Uzytnik30

Indika dodana na listę w sumie jakiś czas temu. Ktoś tu nawet na forum niedawno propsował ten tytuł z tego co kojarzę. Na pewno obadam. A jak z tymi zagadkami? Można samemu dojść do konkluzji czy gra raczej mocno prowadzi za rękę?

Nobody Wants to Die Prosta platynka wymagająca dwóch przejść, bądź wczytania sejwów. A sama gra, koniec końców, nie zachwyciła mnie. Owszem, scenariusz i setting zrobią dobrze entuzjastom Blade Runnera i neo noir, ale na próżno szukać tu angażującej rozgrywki. Wszystko sprowadza się do prowadzenia gracza po sznurku od śledztwa do śledztwa - gra wręcz podpowiada, co zrobić i gdzie pójść, żeby z czymkolwiek ruszyć. Wybory, wpływające na zakończenie nie istnieją, są mocno iluzoryczne, ale tak czy inaczej warto było przejść dwukrotnie i sprawdzić inne opcje dialogowe, przy okazji poprzebywać w tym świecie dłużej niż się da. Klimacik jest pyszny.

Ostatnio spore pokłady wkurwa wywołał u mnie opcjonalny boss w Clair Obscure (kto grał, ten się domyśli) i daleko było mi również do żegnania się z padem, to jednak dawno nie miałem takiego flow rzucając mięsem. No nic to, mam nadzieję, że co by się nie działo nie odpuszczę, skończę, a może i nawet zachwyci do tego stopnia, że podamy sobie rękę z From Software i ogram wszystko, co wydali.

Dzięki, że we mnie wierzycie chłopy xd

Cios, odskok, cios, odskok i jakoś to będzie. Wieczorkiem akurat sesja wleci i oby następnego dnia wciąż z tym samym kontrolerem

Do tej pory nie miałem takiej sytuacji xd Ale zdarzało się wychodzić od razu z gry, wyłączyć konsolkę, po czym za chwilę wrócić silniejszym, odpalić gierkę i ponownie wyłączyć wszystko w uj. Doświadczenia uczą, więc może i cierpliwość weszła na wyższy poziom

Nie jesteś osamotniony w tym z tego co widzę, wszędzie ten Bloodborne przewija się jako topka studia i tamtej generacji. Robię sobie duże nadzieje i oby mój nerwowy charakter pozwolił mi przejść ten tytuł do końca bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym.

Miałem zaczynać przygodę z grami From Software od Elden Ring, a jednak cały czas chodził za mną ten Bloodborne, więc zamówiłem edycję GOTY i pójdzie na pierwszy ogień.

Też mam sporą kupkę wstydu, ale warto. Zostawiłem rozkopane tytuły i pochłonęło mnie do tego stopnia, że zarywałem nocki nawet, a w robocie ciągle myślałem o tym, żeby wrócić na chatę, chwycić pada i grać. Nawet ze snem było ciężko, bo tak mnie ta giera rozkojarzyła xd

Kończ Alanka i bierz się za Clair. Nie pożałujesz.

Clair Obscur: Expedition 33 Nie zbieram platyn (przed wyruszeniem z ekspedycją miałem akurat 33 platyny na koncie), ale dla takich gier robi się nie tyle wyjątek, co po prostu wypada skompletować całość. Inna sprawa, że wbicie 100% było czystą przyjemnością, i nawet grind, przy odpowiednim buildzie, można ogarnąć błyskawicznie. Perełka.

Dobra, udało się rozwalić Pana S, chociaż bardziej metodą prób i błędów, żeby nie odtwarzać gotowych „przepisów” i koniec końców Spoiler Nie ubiłem go klasycznie Stendhalem, lecz Gommage. Team Sciel i Verso. Ale satysfakcja ogromna… a później strzał w pysk bo zebrałem przy okazji ostatni dziennik a pucharka jak nie było, tak nie ma. Miał ktoś podobny błąd? EDIT/ Jakiś jeden dziennik się ukrył, all good.

Tak, to właśnie ten. Wielkie dzięki!

Jest w stanie ktoś polecić coś z koreańskich kryminałów/thrillerów, które zostają z widzem na dłużej? Odhaczyłem m.in.; Zagadka Zbrodni, Chaser, The Yellow Sea, Trylogia Zemsty, I Saw The Devil, Mother, New World, Children…, Montage. Btw, może ktoś kojarzy, jest jeden film, którego nie obejrzałem nigdy do końca, a chciałbym wrócić. Nie mogę nigdzie znaleźć tytułu. Metraż około trzech godzin, o gościu, który „infiltruje” wioskę na jakimś zadupiu, a tam też jakaś miejscowa laska zarządza tym wszystkim i ma jebitnie wielki domek w środku społeczności. Jakieś tam tajemnice wychodzą później oczywiście. Tyle pamiętam.

Kolejne tytuły wpadły na kiedyś tam. Shadow of the Colossus ograłem swojego czasu w Plusie, więc w kolekcji mieć musiałem - piękna giera. Elden Ring długo za mną chodził, nie lubię „tych” gier, brak mi cierpliwości, ale trzeba kiedyś spróbować. A, The Thaumaturge to ponoć kolejne duże zaskoczenie stworzone przez Polaków, więc też się sprawdzi.

Po całości drugiego sezonu - jest kiepsko, z paroma przebłyskami, ale nie ukrywam, że ostatni odcinek, zwłaszcza końcówka rozbudza apetyt na więcej. Oby odpuścili sobie tę teen drama obyczajówkę i poszli w mocniejsze klimaty, skupiając się na mięsku.

Właśnie w przypadku tych rozbłysków/zmian narracji, często drzwi gdzieś tam zamknięte, mogą się otworzyć, albo pojawi się symbol, który oświetlisz latarką Alanka, itp.

Da się wrócić, w późniejszych etapach możesz przełączać się między postaciami w zasadzie kiedy chcesz - safe roomy. Natomiast lepiej czyścić, co się da, bo Alan z tego co pamiętam ma pewną pomijalną znajdźkę (o ile celujesz w platynę), która zmienia się w inną, będącą w tym samym miejscu, w zależności od progresu fabuły. Pominąłem ją, ale o dziwo, po zakończeniu gry, save sprzed parunastu godzin rozgrywki zaliczył mi ją do kompletu 100 procent. Wątki są kontynuowane w kolejnych rozdziałach, ale sprawdź dla pewności tablicę Alanka, czy na pewno wszystko zrobiłeś, co się dało. Dawno nie grałem, ale tak to zapamiętałem - wątki ciągną się przez kolejne rozdziały.

Jakaś top taktyka, żeby ubić w/w jegomościa? Póki co z ciekawości podszedłem do tej walki, 88 level, dwa podejścia i oklep życia dostałem

Dwie nowe zdobycze po dłuższej, kolekcjonerskiej emeryturze. Kotka duetu Loeb/Sale do halloweenowego kompletu i Superman, którego jestem najbardziej ciekaw.

Tak, muzykę. Świetne są te kawałki na koniec każdego rozdziału. I nie tylko w sumie; wszystko przed tobą ;)

Walka wymaga trochę wprawy ale idzie ją ugryźć na hardzie. Gorzej się robi kiedy, w celu wbicia platyny, czyścisz wszystkie lokacje do zera, a gra zalewa nas przeciwnikami, oferując praktycznie zerowe zasoby amunicji. Tam już zszedłem z poziomu trudności. @mario10 jak się podobał kawałek wieńczący pierwszy akt?

Mam i ja. Czas ruszyć na patrol

Co kto lubi, bro. Dla mnie, mimo prowadzenia za rękę, to zajebisty motyw, który zaczął mnie nudzić dopiero pod koniec, kiedy gra wydawała się już faktycznie fabularnie przeciągnięta.

Niby nic skomplikowanego, ale immersję podbija.