Sylvan Wielki

GOTY 1. Clair Obscur: Expedition 33 „Ooooooooch, Clair Obscur”. Ograłem sporo świetnych gier na różnych platformach w 2025 r., ale żadna nie zachwyciła mnie tak jak Ekspedycja 33. Cudowny tytuł. Kapitalna fabuła (te MOMENTY), wybitna ścieżka dźwiękowa, niepowtarzalna stylistyka, wprost fantastyczny system walki. Te elementy składają się na niezapomnianą całość, która — w moim odczuciu — powinna otrzymać mocne 9, a może nawet 10/10. Nieprawdopodobna pozycja. Polecam wybrać język francuski. Oh, mon ami. 2. The First Berserker: Khazan Ależ znakomicie się bawiłem przy tym tytule… Bite 84 godziny niezapomnianej, brutalnej, krwawej i wymagającej jatki. Jasne, gra ma swoje bolączki. Wzorem fantastycznego NiOh misje poboczne wręcz przytłaczają recyklingiem bossów i lokacji — a szkoda. Niektóre elementy są żywcem wyjęte z innych gier (np. motyw z łucznikami w Anor Londo z Dark Souls), niestety. Mimo to wystawiłbym sumienne 9/10. Gorąco polecam. Tuż obok Lies of P — mój ulubiony souls-like, zdecydowanie. 3. Hades II Jedynka jest pierwszorzędna. Wyśmienita gra, z którą spędziłem ponad sto godzin. Kontynuacja bez problemu jej dorównała. Kapitalna oprawa A/V oraz tony miodu. 9/10 jak nic. Wyróżnienia: Ball X Pitt, Absolum, DOOM: The Dark Ages, Silent Hill f. Średniak roku: Myślałem, by dać tu Khazana — nie sprzedał się jakoś wybitnie dobrze, a gracze i branża ocenili go raczej na 8/10. Ja wystawiłem 9/10, więc nawet specjalnie się tu nie łapie. Zresztą gra tak bardzo mi się spodobała, że ostatecznie wylądowała na podium. Rozczarowanie roku: Stan techniczny Borderlands 4 na premierę (i durne tłumaczenie ich bossa), stylistyka i grafika jako taka w Ninja Gaiden 4 — system walki jest prześwietny, gra się w to dobrze, ale wizualnie coś poszło mocno nie tak, a szkoda. No i, jako kolekcjoner i gracz, ubolewam nad game-key card. Najbardziej wyczekiwana tytuł 2026+: Oj, będzie tego trochę: NiOh 3, GODrizon 6, REsident 9, Saros, Phantom Blade Zero, Fire Emblem: Fortune’s Weave, GTA VI, Lords of the Fallen II, Bradley the Badger... Ale chyba najbardziej czekam na Control: Resonant… Genialny zwiastun. Ach, i wyróżnienie dla Judas — choć tu wciąż nie wiadomo, kiedy premiera. Na czym grasz: PS5 Pro, Xbox Serii X, Słicz, Słicz 2, Portal. Pozdrawiam.

Darkest Dungeon II gorąco polecam.

Skończyłem T2. Bawiłem się całkiem dobrze. Faktycznie, da się ją ukończyć w okolicach 43 minut, ale warto zaznaczyć, że istnieją alternatywne ścieżki oraz bonusowe wyzwania. Myślę, że spokojnie można jej poświęcić 3–4 godziny. Klimatu nie sposób jej odmówić, choć szkoda, że „twarz” Arniego to czacha — pozostali aktorzy są już wiernie odwzorowani względem oryginałów. Wiem, że każdy pręży klatę i jest drugim Gutsem, jeśli chodzi o poziom trudności — sam lubię wyzwania — ale gwarantuję wam: warto na start wybrać opcję z nieskończoną liczbą kontynuacji. Ostatni etap jest koszmarnie zaprojektowany — brak punktów kontrolnych, a jeden błąd oznacza game over. Uwierzcie, nie chcecie wkurzać się na przyjemną w odbiorze grę tylko przez kiepską mechanikę zaimplementowaną w ostatnim etapie. Jeśli macie już ograne większe tytuły, można śmiało sięgnąć. Jeśli nie — warto poczekać na promocję. Szkoda jednak, że nie dodali trybu kooperacji. Całkiem w porządku są też fanty dodane do wersji standardowej.

No dobrze. Gra załączono. Pogram, zobaczę co i jak. Miki już gotowy do kooperacji, jak widać. Co prawda jimmy wrzucał już poglądowe zdjęcie wersji deluxe, ale na żywo prezentuje się to tak:

Battle Ruler wpadł bez większych problemów. No… powiedzmy. Poćwiczyłem w szybkich walkach. Jednego dnia wygrałem siedem pojedynków z Flame Ruler z rzędu, następnego było podobnie. Skusiłem się więc na walki rankingowe. Poszło gładko — kilka zwycięstw z rzędu, głównie 3–1 i 3–0. Trafił się niezły Kaz. Dostał 3–1, więc dałem „rewanż”, licząc na bezproblemowe zwycięstwo. I oczywiście, gdy doszło do walki o awans, w chłopa jakby demon wstąpił. Przy stanie 2–2 on miał milimetry energii, ja niewiele więcej. Wyrwał się z rzutu i odpalił kombo. Prawdopodobnie Rage Art by wystarczył, ale zaczął klecić coś w powietrzu, a ja patrzyłem, jak pasek życia topnieje, czekając na RA na końcu. No i zonk. Spudłował ostatnim ciosem, ja wstałem i odruchowo klepnąłem 3, 3, 4 — coś, co na obeznanych z Fengiem graczy nie wchodzi (na nim samym też próbowałem i boleśnie mnie za to karał). Chyba jednak zjadły go nerwy, bo w ostatniej sekundzie wyłapał całość. Potem jeszcze osiem zwycięstw już w randze BR, więc pogram z niebieskimi i może, może uda się dobić do Tekken Emperor.

Babia Góra – czyli kolejny punkt Korony Gór Polski zdobyty. Świetna, sześciogodzinna wyprawa w doborowym towarzystwie. Warto nadmienić, że na Diablaku odczuwalna temperatura wynosiła -18 stopni, a prędkość wiatru momentami przekraczała... 80 kilometrów na godzinę. Niesamowite doświadczenie.

Klasycznie: nieco niebiesko-białego oraz zielonego dobra skąpanego w czerwieni.

Gra otrzymała darmowe ulepszenie.