnej zasadzie chciałem zagrać w Project Diva Mega Mix, ale jak zobaczyłem, że gra jest droga i rozbita na pierdyliard DLC, to przeszła mi ochota - na PS4 mam praktycznie to samo za ułamek tej ceny. Nie chce mi się bawić w odsprzedawanie i jakieś rotacje pudełek. Nie mam tyle czasu co dawniej, kupuję obecnie mało gier, a jak już, to takie, które mnie interesują, starczą na długo, lub chcę zachować. Na Switcha pewnie też kupię raptem garstkę exclusive'ów, które będę męczył przez najbliższe miesiące, jak nie lata. Hejtować nie chcę, ale sorry, to raczej obiektywne stwierdzenie, że gry są drogie, niestety. Bo jeśli chodzi o multiplatformy, to zdecydowaną większość kupię taniej "u konkurencji". Nie wspominając o tym, że będą z pewnością działać lepiej i płynniej... No ale mimo tego Swicha Pro chcę dla tych exów, a także dla wygody, swobody i kilku gier ruchowych.

Poniekąd rozumiem rozczarowanie osób, które z Nintendo/Switchem są od dłuższego czasu, bo w sumie nie ma tu jakiegoś konkretnego powodu do przesiadki. Jednak ja się cieszę i zamawiam konsolkę w pre-orderze, jak się pojawi. Switcha nie mam, chciałem mieć, a to będzie dobry moment do zakupu. W październiku konsolka, w listopadzie Shin Megami Tensei V, w międzyczasie Tokyo Mirage Sessions i będzie co robić na długie godziny. Gdyby jeszcze tylko gry były tańsze, a samo Nintendo bardziej pro-konsumenckie...

https://store.steampowered.com/bundle/21478/FINAL_FANTASY_IVI_Bundle/ 40zł za 1 i 2, 65zł za każdą kolejną. Lub bundle ze wszystkim. 1-3 mają screenshoty. Czyli tak jak nazwa wskazuje, pixel remaster, ale sama gra taka jak klasyki, na dobre i na złe. V i VI kupię, resztę sobie odpuszczę raczej.

Kurcze, mam nadzieję, że Strikers nie popada zbyt mocno w monotonię z czasem, bo na razie po 10h rozgrywki (pierwszy loch skończony) jestem zachwycony i chcę więcej. Ja wiem, że koncept rozgrywki nie jest wcale nowy, ani ambitny, ale z jakiegoś powodu ten miks Musou i P5 sprawdza się niemal idealnie. Gra jest fajna, szybka, daje możliwość kombinowania i planowania, i pasuje do całej tej otoczki ruchliwych Phantom Thieves oraz mechaniki serii. Jest dynamicznie, efektownie, grafika jest bardzo ładna i płynna, zaś OST odpowiednio nakręca do młócki. Fabuła jest dla mnie drugorzędna w tym wszystkim, chociaż interakcje między bohaterami są fajne i zabawne i przyjemnie się to wszystko śledzi póki co. Zobaczymy jak dalej, ale na ten moment gra mi się bardzo przyjemnie i na pewno będę się bawił we wszelkie opcjonalne zadania itp. Główny styl rozgrywki jest bardzo intuicyjny i prosty, ale poszczególnymi postaciami gra się odczuwalnie inaczej. Także dzięki temu nie robi się szybko nudno. Aczkolwiek mam wrażenie, że niektórymi bohaterami gra się zdecydowanie łatwiej, niż innymi. Z jakiegoś powodu nie potrafię grać Makoto i Morganą - co próbuję, to zaraz obrywają i odlatują przez pół areny. Podobnie Haru, ale tu przynajmniej wiem, że jest ona wolna i głównie się sprawdza na zgrupowania wrogów. Ale z drugiej strony to też zachęca do próbowania i uczenia się poszczególnych ruchów. Szkoda tylko, że Person jest tak mało. Jakoś tak pusto/skromnie w tym Velvet Room przez to. Mam wrażenie, że ciągle zdobywam i tworzę te same demony.

Tak jak sądziłem, większość gier z wishlisty -30% do -50%. Z całej mojej wishlisty chyba tylko Final Fantasy Type-0 oraz World of Final Fantasy wreszcie mają większe promo, bo -60%, zamiast dotychczasowych -50%. Ale i tak nie kupuję. Nie zdziwię się jeśli pojawią się w jakimś bundlu z czasem. Wziąłem tylko Persona 5 Strikers, ale to dlatego, że po prostu miałem ochotę w to zagrać. Ostatnio coraz częściej zamiast kupować furę tanich gier, w które pewnie i tak nigdy nie zagram, kupuję to, na co mam po prostu ochotę. Za to polecę po raz kolejny Muse Dash za niecałe 2zł - https://store.steampowered.com/app/774171/Muse_Dash/ Prosta, ale fajna gra rytmiczna. Głównie azjatycki pop, ale nie tylko. DLC z pełnym zestawem piosenek jest dużo droższe, ale gra jest tak zrobiona, że co tydzień i tak jest rotacja darmowych utworków z każdego DLC. A wspomniana podstawka za 2zł i tak ma już bodajże około 40 utworków.

Również skusiłem się na Persona 5 Strikers. Na PC są obecnie obniżki. Bałem się trochę optymalizacji, bo czytałem, że gra ma problemy na niektórych sprzetach, ale o dziwo jest idealnie - wszystko śmiga na przeciętnym sprzęcie na maksymalnych ustawieniach w stałych 60fps. Żadnego stutteringu, nic. Gra wygląda też lepiej niż na PS4 - na konsoli jest 60fps, ale graficznie było zdecydowanie więcej "ząbków", jak testowałem demo. Trochę się zawiodłem na Atlusie i edycji Deluxe, bo te rzekome bonusy w postaci Artbooka i OSTa są w postaci osobnej aplikacji do uruchomienia, a nie plików do swobodnego przeglądania... Kompletny bezsens. Dodatkowe DLC też w sumie zbędne. Gdybym wiedział, to bym wziął edycję zwykłą tym razem. Tak czy inaczej, gra mi się naprawdę podoba, aczkolwiek póki co mam problemy ze sterowaniem. Tj. bardzo chaotycznie jest wokół i prawdę mówiąc większość czasu mashuje przyciski na oślep. Pewnie dopiero bossowie dadzą mi w kość i będzie trzeba popracować nad unikami i timingiem. Niemniej jednak fajnie jest pograć trochę zręcznościowo poszczególnymi postaciami. Fabularnie na razie jest przewidywalnie i schematycznie, ale traktuję to bardziej jako spinoff i prektest do rozgrywki. Postacie zachowują się tak, jak w oryginale i mam nadzieję, że będą odpowiednio uzupełnione/rozwinięte. Tylko tempo trochę dziwne. Z jednej strony właściwa rozgrywka zaczyna się dopiero po ok. dwóch godzinach, a z drugiej tutoriale są mocno oszczędne i uczą nas tylko absolutnych podstaw, podczas gdy resztę trzeba doczytać samemu w osobnym menu. OST jest fajny. Podobają mi się zarówno remiksy starych utworków, jak i te nowe. Szkoda tylko, że walki są bardzo krótkie i muzyka nie zdąży się rozkręcić w większości przypadków.

Ile dałeś za uchwyt? Bo to jest coś, nad czym teraz będę się głowił. Nie chcę wydawać majątku, ale bubla też nie chce kupić. Ten MSI Optix MAG251RX na razie satysfakcjonujący. Prawdę mówiąc nie czuję w ogóle różnicy po przesiadce z 144hz na 240hz, ale test ufo jednak robi wrażenie. Do konsoli też się nadaje. Największy plus póki co to tolerowalny backlight bleed i brak bad pixeli (tfu tfu). Oby tak dalej. Tylko te ciemniejsze krawędzie ekranu nadal rozpraszają. Ale powoli zaczynam je tolerować. W sumie tylko dzięki takim recenzjom dowiedziałem się o BENQ Zowie XL2546K, który też jak na TN wydawał mi się kuszący. Ale o ile w najbliższym tygodniu nie pojawią się jakieś bad pixele, to chyba zostanę przy MSI i nie będę już więcej szukał/kombinował.

Te ich wyprzedaże to już nie to co kiedyś... Dawniej czekało się na promo -75% albo i więcej. Teraz wszystko -50% raptem i ceny nie spadają poniżej określonej kwoty. Są gry, które mam na wishliście, które od dosłownie lat nie były przecenione bardziej niż -50%, a to stanowczo za mało, żebym w ogóle je zakupił.

Pierwszy sezon na Netflixie obejrzałem i całkiem fajne, przyznać muszę. Zalatuje miejscami Gurren Lagannem, co uważam za plus. Dramy mało, ale może w kolejnych sezonach się rozkręci. Takie to pozytywne ogólnie, dobrze się ogląda. Szkoda, że Netflix tylko dwa sezony ma, reszty trzeba będzie szukać. Ale przyznam, że dawno żadnego anime nie oglądałem, a te mnie wciągnęło.

Podstawka będzie tylko ze steelbookiem na premierę, do wyczerpania zapasów. W sumie ok, czymś się wyróżniać na półce będzie. Swego czasu kupiłem kolekcjonerkę Persony 5, gdzie też była jakaś torba. Oczywiście jakość jej wykonania śmieszna. Leży w pudle bezużyteczna i niepotrzebnie je zapycha. A tam też był mini-OST, artbook, pluszak Morgany, Steelbook i duży box. No fajnie wygląda na półce... tylko wtedy to kosztowało mnie mniej niż 400zł. Teraz to za nową grę PS5 w normalnym wydaniu tyle sobie życzą... :\ A wypadałoby jeszcze Switcha przecież kupić... Liczyłem na jakąś zapowiedź Pro, a tu nic. A jednak chciałem mieć stacjonarnego Switcha, nie Lite, ale ceny nie maleją. W SMT4 prawdę mówiąc sam nie wiem, gdzie jestem. Tj. chyba skończyłem rejon Shinjuku, i każą mi iść do Ikebukuro, ale chodzę po tej mapie kompletnie zagubiony. Mapa Tokyo to jakaś tragedia. Czy patrzę na górny ekran, czy dolny, to nie jestem w stanie się połapać. Gram na 3DS XL i większy ekran wcale nie pomaga. A może wręcz przeszkadza? Nie żeby gra była zła, ale bardzo nierówna. Chwilami bawię się świetnie, żeby za chwilę się męczyć. Teraz po powrocie nawet nie wiem, jak zabrać się za questy opcjonalne, bo zwyczajnie nie wiem, gdzie są poszczególne lokacje i jak się do nich dostać.

Info o steelbooku i kolekcjonerce - https://www.siliconera.com/smt-v-collectors-edition-standard-edition-pre-order-open/ 60$ zwykła, 120$ kolekcjonerka. 2x więcej za OST, skromną książeczkę i plecaczek, to ja jednak nie dam... Pewnie u nas 500-600zł będzie kosztować.

Ech, no dobra. Faktycznie te nierówne podświetlenie matrycy to norma. IPS ma ciemniejsze krawędzie, głownie po lewej i prawej. TN zmieniają kolor horyzontalnie. TIL... Kupiłem i sprawdzam właśnie MSI Optix MAG251RX. Oczywiście krawędzie zauważalnie ciemniejsze na jednolitym tle, no ale zobaczymy, czy dam radę się przyzwyczaić. Jeśli tak, to chyba zostawię monitorek. Kolory bez szału, ale spoko. Ghostingu praktycznie nie ma. Backlight bleedu się obawiałem, bo w necie znalazłem sporo negatywnych opinii, ale ze wszystkich IPS jakie sprawdzałem ten jest najmniej bolesny. O ile nie pojawią się bad pixele, to może nie będzie tragicznie. Zobaczymy jeszcze w nocy, przy sztucznym świetle, albo całkowitej ciemnicy, aczkolwiek w tej drugiej nie zdarza mi się już pracować/grać, więc ciekawostka. Brałem jeszcze pod uwagę BENQ Zowie XL2546K. Ma dobre recenzje jak na TN i jak tak przeanalizowałem wszystko, to monitor wydał mi się dla mnie odpowiedni. Na pewno jeszcze do rozpatrzenia, jeśli z jakiegoś powodu nie zdecyduję się na tego Optixa.

Jeszcze wracając do rimejka Nocturne na moment... Przeszedłem grę wczoraj i zostaję przy tym, co pisałem. To nadal dobra gra o zawyżonej cenie. Zaobserwowałem jednak parę zmian, których wcześniej nie wyłapałem. Faktycznie, wraz z grafiką zmieniło się oświetlenie w wielu miejscach. Część lokacji jest zwyczajnie jaśniejsza. Może nie psuje to jakoś drastycznie ogólnej atmosfery, ale gdy porównać z oryginałem, to jednak PS2 miało lepszy klimat. Szczególnie walka z ostatnim bossem. Ludzie się skarżą na zmienione głosy demonów, ale oczywiście grają z angielskim dubbingiem. W przypadku japońskiego głosy w większości są niezmienione, aczkolwiek mam wrażenie, że część z nich jest znacznie cichsza. Np. wrzask Daisoujou, przy japońskim VA jest niezmieniony, ale nie daje po uszach tak jak klasyk. Płatne DLC do grindowania EXP i Macca - przyznaję, że korzystałem i prawdę mówiąc nie mam nic przeciwko jego obecności. Mało tego, uważam, że jest to ogromna ulga w tej grze, bo grind na standardowych wrogach nie jest zabawny, ani szczególnie owocny. Tak, jak ktoś chce, to można tym oszukiwać i popsuć sobie wrażenia z gry, ale osobiście korzystałem z tego tylko wtedy, kiedy nie chciało mi się levelować jednego mało istotnego demona nie wiem ile poziomów. Także jest to zbawienie, jeśli ktoś chce zdobyć niektóre achievementy. Gra ma dziwny balans pod koniec i prawdę mówiąc jeśli chce się zdobyć najmocniejsze demony, to trzeba grindować na mało wymagających wrogach przez WIELE godzin. Dzięki DLC nadal trzeba trochę czasu spędzić na grindowaniu, ale zdecydowanie mniej i w dość wygodnej postaci (zdobywamy itemy do użycia lub sprzedaży, nie EXP czy kasę jako takie - tj. możemy je użyć później, w miarę potrzeby). Gdyby nie to, to nie miałbym cierpliwości i czasu, żeby odblokować demony typu Metatron, Shiva, Beelzebub itp. A tak przynajmniej się pobawiłem i odblokowałem 100% kompendium. Zrobiłem przy tym Jacka Frosta z Pierce i wymaksowanymi statsami. Gdybym chciał to robić normalnie, to pewnie zajęło by mi to tygodnie żmudnego grindowania... Raidou/Dante dostali nowego skilla, który zwiększa DMG wszystkich ataków o 50% i dodaje Pierce. Czyli w tej wersji postacie są nawet użyteczne. Ogólnie gra była dużo łatwiejsza, niż pamiętam. Prawdę mówiąc to na ten moment SMT4 sprawia mi więcej kłopotów (tudzież mam większego pecha przy bossach). I choć doceniam pewne elementy SMT4, to jednak mimo większego nacisku na fabułę i postacie, a także dużo udogodnień, nie porywa mnie on tak, jak SMT3. Oczywiście teraz po skończeniu Nocturne najwyższa pora, żeby skończyć czwórkę, ale to poniekąd z poczucia obowiązku. Bo o wiele większą ochotę mam na Strange Journey Redux.

Tj. dla kogoś kto nie zna serii w ogóle? Jak chcesz ryzykować, że się zniechęcisz, to chronologicznie z tego, co jest na Netflixie, pełnometrażówki Mobile Suit Gundam I do III -> Char's Counterattack -> Unicorn. Aczkolwiek Unicorna można obejrzeć samodzielnie. Tym bardziej, że jest to jedna z nowszych produkcji i od strony audiowizualnej nie będzie odrzucać tak jak klasyki. OST jest świetny. A jeśli pominąć Netflixa, to zawsze na początek będę polecał Gundam 0080: War in the Pocket. Sześcioodcinkowa OVA, którą można obejrzeć samodzielnie, a która stanowi świetny przykład tego, że można zrobić dobre i poruszające anime z robotami, które wcale nie będzie przesadnie ckliwe, ani dziecinne. Aczkolwiek oglądałem to kilkanaście lat temu, więc nie wiem, jak się zestarzało... Wspominam jednak dobrze. Ogólnie Gundamy są bardzo subiektywne. Każda seria ma swoich fanów i hejterów. Może dlatego, że różne serie są w różnych klimatach, które po prostu łączy obecność mechów. Ja na przykład nie cierpię Gundam Wing, ale wiem, że ma on mnóstwo fanów, także w Polsce. Dobrze wspominam za to Gundam Seed (nie Destiny), ale tutaj hejt jest wszechobecny. Gundam 00 bardzo dobrze wspominam. Fajny OST i nieco "doroślejsze" klimaty, bez nadmiaru nastolatków, jak to zwykle bywa. A największym zaskoczeniem dla mnie był Gundam Build Fighters. Jak zobaczyłem trailer, to hejtowałem jak głupi, że bajeczkę robią, że promo zabawek dla dzieci, bo perfidna reklama modeli itp. Obejrzałem z ciekawości jeden odcinek kilka lat temu i wciągnąłem się naprawdę mocno. Anime było po prostu ZABAWNE, w sensie, pozytywne, przyjemne, satysfakcjonujące, o dziwo emocjonujące, i miało charyzmatycznych bohaterów. Jak ktoś lubi serie typu My Hero Academia, to w sumie mógłbym to porównać i śmiało polecić, tym bardziej, że można obejrzeć nie znając w ogóle serii. Zdaje się GBF i kilka innych serii można obejrzeć za darmo na YouTube na kanale GundamInfo. Polecam oczywiście oryginalne ścieżki dźwiękowe, nie dubbingi.

Jak coś, to na Netflixie pojawiły się pełnometrażówki oryginalnego, pierwszego Gundama, oraz Char's Counterattack. W Lipcu będzie można też obejrzeć najnowszy film - Hathaway. Jest też serialowy Unicorn od dłuższego czasu, oraz Iron Blooded Orphans.