Astral Chain - To chyba najdłuższa gra Platynowych, oprócz Nier Automata, u mnie blisko 30 godzin, ale lizałem troszkę ścian. Ogółem gra jest dosyć super. Czujesz platynowe DNA, w dodatku nie jest to czysty slasher. Gra ma dziwną strukturę, połowa misji to detektywistyczna porcja, gdzie szukasz poszlaków i gadasz z ludem. Druga porcja to akcja za akcją. Nie każdemu podejdzie taka segmentacja, ja akurat to polubiłem. Muszę pochwalić to, że grę musisz się nauczyć, bo ma bardzo niezwyczajne sterowanie, co ja szanuję. Pamiętam jak kiedyś kupując nową grę musiałeś się jej uczyć. Teraz podnosisz kontroler i w każdej grze jest to samo. Tutaj gra wymaga od Ciebie zaangażowania bo jest dużo opcji. Szarżujesz sobą, szarżujesz swoimi robocikami i łatwo się zagubić. Tutaj od razu namawiam, aby każdy kto ma zamiar zagrać, zmienił w opcjach schemat sterowania na typ C. Jest on sto razy lepszy. Kilka uwag co mi nie podeszło: - szanuję brak skoku i że rozwiązano to w inny sposób. Ale za często kończyło się to frustracją i utratą energii. - fabuła jest tak sztampowa jak może tylko być. - zazwyczaj nie wadzi mi główny bohater niemowa. Ale to chyba pierwsza gra ever, gdzie to w ogóle nie zagrało. Przez co połowa dramatycznych scen wyszła płasko. - czemu na ostatnim levelu gra musi mi podpowiadać, że może "otworzę te drzwi za pomocą Legiona X", albo "o patrz, tam jest platforma, którą możesz przesunąć Legionem Y!", kiedy wszystkie te rzeczy robiłem już 100 razy podczas gry i zdecydowanie poradziłbym sobie i rozwikłał tę zagadkę w 5 sekund samemu, własnym rozumem, szczególnie że to ostatni level. Boże jakie te gry czasem są irytujące. Kilka uwag co mi podeszło: - klimat i wizualia tych miast i slumsów. Włożono tutaj serio dużo pracy. Te lokacje z astral plain już mi się nie podobały. - ilość contentu, side questów, minigierek, dziwnych, quirky japońskich momentów, typu szukanie kotków i dawanie im jedzonka, szukanie papieru toaletowego dla jednego typa czy noszenie kartonów. - muzyka, mmm. - system walki mimo wszystko jest bardzo satysfakcjonujący, jak go załapiesz, pomimo wariującej kamery i średnio wykonanych uników. Owijanie kogoś łańcuchem, potem podlatywanie do przeciwnika, combosik plus wyczucie wyrwania mu serca by zregenerować swoje HP, daje dużo frajdy i satysfakcji. To tyle. Ja jestem bardzo wyrozumiały wobec Platynowych (ja nawet Mad World uważam za jedną z top gier na Wii), akceptuję że niektóre ich elementy są mniej dopracowane, bo tutaj liczy się MIĘSKO czyli soczysty gameplay. A tutaj w dodatku wrzucili dużo pracy w inne rzeczy. Coś czuję, że jak na Platynowych nie było tu małego budżetu. Gra jest jednak na mój gust nieco za długa, ale ja po prostu lubię gierki na 6-10 godzin. Tutaj gra się czasem serio nie spieszy i też to potrafię docenić. 7/10
