Suavek

Komórkowy slopik GOAT. Cudowna gierka. Tylko faktycznie protagonista ma chyba jeszcze gorszy fryz od tego rzekomego protaga z P6.

Joker to Ren. Problem polega na tym, że protagi mają inne imiona w mandze, a inne w anime. Aczkolwiek to te drugie są uznawane za kanoniczne. Niezłego mindfucka miałem, jak zacząłem czytać mangę P4, a tam jakiś Souji...

Już protag Metaphora średnio mi pasował designem, więc jestem w stanie uwierzyć, że taki styl obrali i tym razem w Atlusie... Strasznie nudno się gość prezentuje. Jak z jakiegoś Shonena. Babka za to bardzo spoko.

Przecież nie byłoby żadnej różnicy między licealistami, a studentami. Jak zwał, tak zwał, rutyna ta sama, a te +/- parę lat różnicy w postaciach nic by nie zmieniło. Mówimy w końcu o Japonii, gdzie 30 latek w grze to już dziadek z siwą brodą. Minęło tyle lat, że chyba każdy na tym etapie by już chciał dorosłych ludzi. Ja również. Ale ja nie do końca wierzę w taką opcję, bo jednak Persona ma swój appeal, zaś każda nowa odsłona przyciąga nowych fanów (dla wielu dopiero P5 była tą pierwszą) i właśnie zbyt drastyczna odmiana mogłaby się nie przyjąć. Tzn. domyślam się, nie wiem i nie chce mi się sprawdzać, jaka była sprzedaż Metaphor i jakie wnioski wyciągnął z tego Atlus. Myślę, że do końca roku jakiś teaser P6 powinien się pojawić i wtedy będzie można dalej snuć domysły. Najbardziej ciekaw jestem ogólnej stylistyki gry (w tym muzyki), bo jak by nie patrzeć każda Persona czymś się wyróżnia i bardzo bym nie chciał, żeby powtarzali cokolwiek z poprzednich odsłon w tej kwestii.

Co tu się odjebało? A jak jestem zalogowany, to wyświetla mi to: Widzę cyrylicę i już mam stracha, że jakiś hack... EDIT: Dobra, już "się naprawiło" chyba...

Mam wrażenie, że fani sami nie do końca wiedzą czego chcą od nowej Persony, to co się dziwić Atlusowi, że przy takiej marce nie chce mieć żadnej wtopy przez wydanie czegoś przedwcześnie, albo wydanie czegoś wtórnego. A lista gier od Atlusa na przestrzeni ostatnich lat jest wbrew pozorom spora i to, że nie wydali P6 wcale nie znaczy, że lecą sobie w kulki. Są porty, remastery, remaki, jak i całkiem nowe gry (po kilka tytułów w roku). Niektórzy psioczą na spinoffy, a chyba nie do końca zdają sobie sprawę, że nad nimi często (współ)pracują zupełnie inne studia. Nawet taką "znienawidzoną" P5X robią chińczyki z Black Wing Game Studios, nie Atlus. A kasa, którą z tego trzepią mimo wszystko trafia częściowo na rzecz innych gier serii. Tak samo nie mam nic przeciwko "dojeniu marki" jeśli w efekcie dostajemy gry faktycznie dobre. Strikers, Tactica, a nawet Q2, Dancing i Phantom X są bardzo dobre i zabawne. Nie dla każdego, ale to nie są produkcje robione po linii najmniejszego oporu. Mnie we wszystkie grało się bardzo dobrze, nawet wielokrotnie. Dancing chętnie bym kupił po raz n-ty, gdyby wyszło na PC, a P5X to jedna z moich ulubionych gier live-service, w jakie grałem i po całym hejcie, jaki wylałem na grę "dla zasady" jeszcze przed premierą, teraz sam jestem szczerze zaskoczony jak chętnie w nią gram. Ja się męczę, żeby przejść Metaphora i prawdę mówiąc nie wiem, jaka forma P6 by mi pasowała. Bo po raz kolejny tego samego chyba nawet nie chcę, o ile by nie wprowadzili jakichś naprawdę znaczących usprawnień QoL (których brakuje nawet w Metaphorze, a które są jak na ironię w P5X). Dla oszczędności czasu na żmudnych czynnościach. Przede wszystkim jednak chciałbym, żeby przy P6 zrobili coś nowego. Phantom Thieves byli fajnym pomysłem i z pewnością będzie trudny do przebicia, ale mimo wszystko niech będzie coś nowego, innego, a nie znowu pałace i maski. Wystarczy, że P5X jest pod tym względem do bólu odtwórcza.

Też tak sądziłem oglądając poprzedni pokaz xboxa... To było straszne.

Przecież jak wydadzą P4R, to automatycznie będzie pretekst do wydawania nowych postaci i collabów do gachy w P5X. ;) SEGA:

Tym razem już na pewno pokażą Personkę 4 bożą, prawda? prawda...?

Nie sądziłem, że coś takiego powiem, ale Tartarus jest rewelacyjny. To naprawdę mogłaby być odrębna gra sama w sobie. Na tę chwilę to najlepszy tryb, jaki P5X wypuścił, a z czasem jest on jeszcze bardziej rozwijany (kolejne piętra, poziomy trudności, kolejne grywalne postacie, Reaper itp.) Gra się w to jak w prawdziwego roguelike. Jest to poczucie stopniowego stawania się coraz to potężniejszym, a zarazem można naprawdę fajnie pokombinować rozmaitymi zagrywkami, taktykami oraz synergią dobieranych bonusów, niczym w jakimś Vampire Survivors. I tak jak pisałem, nie ma tu absolutnie żadnych barier typowych dla gacha. Jak najbardziej można grać za darmo postaciami, których nie posiadamy, a nawet levelować ich "Awareness" (czyli w gachy pasywne i aktywne bonusy za zdobywanie dubli postaci). Oczywiście teraz jednym z lepszych wyborów jest Makoto, ale ja mam w planach zrobić kolejne podejście z Yusuke, którego nigdy nie wybrałem z gachy, a którego taktyka polega na kontrowaniu wrogich ataków. Pospamuję screenami. Kilka z nich wrzucam tylko, żeby zobrazować, jak niektóre dobierane Arcany fajnie ze sobą współgrają. Np. wziąłem do drużyny Minami - jednego z lepszych healerów w grze - która lecząc nie dość, że dawała bonusy drużynie i pozwoliła na wybranie Arcany dającej co turę osłonę, to jeszcze dzięki innemu bonusowi była w stanie zadawać obrażenia wrogom za leczenie ponad 100%. A to raptem przykład możliwej zagrywki. Zarazem żeby nie było tak łatwo, to w Tartarusie trzeba uważać na Willpower, czyli odpowiednik Staminy z P3 - każda walka zabiera Willpower, a gdy spadnie poniżej pewnego progu, to nasza drużyna staje się słabsza, więc należy pilnować jej odnowę możliwą tylko na niektórych piętrach. Jeśli plotki, że nową postacią na rocznicę gry będzie Hatsune Miku okażą się prawdą, to gra będzie GOAT.

Czytam piąty tom Transformers z Energon Universe i wprowadzają tam coraz więcej wątków, ale jak na razie nie do końca wiem, co o nich myśleć. Plus jedna z kluczowych cech całego komiksu, która go charakteryzowała od samego początku chyba idzie w zapomnienie. Wrzucam w spoiler: Mniejszy spoiler Większy Spoiler

Na Steam jest demko Warhammer Survivors dostępne.

Tartarus Ta gra naprawdę robi się coraz lepsza. Tartarus to prawdziwy tryb Roguelike. Gra w grze, można powiedzieć. Faktycznie, dotychczasowe osiągnięcia, bądź też braki z gachy, nie mają tu znaczenia. Można fajnie pograć i pokombinować tym, co da nam gra (w tym także postaciami, których nie posiadamy), ale zarazem w miarę postępów można odblokować trochę permanentnych ulepszeń mających wpływ na przyszłe podejścia (coś jak progress w Vampire Survivors). Jak dla mnie super sprawa. Plus jak najbardziej jest też fanservice'owa fabuła z crossoverem P3R oraz pomniejsze cut-scenki. No i są też nagrody (stałe i limitowane) za rozmaite osiągnięcia z Tartarusa. Myślę, że jest tu zabawy na wiele godzin, a sam fakt, że nie mamy wcale mocarnej drużyny sprawia, że i podczas walk trzeba trochę pokombinować na kolejnych piętrach. A żeby tego było mało, to pokuszono się o dodanie muzyki, lokacji, przeciwników, a nawet całego UI z P3R.

Nie powiem, lekki hajpik jest. Głównie/szczególnie na Tartarusa. Tu od 8:18 gość opisuje jak wygląda Tartarus.

Ja też, ale fakt, że te ~20 lat temu inaczej reagowałem i przeżywałem tak "istotne" kwestie świata gierkowego. ;) Teraz za stary na to jestem, więc pozostaje się pośmiać z samego siebie. Nawet bym dał kiedyś FFX kolejną szansę, choćby po to, żeby sprawdzić ten rzekomo ciekawszy X-2, ale szkoda mi czasu i energii póki co. Wolałbym sprawdzić zamiast tego resztę jRPGowego backlogu.

Nigdy nie uważałem FFX za najgorszego jRPG. Bynajmniej. Jak już, to najbardziej rozczarowującego, bądź przereklamowanego w tamtych latach. Była to jedna z pierwszych gier, którą dorwałem na wymarzone PS2 i po prostu po wszechobecnym hajpie, ocenach 10/10 i innych zachwalających opiniach ja czułem jedynie jedno wielkie WTF, bo poza faktycznie cudowną oprawą AV właściwie nic mnie tam nie porwało. Robiłem trzy podejścia na przestrzeni lat i ani razu nie udało mi się gry dokończyć. A nawet gdybym to zrobił, to bym się zmuszał, bo frajda była wątpliwa. Ale mimo tego wszystkiego daleki jestem od popadania w skrajność. Generalnie ja nawet nie nazwę FFX kiepską grą, a już na pewno nie najgorszą. Ale nie ukrywam, że to jedno z największych, jeśli nie największe rozczarowanie growe młodego Suavka. Mnie nawet system walki aż tak nie porwał. Zbyt duży nacisk na dobieranie konkretnej postaci do konkretnego przeciwnika i żonglerkę. Sphere Grid przereklamowany - zbędne klikanie w kółeczkach, żeby dodać +ileś do jakiegoś parametru. Przerost formy nad treścią. Przygoda liniowa, korytarzowa - obecnie w sumie nic złego, odkąd stało się to powszechne w gatunku, ale wtedy miało się nadzieje na bardziej otwarty świat. Co nie zmienia faktu, że dla zasady mogę reagować na pochlebne opinie dla dziesiątki. ;) To już nawet równie beznadziejna ósemka miała miejscami więcej uroku.

Nie ma to jak ignorancja... Zacząłem parę dni temu Subnautica (jedynkę) na PC i od razu mi się spodobało, do tego stopnia, że siedzę w robocie i myślę o grze po powrocie. A zainteresowałem się tytułem wyłącznie dlatego, że przypadkiem na YT obejrzałem gameplay z dwójki. Przez wszystkie te lata z jakiegoś powodu myślałem, że to jakaś prosta gierka o eksploracji oceanu bez większej... głębi... Ewidentnie pomyliło mi się z jakimś Abzu i innymi artystycznymi "walking" simami i mylnie wrzuciłem grę do nie tego wora co trzeba... A tu nie dość, że rozbudowany, to jeszcze piękny i klimatyczny survival w oceanie w klimatach sci-fi na obcej planecie, ze swobodą eksploracji i budowy. Nawet nie odbiega mocno od dwójki, co też mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło. Cudowny OST, a widoczki nawet po tylu latach i pomimo wydania sequela wciąż robią wrażenie. I pomyśleć, że miałem to w bibliotece Sony od lat, jak rozdawali za darmo za czasów covida i nawet się nie zainteresowałem (pewnie dlatego, że dawali też wspomniane Abzu). Mimo tego kupiłem sobie jedynkę na Steam i po kilku godzinach dokupiłem jeszcze Below Zero. Coś czuję, że spędzę przy gierce wiele godzin, bo bardzo mi siadło.

https://www.pcgamer.com/hardware/steam-machines/valve-snuck-a-wilhelm-scream-easter-egg-into-the-new-steam-controller/ https://www.eurogamer.net/valve-steam-controller-scream

Bardzo fajny i przede wszystkim nostalgiczny filmik promujący serię Gundam przed 50 rocznicą. Świetna kreska.

Power Rangers: Battle for the Grid (PC) Nigdy nie wiem, czy można mówić o "ukończeniu" bijatyki, ale załóżmy, że przejście Story się kwalifikuje. Byliście kiedyś w takiej sytuacji: wpadacie do znajomego pograć na konsoli. Mówi on, że ma nową fajną bijatykę. Odpalacie, żeby pograć sobie niezobowiązujący VS, bo kolega "prawie nic w to nie grał ale na wszelki wypadek da nam fory". Wybieracie postać, zaczynacie walkę, po czym kolega niemal od razu odpala kilkunastosekundowego juggle'a. Nic nie idzie zrobić, nic nie idzie przerwać, nasza postać lata w powietrzu i traci ponad 3/4 paska życia. Chwila moment i przegrywamy, a znajomy tylko się śmieje, że "przypadkiem" mu wyszedł combos, po czym pyta, czy dobrze się bawiliśmy, zanim rzucamy mu w twarz padem... Tak wygląda zabawa przeciwko CPU w Battle for the Grid i zdecydowana większość aktualnych recenzji to potwierdzi. Nie wiem, co tu się odwaliło, ale nawet w trakcie Tutoriala przeciwnik odpala ciągnące się w nieskończoność combo, kiedy my jako gracz nawet nie wiemy czym i jak je skontrować. No ale co by się przesadnie nie rozpisywać, Power Rangers: Battle for the Grid to po prostu "spoko" bijatyka na podstawie komiksów Power Rangers, a konkretniej wątku o złym Tommym Oliverze, który jako Lord Drakkon próbuje zawładnąć wszechświatem, czy tam multiverse, czy whatever. Story jest krótkie, banalne i chyba nawet nie do końca wierne komiksom. Niski budżet produkcji da się odczuć niemal w każdym aspekcie, od grafiki, systemu, po voice-acting oraz muzykę. Wspomniane AI psuje jakąkolwiek frajdę do tego stopnia, że całość gry (tj. Story i Arcade) przechodziłem na Easy. A nawet i wtedy trafiały się walki, że przeciwnik odpalał juggle'a na 30 uderzeń niczym pro gracz turniejowy, zabierając większość paska życia. Tym samym nawet nie wiem, jak gierkę ocenić. Kupiłem ją w dużej promocji i po odpaleniu Easy nawet miło się mashuje przyciski. Postacie są fajne, zróżnicowane i mają ciekawy (acz bardzo prosty) wachlarz ruchów. Niestety zdecydowana ich większość to DLC. Jest efektownie, jak i mamy do dyspozycji kilka dość klasycznych dla bijatyk systemów. Z jakiegoś powodu gra jest mocno nastawiona na multi, ale nie wierzę, że ktokolwiek w to gra na poważnie. Na luzie zaś można spędzić przy tym kilka godzin podziwiając uda różowej Rangerki. Gierka w wersji podstawowej jest obecnie w promocji na PC i PS Store za kilkanaście złotych i za tyle jestem skłonny ją polecić. Dodatkowe DLC/postacie tylko, jeśli ktoś jest naprawdę zatwardziałym fanem Power Rangers. Ja kupiłem wersję rozszerzoną i w sumie żałuję - nie planuję w to tyle grać, żeby bawić się tymi wszystkimi postaciami, których nawet nie znam. Sam oglądałem w TV tylko oryginalnych PR, a komiksy są jeszcze przede mną. Ale co by nie było, potencjał gra miała ogromny. Odrobinę większy budżet i z czegoś, co chyba miało tylko promować komiksy mogła powstać całkiem przyzwoita bijatyka. Niestety, w obecnej postaci jest to co najwyżej ciekawostka dla (dawnych) fanów serialu. Za kilkanaście złotych można pograć, ale raczej nie więcej.

Dobry bundle z grami Capcom na GOG - https://www.fanatical.com/en/pick-and-mix/capcom-classics-bundle-gog-edition

DEL - przeniesiony post.