Czokosz

Mogliby w ogóle zrobić coś takiego, że Bloobery by robiły rimejki i może jakąś nową część z akcją w miasteczku, a Neobards zostałoby przy japońskich wioskach. Skoro Ryukishi lubi te wiejskie klimaty, to mógłby coś jeszcze stworzyć w tym stylu w uniwersum SH. Chyba że dla niego to jednorazowa akcja, to szkoda trochę : (

Wszyscy już byli tak głodni nowego Silenta po tylu latach, że i tak by się kupiło w sumie. Zresztą te dobre opinie przedpremierowe + jakość poprzedniego SH od Blooberów pewnie wpłynęły na to, że gierka się szybciej sprzedaje od zeszłorocznego rimejku. Ciekawe czy Townfall też będzie beneficjentem ostatniej dobrej passy gier z tego uniwersum, czy jak ludzie dowiedzą się, że to walking sim, to marka SH nie pomoże i siłą rzeczy będzie gorsza sprzedaż.

Wcześniej bywało tak, że jak nie zdążyłem ograć wszystkiego co chciałem, to i tak cena była na tyle atrakcyjna, że nabijałem drugi miesiąc i spokojnie nadrabiałem zaległości. Teraz się dwa razy zastanowię czy warto, bo z takich dwóch miesięcy robi się 230zł i może za taką kwotę lepiej kupić coś na własność (ewentualnie złapać na promkach parę tańszych tytułów albo dołożyć do jakieś droższej gierki) niż płacić za taką usługę. W skali miesiąca to wygląda żle, w skali roku to 1400zł i dwa lata abonamentu to cena tej konsoli widmo od nich.

Póżniej będzie taka opcja i dojdzie ci jeszcze jeden fajny gadżet podpalający przeciwników. Szybcy to są w Dead Space Remake. W Cronosie odbiegasz na większy dystans, ładujesz mocniejszy atak i walkę ogarniasz na luzie.

Czyli jak nie walking sim, to gra z tak gównianą walką, że lepiej jakby też była walking simem. Niech lepiej Konami trzymają tych Blooberów jak najdłużej, bo chyba jedynie oni są w stanie zrobić SH z górnej półki. Chytre Japońce zlecili trzy Silenty jakimś developerom co zrobią to za grosze jak na standardy rynkowe i akurat z Blooberami trafiło im się jak ślepej kurze ziarno, że studio bez doświadczenia w survival horrorze i ze średniakami w cv stanęło na rzęsach wydając jedną z lepszych gier w tym gatunku. Zresztą Cronos pokazał pożniej, że to nie był wypadek przy pracy. Historia dobra + dali story mode, więc recenzenci wniebowzięci.

Normalnie bierz easy i nie zastanawiaj się. Jak jest dobry system walki to można się pomęczyć, ale w tym przypadku naprawdę szkoda czasu i nerwów. Zagadki jedynie warto zostawić na wymagającym, bo to jeden z tych elementów, który wyszedł im dobrze. Aż zimny pot oblewa człowieka na myśl, co tym razem za gówno wymyślą. Może niech po prostu zrobią klasyczny survival horror, jak w przypadku starych odsłon i SH2 od Blooberów. Tu naprawdę nic więcej nie potrzeba do szczęścia. Do tego dobra fabuła, klimatyczne lokacje, zagadki itd. Już tu zderzyli się ze ścianą, a to być może nie koniec głupich pomysłów i zrobią z Silenta jakieś RPG z levelowaniem postaci (może i klasę będzie można wybrać na początku) albo jakiegoś ułomnego brata slasherów typu DMC z wbijaniem rangi za styl podczas walki.

Blooberki to surowy nauczyciel.

Nawet dłuższy by dali ten pasek staminy i szybciej by się ładował przy okazji, to byłoby spoko, a tu dwa zamachy i już Hinako nie ma siły. Przecież to jest sprzeczne z logiką, bo raz, że trenowała lekkoatletykę i powinna być w dobrej kondycji (do tego dochodzi fakt, że jest w młodym wieku, a nie że jest to jakaś starsza kobieta, która trenowała 20 lat temu) a dwa człowiek podczas sytuacji zagrożenia życia działa pod wpływem adrenaliny, przez co z automatu ma lepszą wytrzymałość. Już taki alkus i chłop zniszczony życiem jak James był w lepszej kondycji od Hinako. Przecież jakby doszło do starcia między nimi, to James nawet by się nie spocił. Hinako by zrobiła ze dwa zamachy i łapałby oddech przez następne pół minuty, a James by leciał do oporu. Jego i trzy pielęgniarki nie potrafiłby zajechać, tylko robił by unik prawo/lewo i nawalał dopóki wszystkie by nie padły.

Ta walka jest tak chujowa, że jak z trzy miesiące temu przechodziłem SH1, to bawiłem się dużo lepiej. Wiadomo, że też straszne drewno i ciężko czerpać jakąś większą satysfakcje z tego systemu walki, ale chociaż nie był tak irytujący i powodujący odruch wymiotny na widok napotkanego przeciwnika jak ten z SH f. Ryukishi dostał angaż w serii, której jest fanem i fabularnie stworzył jednego z lepszych Silentów. Problem w tym, że dostał od Konami zespół studentów z Tajwanu, którzy uczą się programować gierki na ue5 i tak zaprojektowali poziomy oraz system walki, że gdyby nie ten pisarz, to byśmy teraz pisali, że wyszedł im drugi Downpour albo Homecoming. Chłop uratował co mógł i chwała opatrzności, że finalnie opinie są dobre, bo niewiele brakowało, a zniszczyli by dzieło jego życia.

Wpadły trzy indyki do ogrania na jesienne wieczory.

To nie jest żaden zarzut do Blooberów, bo sam mam bekę z tego jakie ludzie rzeczy wymyślają i wrzuciłem to tutaj w kategorii żartu. Zresztą tam są jeszcze lepsze kwiatki w postaci Elster z Signalis : )

Są wyjątki od tej reguły. Zdarzają się takie produkcje, które są adresowane do dorosłych, dojrzałych, inteligentnych ludzi. przykład

ezgif 68fc08513cd000 — Postimages Na Nexusie jest też ciekawy mod dotyczący wyglądu naszej bohaterki. Blooberki w kwestii designu postaci to się jeszcze muszą sporo nauczyć.

Ja i tak głównie gram na piecu, więc 60zł za miesiąc subskrypcji to dla mnie nadal opłacalny deal. Tym bardziej, że nie opłacam gp regularnie tylko nabijam na miesiąc jak wyjdą jakieś gierki, którymi jestem zainteresowany. Teraz będzie Ninja Gaiden 4 + Keeper od Dobule Fine, może nadrobię przy okazji Wuchang. Także pozostanę przy starym modelu i będę korzystał z oferty platformy Spencera wybiórczo. We wrześniu kasa poszła na Cronosa, Silent Hill f, Ninja Gaiden Ragebound, więc w pażdzierniku portfel uszczupli się o mniejszą kwotę. Nabije gp za 6 dyszek, kupię Tormented Souls 2 i będę szczęśliwym człowiekiem przynajmniej do Listopada.

Data premiery 14 pażdziernik.

Fortnite Crew + Ubisoft Classics xD Mogliby jeszcze dorzucić do kompletu tę słynną skórkę dla konia do Diablo IV za 280zł.

1400zł za rok ultimate...

Z kuszy też warto z raz walnąć przy większej zadymie. Jeszcze co tych influencerów/dziennikarzy, to oglądałem materiał z twórcami Cronosa i tam jeden z nich opowiadał, że miał okazje przyglądać się jak jakaś kobieta ze wspomnianego towarzystwa ogrywała demo przed premierą u nich w Krakowie. Przed pierwszym bossem weszła z kilkoma sztukami naboi do każdej broni, wszystko zużyła, rozwaliła wszystkie skrzynki na arenie i zebrała dodatkową amunicje, a i tak na końcu musiała dobijać bossa z piąchy. Nie korzystała z ładowanych ataków, jak podpaliła bossa, to uciekała zamiast do niego strzelać itd. Póżniej recenzje 5/10, gra za trudna xD Założę się, że jakby w Cronosie był story mode od premiery, to na meta mieliby o kilka punktów więcej od recenzentów do końcowej oceny.

Dochodzą kolejne indyki do ogrania na przyszły rok.

Za jakość się płaci.

Teraz sobie wyobraż, że wprowadzają coś w stylu akumu mode w The Evil Within i to jeszcze wymagane do platyny xD bycie na hita przy tej gównianej walce, to już byłaby taka przeginka, że ciężko sobie wyobrazić większy absurd. Ogólnie żałuje, że przeszedłem tego Silenta na wymagającym. Satysfakcji nie mam z tego żadnej, a postarzałem się o kilka dobrych lat na własne życzenie.

Na mocnym pececie też miałem w tym miejscu pokaz slajdów. Aż sam chciałem wejść na forum i zapytać czy na konsolach podobny problem.

Silent Hill f To jest jeden z tych tytułów, w którym od pierwszego starcia z przeciwnikiem wiesz, że to będzie droga przez mękę. Oczywiście gdzieś tam jeszcze tliła się nadzieja, że jest to odratowania. Wystarczyłoby postawić walkę na drugim planie (w tym przypadku nawet jeszcze dalej) większy nacisk położyć na eksploracje, rozwiązywanie zagadek, poznawanie historii. Niestety twórcy popełnili ten sam błąd co Bloober Team przy SH2 i przeszarżowali z zagęszczeniem przeciwników na metr kwadratowy. Z tą różnicą, że w produkcji Blooberów walka była po prostu dobrze zaprojektowana i szło z niej czerpać jakąś przyjemność. Wiadomo, że nie był to poziom najlepszych gier z tego gatunku i nadal miała swoje mankamenty, ale i tak pod tym względem to tytuł o lata świetlne przebijający to co zaprezentowało Neobards. Największy problem jest taki, że starcia sprowadzają się w kółko do polowania na kontrę, animacje są drętwe, ciosy nie mają żadnej wagi i to bez znaczenia z jakiego rodzaju oręża korzystamy. Na uderzenie wielkim młotem z zamachem zza pleców przeciwnicy reagują dokładnie tak samo jak na cios niewielkich rozmiarów sierpem. Stamina kurczy się wyjątkowo szybko przez co starcia z więcej niż jednym przeciwnikiem potrafią być strasznie irytujące. Dodatkowo dochodzi problem z pracą kamery (jest nieco za blisko Hinako, co jest mocno upierdliwe przy walce wręcz) i zaprojektowanie niektórych pomieszczeń i korytarzy w taki sposób, że broń często klinuje się na ścianie albo innych przeszkodach. Szkoła pod tym względem wypadła najlepiej i dziwie się, że nie poszli tym tropem projektując resztę lokacji. Walki było mało, trafiła się jedna trudniejsza zagadka + prostsze, ale wymagające chwili pogłówkowania szyfry do szafek, eksploracja grała pierwsze skrzypce, jednego starcia na dziedzińcu z większym szefem można było spokojnie uniknąć. Czyli jednak dało się nie stawiać przeciwników co pięć kroków i nie zmuszać gracza ani do toczenia nudnych starć, ani do równie wkurwiającej ucieczki przez szybko wyczerpującą się wytrzymałość naszej bohaterki. Kolejnym problemem są świątynne etapy i to jak mało oferują pod kątem swojej zawartości. Puste, sterylne korytarze, z toną gównianej walki szczególnie w póżniejszych etapach, gdzie gra każe nam oczyścić pomieszczenie, żeby przejść przez następne drzwi. Zagadek jest tam mało na początku i w środkowej części gry, póżniej coś tam dodali, ale to nadal za mało, żeby spojrzeć nieco przychylniejszym okiem na te segmenty. W porównaniu do tego co oferuje wioska, pola ryżowe, szkoła, leśne/górskie ścieżki, dom Hinako, to jest ogromna przepaść. Przecież Otherworld pod kątem klimatu w poprzednich odsłonach był duszny, niepokojący, jednocześnie chciało się z niego wydostać, by za jakiś czas chcieć do niego wrócić. Z tego z SH f pasuje jedyna ta pierwsze część, bo chce się człowiek stamtąd jak najszybciej wydostać, lecz nigdy do niego nie wracać. Jak już wspomniałem o etapach w wiosce i jej okolicach, to tu spory plus dla twórców za odwagę, żeby przenieść miejsce akcji gdzie indziej. Nie mam z tym żadnego problemu i uważam, że takie odświeżenie było potrzebne tej serii. W miasteczku byliśmy w zeszłym roku przy okazji premiery SH2 i zaraz znów tam wrócimy w SH1. Tutaj, pod względem samego klimatu, atmosfery czy wizualnej strony, wszystko zagrało jak należy. Zgrzyt mam jedynie z tym, ilu przeciwników spotykamy na swojej drodze, chociażby w początkowym etapie eksplorując wioskę. Na każdą dobrze wykonaną rzecz przypada taka, która robi wszystko, żeby ją zepsuć. Niestety taki już urok tego Silenta. Wracając jeszcze do rozgrywki, mamy do dyspozycji amulety, z których możemy czerpać dodatkowe benefity i tworzyć różne buildy. Pytanie brzmi: po co to wszystko, skoro walka jest zepsuta u podstaw. Rozumiem próbę zmiany konwencji i wprowadzenie mechaniki poczytalności, decydowanie, czy chcemy wylosować kolejny amulet za dostępną walutę, czy może zwiększyć wytrzymałość albo zdrowie naszej postaci. Zniszczalność broni też mi specjalnie nie przeszkadzała, bo nie brakowało materiałów do jej naprawy, a nawet jeśli była taka sytuacja, to i tak mamy trzy sloty na broń, i zanim się jakakolwiek zepsuje, to znajdziemy na swojej drodze kolejną. Prawda jest taka, że gdyby walka miała przyjemny feeling to można byłoby przekminiać takie mechaniki i czerpać z nich frajdę, ale nie w sytuacji kiedy jest zaprojektowana na poziomie gier z tego gatunku sprzed 20 lat. Zresztą i przy niektórych z nich wypada kiepsko, więc o czym tu mówić. Walki z bossami są nieco lepsze, ale też potrafią być irytujące i przydługie. Warto za to docenić design niektórych z nich tak samo jak i zwykłych przeciwników. Ten aspekt najbardziej leżał w niedawno ogrywanym przeze mnie Cronosie. Różnorodność za to nie powala na kolana i mogli dodać jeszcze chociaż ze 2-3 rodzaje oponentów. Oczywiście żeby podziwiać ich artystyczne wykonanie, bo nie łudzę się, że pod kątem samej rozgrywki wnieśliby coś pozytywnego. Na plus na pewno wypada historia pełna symbolicznych znaczeń, mocnych i brutalnych scen, skomplikowanych relacji łączących naszych bohaterów. Do samego końca śledziłem ją z zaciekawieniem i jest dobra do tego stopnia, że przejdę jeszcze nieraz tego Silenta, żeby poznać inne zakończenia. Oczywiście walka na easy, żeby się nie męczyć z tym co zaprezentowali twórcy. Jak sobie przypomnę jak deweloperzy poprzez rozgrywkę robili wszystko na końcu gry, żeby zniszczyć pozytywne wrażenia wywołane przez te wszystkie wspaniałe niepokojące motywy i świetnie wyreżyserowane cutscenki, to naprawdę aż się przykro robi. Ryukishi sprawił, że SH f aspiruje pod kątem samej narracji do tych najlepszych odsłon serii. Jakby oceny na meta i innych portalach dotyczyły samej fabuły to w pełni bym się z nimi zgodził. Niestety mamy do czynienia z grą wideo, a nie z medium takim jak film, serial czy książka. Dobrze też wypadły zagadki, ale moim zdaniem było ich za mało. Znowu wracam do złego rozłożenia akcentów w tej grze. Jak coś im wyszło dobrze, to dostajemy to w małej ilości. Jak coś im wyszło do dupy, jak walka, to jesteśmy nią bombardowani na każdym kroku. Oby Tajwańczycy w następnych produkcjach dorzucili więcej łamigłówek, bo potrafią je ciekawie zaprojektować. Uważam, że finalnie wypadły lepiej pod względem jakości i ilości w SH2R, ale tu też był utrzymany całkiem przyzwoity poziom. Konkluzja końcowa jest taka, że Konami ma pod swoimi skrzydłami utalentowane studio, które potrafi w design lokacji, przeciwników, odpowiednie poprowadzenie narracji i ogólnie dobrze rozumie klimat tego uniwersum. Niestety poziom rozgrywki leży i kwiczy ściągając w dół poziom całej produkcji. Jestem jednak za tym, żeby dostali możliwość zrobienia następnej odsłony, bo potencjał mają spory, ale muszą wsłuchać się w głosy krytyki i poprawić gameplay. Gdyby poprawili wszystkie wspomniane mankamenty, to mieliby w swoim dorobku grę, którą można byłoby postawić obok tych najlepszych odsłon SH. W mojej opinii wyszła im gra, której nie muszą się wstydzić, ale też na pewno nie jest to hit, o którym trąbią recenzenci. Abstrahując od tego wszystkiego nie żałuje ani jednej wydanej złotówki na ten tytuł, bo to w końcu powrót kultowej serii. Nie jest to tak dobra gra jak zeszłoroczne SH2, ale to nadal kolejny dobry Silent w portfolio Konami. Marka dopiero co wróciła do żywych i myślę, że najlepsze dopiero przed nami.

Muszę cię zmartwić, bo już oficjalnie pracują nad kolejną grą własnego autorstwa oprócz SH1. Jakoś będziesz musiał z tym żyć, że robią coś poza Cichym Wzgórzem : ( Dla mnie każda gra od nich to zakup na premierę. Może nawet jedną kopię więcej kupię na kolejną platformę, żeby za ciebie nadrobić.