Czokosz

@Josh Ciebie w ogóle jeszcze stresują takie gry, czy już podczas pierwszego podejścia lecisz na luzie i zaczyna się chłodna kalkulacja, zapamiętywanie, co gdzie jest, ile czego można zużyć i wyciąganie wniosków pod kolejne, trudniejsze przejścia ? Zawsze sobie tak wyobrażam tych wszystkich wyjadaczy podczas siedzenia w jakieś obsranej kanciapie z punktem zapisu i zbierania odwagi na wyjście z niej, żeby się kitrać po kątach przed stalkerem. Człowiek się boi pół kroku zrobić momentami, a oni lecą na wyjebce i obliczają jak najefektywniej i najszybciej pokonać dany etap. No ale to tylko wyobrażenie. Być może się mylę i dlatego pytam.

Spróbowałem wczoraj ten obłęd bez infinite ammo i podziękowałem po jakimś czasie spędzonym w klinice, bo to jednak bardziej zabawa dla wyjadaczy. Szkoda mi życia na matematyczne wyliczenia ile mogę zużyć nabojów, jaki mam czas reakcji na wyminięcie dwóch zombiaków albo ćwiczenie danej sekwencji do perfekcji, w której każdy możliwy ruch musi być wyliczony co do sekundy, bo inaczej zgon i od nowa. Moje wcześniejsze doświadczenie z innych gier z tej serii to normal i hard jako ostateczne wyzwanie. Poczułem się trochę jak ludzie, którzy wlatują w sosy typu 2 mln shu, a wcześniej trenowali na ostrym ketchupie tortexa.

Aż się przypomina pewien rumuński miłośnik soulslajków oraz pogromca meneli, który tekstury w Ghost of Yotei oglądał przez lornetkę i narzekał, że gra wygląda chujowo.

Tak samo DMC miał być residentem. Za każdym razem kiedy umiera jakiś resident rodzi się nowa marka.

W moim przypadku była odwrotna kolejność, bo najpierw ograłem RE3R, a potem wjechałem w wersję OG i zdziwiony byłem, że on jest taki ślamazarny w porównaniu do klasycznej wersji. Pierwsza styczność z nim w RE3 OG i ledwo uszedłem z życiem. Myślałem, że go łatwo wymanewruje jak w rimejku, a tu ciągle leciał za mną sprintem i się nie chciał odczepić. Potem bałem się każdego następnego spotkania z nim, bo tak mi podnosił ciśnienie. W OG czuć, że to agresywny i zawzięty skurwiel. W RE3R nadal jest niebezpieczny i trzeba na niego uważać, ale to już nie ten sam rodzaj napięcia. Tak go pamiętam z RE3R: A tak z RE3 OG:

Jesteś pracownikiem salonu porsche, widzisz jakiegoś milionera w drogim garniaku, który przekracza próg i myślisz, że to kolejny z wielu bogaczy, którego hobby to licytowanie rzadkich dzieł sztuki, gra w golfa i opalanie się na jachcie. Tymczasem on podchodzi do ciebie, wyjmuje telefon i pokazuje ci na ekranie jakiś profil steam albo psn i mówi "będzie jakaś zniżka za platynę w RE9 ?". Trzeba by było prawilnie odpowiedzieć "jeśli wpadła bez żadnych ułatwień, to 10% zniżki...jeśli był obłęd na infinite ammo, to opuść ten salon cwelu w trybie natychmiastowym".

Już tam się sadzą niektórzy w komentarzach bez poznania kontekstu zaistniałej sytuacji. Może chłop miał dobry powód do tak gwałtownej reakcji, bo znowu musiał jeść przesoloną zupę ? Może urodzi się z tego jakaś afera ze strony lewicowych środowisk, która przyniesie odwrotny skutek od zamierzonego i jeszcze bardziej napędzi sprzedaż gry.

Chciałbym powrotu Jeana Reno.

No ja już siedzę z popcornem i co minutę odświeżam steam charts... cóż za emocje.

F.E.A.R 3 Fear 3 to jedna z tych gier, w których od pierwszych minut czujesz, że smutni panowie w garniturach położyli łapska na kultowej marce. Gdyby to było zupełnie nowe IP, to nawet mogło by się wybronić, bo feeling strzelania jest przyjemny, kampania jest krótka i intensywna, czasem nawet robi się klimatycznie (nie na długo, ale jednak) i może nie podbiłoby rynku, ale uplasowałoby się gdzieś wśród solidnych strzelanek mieszczących się w widełkach 6-7/10. Niestety w przypadku tytułów tego typu zawsze porównujesz go do poprzedników. Tak samo było z Resident Evil 3 remake, który nie jest złą grą w porównaniu do innych tytułów z gatunku survival horror, ale na tle wydanego rok wcześniej Resident Evil 2 remake... Dla mnie Fear to nie tylko gra pełna wymagających starć, w której AI przeciwników mogłoby zawstydzić wiele współczesnych tytułów, ale również mroczna i samotna wędrówka pełna niepokojących motywów. Druga odsłona stopniowo zaczęła przesuwać akcenty w stronę większego nastawienia na elementy akcji, ale nadal była klimatyczną produkcją potrafiącą budować napięcie. Z kolei trzeci Fear tak zagapił się na większe i bardziej dochodowe marki, że gdzieś po drodze zgubił tożsamość całej serii. Jedną z przyczyn było prawdopodobnie to, że ś.p Monolith nie pracował nad tą grą i wzięło się za nią inne studio. Sprawa wygląda tak, że mamy solową kampanię, ale tak krótką że spokojnie można ją skończyć w jeden wieczór. Fear 3 był głównie projektowany pod tryb kooperacji dla dwóch graczy i myślę, że sporo traci podczas samotnej rozgrywki. Dorzucono dodatkowo rankingi, punkty, co chwilę pojawiające się komunikaty w stylu "ukończono wyzwanie zabij 3 przeciwników granatem elektrycznym". Dwa punkty z listy "co jest teraz modne na rynku gier" zostały odhaczone, ale trzeba było wprowadzić dalsze korekty. Przede wszystkim nie może być za ciemno. Wszystko musi zostać tak rozjaśnione, że nawet lokacje pozbawione innych żródeł światła poza latarką są tak jasne, że w sumie można wyłączyć samą latarkę, bo i tak wszystko doskonale widać. Są pastelowe kolory, generyczne lokacje, więc można dać pegi jak w przypadku kangurka kao, poszerzyć potencjalną liczbę odbiorców i sprzedać więcej kopii... a nie, czekaj...fear 1 i 2 sprzedały się lepiej. Jebany Excel znowu oszukał biedne korpo. Przeciwnicy to sekciarze, którzy biegną okładać uzbrojonego gościa pięściami albo dokonać allahu akbar w jego obecności z podpiętymi do klatki piersiowej ładunkami wybuchowymi. Są jeszcze wyszkoleni żołnierze, mechy będące gąbkami na pociski i jakieś potwory poruszające się na czterech łapach. Na plus to, że strzela się przyjemnie (jest regres w porównaniu do 1 i 2 części pod wieloma względami, ale nadal jest to dobry poziom) a sama gra jest na tyle krótka, że nie zdąży zmęczyć powtarzalnością starć. No i jest jeszcze jedyny, ostatni boss (są też mini bossy, ale tak gówniane, że równie dobrze mogłoby ich nie być) który został zrobiony kompletnie na odpierdol. Gigantyczne monstrum, które ma kilka krótkich sekwencji polegających na machaniu łapą w lewo i prawo, potem puszcza wiązkę laserową przez środek, na chwilę znika po władowaniu w niego kilkudziesięciu nabojów, pojawiają się trzy moby, trzeba się ich pozbyć... powtórz razy 20, teraz cutscenka, liczymy punkty do rankingu, dziękujemy za uwagę. Ogólnie jest to taki typowy, solidny i krótki akcyjniak dający trochę satysfakcji podczas tych 5-6 godzin rozgrywki. Na wyższych poziomach trudności przydaje się bullet time, trzeba korzystać z osłon, przeciwnicy nie są w połowie tak kumaci, jak ci w pierwszej odsłonie Fear, ale nadal stanowią wyzwanie. Taka tam gra bez większej historii, ale chciałem ją ograć, żeby domknąć trylogię i nie zostawiać niedokończonych spraw. Boli mnie w niej jeszcze to, że gdyby tam był jakiś dobry scenarzysta, to jest wątek Almy, eksperymentów, różnych nadprzyrodzonych/horrorowych motywów, które można byłoby wykorzystać w ciekawy sposób, a nie potraktować je po łebkach i stworzyć takie sztampową, nijaką opowiastkę, którą masz kompletnie w dupie na długo przed dotarciem do napisów końcowych. Jako gra FPS to 6/10, jako Fear 4/10.

Między premierą RE7/RE8 wyszły rimejki RE2 i RE3, więc już była taka sytuacja. Jak się spojrzy na premiery głównych odsłon serii, to przeważnie jest odstęp 4-5 lat, więc RE10 pewnie wyjdzie dopiero w 2030/2031. Ze dwa rimejki wydadzą w międzyczasie i każdy będzie zadowolony.

Przy grach typu Ninja Gaiden na wyższych poziomach trudności taki stan jest wskazany. Przeciwnicy są tak szybcy, że mrugniesz w złym momencie i całe podejście może chuj strzelić.

Wszyscy czekają na kolejne przygody Grace w RE10, a tymczasem wjeżdża Chris rozwalający zmutowane, ożywione za pomocą wirusa t głazy. Capcom jest do tego zdolny.

To na pewno był chat gpt, a nie redaktor Walkiewicz z filmwebu ?

Grace mogła się w końcu zdobyć na odwagę i rzucić do któregoś z tych złych skurwieli tekstem "you d-d-dirty f-f-f-fucking snake" w stylu tego jąkającego się gościa z RDR1, któremu dokuczał Irlandczyk. Mimo wszystko szacun dla niej, że tyle przeżyła i do samego końca zachowała kulturę osobistą nikomu nie ubliżając.

Czy ktoś poza Tadkiem Zielińskim pamięta taką grę jak Highguard ?

Z Grace dobrze to wyszło, bo do samego końca było czuć, że cała ta sytuacja ją przytłacza i musi mierzyć się z własnym lękiem. Nie jak z Ethanem w RE7, któremu podczas jednej z pierwszych scen: re7 spoiler Trzeba im przyznać, że odrobili lekcję i w końcu zbudowali postać, której reakcje są adekwatne do tego kim jest i w jakim miejscu się znajduje. Zawsze to jakiś kontrast dla Leona, dla którego wizyta w tego typu miejscach to jak wyjście rano po bułki na śniadanie.

Po 15 godzinach koniec pierwszego przejścia i myślę, że mogę wrzucić RE9 do mojego top 3 zaraz za RE2 i RE4. Kampania Grace jest super, ale cieszę się, że dodali dziadka Leona, bo gdy już byłem wymęczony tym ciągłym skradaniem i liczeniem każdego naboju, to w końcu przychodził czas wyżycia się. Zdaję sobie sprawę, że Grace mogłaby równie dobrze wystąpić solo i dalej byłby to świetny tytuł (na pewno bardziej spójny, bo tak jest wrażenie grania w dwie różne gry) no ale ja lubię jak są momenty, gdy jest trochę więcej akcji. Jedynie nie siadł mi: ten moment Niby 15 godzin, a się czuję jakbym z dwa razy tyle miał na liczniku. To mój pierwszy RE kupiony na premierę, bo wcześniej zawsze kupowałem albo przy pierwszej obniżce, albo starsze odsłony na większych wyprzedażach. To były dobrze wydane pieniądze i wezmę jeszcze od Japończyków Pragmate w kwietniu, bo po pierwsze lubię takie klimaty i mi się podobało demo, po drugie w podzięce za tak dobrą grę jaką jest RE9, a po trzecie żeby im się zwróciło za gaże dla Troya Bakera. Dychy nie dam, bo były drobne zgrzyty podczas tej przygody, ale 9/10 mogę dać z czystym sumieniem. Czekam na dlc i za jakiś czas wracam na drugie przejście w FPP dla odmiany.

Tu bardziej chodzi o gameplay, klimat, ikonicznych bohaterów, z którymi się zżywasz z każdym kolejnym ogranym tytułem z tej serii. Fabuła i dialogi są na poziomie filmów porno (tu nie mam pewności czy nie przesadzam... RE to chyba jednak półka niżej pod tym względem) dla fabuły to można np odpalić remake Silent Hill 2 albo ten nowszy Silent Hill f. Na początku takie rzeczy mogą denerwować, ale z każdym kolejnym ogranym RE zaczynasz mieć na to wyjebane, bo rozumiesz, że taka jest konwencja. Podobny przypadek jak z jakimiś grami typu Elden Ring czy Bloodborne, które też się odpala dla zajebistej rozgrywki, a nie dla epickiej historii.

Podczas grania w tego residenta wzmaga się głód ogrania innych gier z serii. Nie tylko tych zaległych, ale też tych, które przeszedłem wielokrotnie. Już mi się zachciało RE1, RE2 i RE4, nawet bym wjechał jeszcze raz w RE wiocha i zagrał w TPP dla odmiany.

Tak sobie czytam parę recenzji z ciekawości i najlepsze minusy w cda "nijaka Grace" i "to wszystko już gdzieś widzieliśmy" xD Jest jeszcze poemat i recenzja w jednym autorstwa redaktora Walkiewicza na filmwebie: "W poprzedniej grze cyklu, "Resident Evil Village" nie brakowało jaskrawych symboli życia: krwi wysysanej prosto z tętnic, ciał ożywianych maszynami i prądem, morderczych laleczek napędzanych duchową energią. Tematem "Requiem" jest natomiast rozkład: erozja tkanek, rozpad świata, zmierzch starego porządku. Nic więc dziwnego, że cały drugi akt przypomina elegię." Ani razu podczas drugiego aktu nie pomyślałem "cóż za erozja tkanek, rozpad świata... elegia jednym słowem" tylko miałem myśli typu "ale rozpierdol, tego było mi trzeba". Szczerze mówiąc czuję się teraz jak prymityw.

W RE2 było to samo. To jest taki przyśpieszony trucht jak u człowieka którego na dwójkę ciśnie gdzieś poza domem. Nie możesz biec za wolno, bo nie zdążysz, ale też nie możesz się za bardzo rozpędzić, bo biegniesz ze ściśniętym zwieraczem i przez zbyt szybkie tempo może nastąpić przedwczesne zwolnienie blokady przed dotarciem do kabiny.

chłopcze idż upolować jakiegoś jelenia na kolację ojciec ma kilka ważnych spraw do omówienia na osobności

Próbowałem na VR i dla mnie jest to niemożliwe do ukończenia w tej wersji. Jak mnie zaczął gonić ten stary chłop po domu, to aż musiałem usiąść, bo mi się słabo zrobiło. Póżniej jeszcze pograłem kawałek, ale w końcu dałem sobie spokój, bo bym pierdolnął na zawał przed ekranem i byłoby po chłopie. Ogrywając potem zwykłą wersję byłem mocno obsrany, ale jakoś dałem radę, bo i tak nie był to taki hardkor jak ten cholerny VR. Zresztą paradoksalnie RE7 to jedna z moich ulubionych odsłon, bo żadna część póżniej nie była dla mnie tak stresogenna. Fani serii chyba rzadko ją jakoś mocniej wyróżniają, a w moim rankingu residentów siódemka jest w top 3 obok rimejków RE2 i RE4.

Ja też przerwę robię, bo już dupa boli od siedzenia, jak po jakimś gang bangu od zmutowanych tubylców rodem z murzyńskiej wioski w RE5. Po pierwszej połowie gry dałbym 9/10. No ale piszecie, że druga połowa też dowozi mocno, więc finalnie może będzie dycha. Z goty 2026 się nie będę rozpędzał, bo jeszcze trochę gier wyjdzie w tym roku, ale w top 3 będzie na pewno.