Sylvan Wielki

Pograłem w demo. Najładniejszy Nioszek wcale nie oznacza ładnej gry - to na pewno. Cała reszta - po staremu. Siądzie się na kilkadziesiąt godzin, wbije się kolejną platyną, a całościowo skończy się na okolicy 9/10. Oby dodatki były równie kozackie (i wymagające), co w przednich częściach.

Zasadniczo nic (historia), a praktycznie świetną grę. Machnąłem w pierwszym oraz drugim Nioszku, a także w remasterach obu części. Świetne gry. Niezbyt urodziwe, ale grało mi się rewelacyjnie - spokojnie 9/10 bym wystawił. Znakomity system walki, spore wyzwanie - to lubię i doceniam. Niemniej, jakbym miał doradzić, to lepiej z tej dwójki ukończyć pierwszą część. Całościowo gry bardzo do siebie zbliżone (mechanika, szata), ale jedynka bardziej mi się podobała . William to taki Geralt, ale z okresu Sengoku - w dwójce sam tworzysz swoja postać (co też ma jakieś plusy). Reasumując - nadrabiaj. Warto.

Wspominałem już o tym kilka miesięcy temu - Doły są wyznacznikiem mocy postaci. Podrzuć na forum statystyki twego bohatera i zobaczymy co i jak. Pamiętaj tylko by nie sugerować się mocą ataku. Mój barbarzyńca ma ją w przedziale 140 - 180 tys. i Doły głębokości 100 robi w niespełna 3 minuty. Natomiast mój spirytysta ma moc ataku raptem 9 tys. a Doły 105 przekopuje w 2 minuty. Wiadomo - jedne umiejętności są lepsze, inne gorsze, ale każdymi da się sukcesywnie grać. Podstawa to najlepszy możliwy ekwipunek, który powinien być ulepszony maksymalnie. Świetną sprawą są także potężnie, mistyczne unikaty. Powinieneś mieć 3-4 sztuki. Niebywale podnoszą potencjał bojowy postaci. Spójrz tylko na ikonicznego Grand Papa: I to jeszcze zdobyłem go (zasadniczo kilka takich) przed sezonem, który gwarantuje w mystikach aż dwa GF. I teraz wyobraź sobie, że trafisz GA do wszystkich współczynników/życia, a drugi do obrażeń i ulepszysz 2-3x tę samą statystykę u kowala. Miałem tak kiedyś z legendarnym Szako. GA do najlepszej statystyki (czas redukcji odnowienia) i jeszcze 3x udało się ją ulepszyć. Potworna cena w złocie i zasobach, plus nieco szczęścia, ale dzięki temu ataki specjalnie można aktywować raz za razem - a do tego 20% redukcji obrażeń, +4 do wszystkich umiejętności, życie, pancerz, i tak dalej... Ale to już opisywałem kiedyś, wiec zapraszam na poprzednie strony. I od razu uprzedzam, to nie jest tak, że pograsz 8 albo 30 godzin i będziesz doły setne robił. Dłuuuuga droga przed tobą. Niemniej, jak chcesz niezbyt głęboko pokopać, mulisz usprawnić postać. Jak już daną głębokość w niecałe dwie minuty robisz, śmiało atakuj głębsze.

Gwarantuję, że Esquie, który podczas eksploracji rzuca: „Attention, mon ami”, skradnie ci serce.

No dobrze. Mamy już VF5, VF5:R, VF5:FS na forum, przyszła pora na najnowszą wersję. Mogłem założyć temat w dniu zapowiedzi, bo tak REVO hula po innych tematach VF, a powinna mieć dedykowane miejsce, żeby zachować porządek informacyjny. Przedstawiać nie trzeba - kapitalna gra. Osobiście ją uwielbiam. Dobrze, że markę odświeżają. Zapewne skuszę się na wersje na dużą konsolę oraz NS2.

Doskonała gra. Po prostu doskonała. Spędziłem w tym świecie 69 godzin i jestem zachwycony. Dla mnie to takie NieR: Automata 2.0. Może technicznie nie jest to żaden majstersztyk, ale stylistyka jest nieprawdopodobna. Ścieżka dźwiękowa — wybitna. Bez wahania stawiam ją obok takich pozycji jak Castlevania: Symphony of the Night czy Dead Cells. System walki jest fantastyczny. Od dzieciaka uwielbiam turówki, a dodanie do tego uników i zbijania ciosów… rewelacja. Z najcięższym (opcjonalnym) bossem w grze usiadłem do walki o 23. Od tamtej pory przez bite 4 godziny - do trzeciej nad ranem - próbowałem go pokonać. I tak poległem, więc musiałem zaprosić go do tańca raz jeszcze. Za punkt honoru obrałem sobie, że nie obniżę poziomu trudności ani nie skorzystam z żadnych sztuczek typu one hit kill - nie powinno się pomijać TAKIEJ potyczki. Ta walka - a właściwie wszystkie trzy najtrudniejsze starcia w grze (on - wyglądający zupełnie jak Anomander Rake - pewna niewiasta oraz ostatni pojedynek w Wieży) - to coś wspaniałego. Fabularnie NIC nie poruszyło mnie tak bardzo nie tylko na bieżącej generacji, ale też w ciągu ostatniej dekady. No, może motyw Sznura Psów z drugiego tomu "Opowieści z Malazańskiej Księgi Poległych" był emocjonalnie blisko. Jednak to co się dzieje w Ekspedycji 33... Coś absolutnie niebywałego. Według mnie - choć gra ma drobne rysy - to 10/10. Z przyjemnością kupię wersję na Xboksa (grałem na Pro) i za jakiś czas raz jeszcze odwiedzę ten piękny świat. Niesamowita gra. PS Gorąco polecam francuską wersję językową. to kwestia czasu.

Knee vs JoKa na Combo Breaker.

Finał.

https://www.youtube.com/watch?v=NnyE4tsQ3w8 Chyba coś z tego będzie. Dzisiaj pokazano Wolfa (link powyżej). Nowe informacje o projekcie pojawią się jeszcze w tym miesiącu. Trzymam kciuki, VF jest kapitalną serią.

Finał.

Ależ to musi być presja — lecisz sobie na wielki turniej, a tam trafiasz na najlepszego Bryana w historii Tekkena jako rywala.

Krokodyle jako takie nie występują w SV — to aligatory. Ale tak, zdarza im się "zaszczycić" drogę. Rzecz jasna, trzeba zachować ostrożność. Nieco wcześniej byliśmy na przejażdżce łodzią powietrzną (słynne airboat), gdzie pracownik opowiadał o aligatorach — zanim rozpoczęła się przejażdżka, karmił kilkanaście sztuk w zagrodzie. Niby mało ruchliwe, ale gdy rzuciły się na jedzenie, wszystko działo się w ułamku sekundy. Warto dodać, że podczas przejazdu przez Shark Valley można spotkać ich kilkadziesiąt.

Darkest Dungeon II posiadam w wydaniu fizycznym na Xbąku i Słiczu. Na PS5(Pro) - cyfra. Już miałem zmienić ten stan rzeczy, ale dobrze, że nie kupiłem gry w edycji standardowej, ponieważ niebawem wychodzi wydanie specjalne. Tak poza tym, kupiłem DLC, zassałem kolejne - darmowe. Abominacja to bestia. Ale samo Królestwo tak średnio mi się podoba. Mogli przenieść tych oprychów do klasycznej rozgrywki.

Będąc niedawno w Parku Narodowym Everglades, wybraliśmy się na przejażdżkę po Shark Valley. Trasa prowadzi asfaltową, płaską drogą i liczy około piętnastu mil. Na całą wycieczkę warto przeznaczyć 2–3 godziny. Pogoda dopisała, widoki były przyjemne, i co chwilę można było zobaczyć forfitery. Wypożyczenie roweru na cały dzień kosztuje 25 dolarów.

Niedawno zacząłem przygodę - ależ to jest gra. Czapki z głów. 4 godziny za mną i jestem zachwycony - klimat, humor, dialogi, muzyka, szata graficzna. Powtórzę się - chapeau bas, i dodatkowo ukłony. Coś mi się wydaje, że to będzie jedna z tych pozycji, które aż żal będzie kończyć. Istna rewelacja, a przecież jeszcze kilkadziesiąt godzin przede mną.

Początkowo nie byłem zadowolony, że sezon 2 na "dzień dobry" odbiera graczowi sporo zdobytych rang, ale odzyskanie ich nie okazało się aż tak trudne. Ja spadłem do „Vanquisher”, a wystarczyło jedenaście wygranych z rzędu w trybie rankingowym, by znaleźć się w „Shinryu” i od razu otrzymać szansę na awans. Niestety, przegrałem 2:3, ale szybko się odkułem i wylądowałem w „Mighty Ruler”. MG i „Flame Ruler” pokonywani są raczej bez większego problemu (choć sporo zależy od przeciwnika), ale gdy stoczyłem cztery potyczki z „Fujin” oraz „Rajin”, to każda kończyła się wynikiem 2:2. I tak jest nieźle — szczególnie biorąc pod uwagę, że nie gram przesadnie dużo w T8 (niezły skill mnie ciągnie za uszy). Ale jeśli porządnie nie przysiądę, to nie będzie opcji, by przebić się przez niebieskie rangi. Tam już wyraźnie widać, że gracze bardzo dobrze znają swoje postacie, potrafią karać, bezbłędnie wykorzystywać sytuacje i zapewne mają nabite setki godzin w grze. Kończąc powoli — pozwolę sobie jeszcze pochwalić personalizację postaci. Szkoda tylko, że tła nie są bardziej różnorodne.

Tak jak wspomniałem w styczniu - Słiczer towarzyszył nam w kolejnej wyprawie i spisał się (jak zawsze) znakomicie. Fantastyczna konsola. Tym razem padło na Florydę i powiem wam, że o ile w takiej Japonii, gdy wszedłem do sklepu z grami, to wręcz nie dowierzałem - totalna dominacja NS, OGROMNY wybór, a olbrzymią część gier widziałem pierwszy raz na oczy - tak w USA jest, że tak to ujmę, dość standardowo. Przykładowa propozycja w jednym z większych sklepów: Niemniej frajda z odnalezienie kilku ikonicznych miejsc z Vice City - bajka. Dodam, że konsola ma już kilka lat na kartu, a joy-cony wciąż te same i do tej pory nie mam z nimi najmniejszego problemu.