Josh

Kaftanik i do Choroszczy.

- Jak bardzo chujowy jesteś w baity? PPE:

Może w ostatnim sezonie okaże się, że to jakieś alternatywne uniwersum po czym wszyscy mgaicznym portalem zostaną przeniesieni do tego właściwego z książek, gdzie zostaną rozjebani w 5 sekund przez prawdziwego Geralta i tam już będą normalnie kontynuuować serial.

Nie jestem pewny czy granie Geralta go zmęczyło, czy może bardziej to że sprowadzono jego postać do roli drugoplanowej oraz sama atmosfera na planie. Przecież gość był zajarny tym uniwersum i pewnie dalej by w nim występował, gdyby te lewackie idiotki chociaż trochę trzymały się materiału źródłowego. No i Cavill pasował do tej roli, kawał chłopa z niego i potrafi wyglądać groźnie, Liam natomiast to taki przychlast z grzeczniutkim wyrazem twarzy, że nie wiem czy by się sprawdził jako Ken w Barbie.

Kolekcja HD na PS3. Abominacja, którą lepiej omijać szerokim łukiem z uwagi na tragiczną jakość tych remasterów.

Ło kurva, nie wiedziałem że Taktyczny Ogór to taki moloch Wpiszę sobie na listę i zagram za jakiś czas jak odsapnę po FFT, a Triangle raczej w ogóle odpuszczę, bo widzę że to jednak nie moja bajka. Jeszcze biorę pod uwagę FFT Advance i Revenant Wings, to pierwsze nawet kiedyś zacząłem i wydawało się całkiem fajne.

Skończone. Dobra gierka, ale też mocno nierówna: skoki poziomu trudności, fabuła czasem lepsza, czasem przynudzająca, system niby posiada jakąś głębię, ale jak już się odkryje wszystkie klasy postaci, to szybko można dojść do wniosku, że opłaca się używać może z 2-3, dużo walk wygląda do siebie zbyt podobnie, a tryb Tactician został zrobiony na odpierdol i kilka razy wręcz zmusza do chamskiego grindu. Pytanie do forumowych ekspertów: jak w porównaniu z tą grą wypadają Tactics Ogre i Triangle Strategy? Lepsze? Gorsze? Które warto ograć jako pierwsze?

Tak, chodziło mi o granie od zera, żeby XM. miał jakieś miarodajne porównanie. Skończyłem każdą z tych gier bez bonusowych broni na najwyższych poziomach i według mnie tak się to kształtuje.

Outbreaki to jedne z najbardziej niedocenionych gier ever, dwójka to już w ogóle miała pecha bo była ostatnim Residentem przed RE4 i gracze byli już mocno zmęczeni tą formułą i wydaje mi się że tym bardziej została olana. Od Capcomu nic takiego już raczej nie dostaniemy, wątpię że nawet rozważają remaster, ale czaicie jakby np ekipa od Tormented Souls zmontowała podobną grę i to jeszcze z pełnoprawnym multiplayerem?

To lepiej niech nie odpala Tormented Souls 2, bo gierka go zje razem z butami.

Nie znam gościa. Napisz na co konkretnie narzeka, to go ekipa forumowych survivalowców szybciutko wyjaśni

Trudny. Ginie się bardzo szybko, znacznie wcześniej pojawiają się mocniejsi przeciwnicy i trzeba naprawdę oszczędzać pociski, ale też dzięki temu rozgrywka jest jeszcze lepsza i bardziej intensywna. Dla porównania: Village of Shadows (RE8) > Inferno (RE3R) > Madhouse (RE7)> Professional (RE4R) > Hardcore (RE2R)

A wydawało mi się, że sptawdziłem każdy milimetr tej lokacji

Jedyne czego naprawdę nienawidzę w trudnych grach, to brak save'a przed co bardziej przegwizdanymi momentami i konieczność powtarzania prostych i długich fragmentów "x" razy tylko po to, żeby np znowu zmierzyć się z bossem, który i tak zajebie cię dwoma uderzeniami i będziesz musiał kolejny raz marnować czas żeby się do niego dostać. Mogę walczyć z najtrudniejszym bossem ever, ale takie chamskie zagrywki autentycznie sprawiają, że odechciewa się grać. Tutaj tak było w Bilewater, w momencie jak ławeczka runęła w przepaść miałem poczułem się jakby mi twórcy gry pokazali środkowy palec.

Walkiewicz pamiętam, że też kiedyś do Extrima tworzył taki bełkot, który był zrozumiały może dla trzech czytelników w całej Polsce. Dobrze wiedzieć, że się ogarnął. Jednak świadomość tego dla kogo się pisze teksty ma tu kluczowe znaczenie, większość z nas otwierając kolorową gazetkę o grach nie ma ochoty przebijać się przez tak kwiecisty język. Nawet jeżeli jest zrozumiały w 100%, to i tak potrafi zirytować, dla mnie to brzmi tak jakby autor z całych sił prężył muskuły próbując pokazać jaki to on jest oczytany i jaki ma fajny oraz inteligentny styl pisania, ale sorry, to nie jest pismo naukowe dla nerdów mających na koncie 8 doktoratów, tylko luzacki szmatławiec stanowiący uzupełnienie informacji, które każdy z nas może znaleźć w internecie. Nikt tego ani nie doceni, ani nie będzie miał frajdy z takiego czytania. Osobiście dużo bardziej od takich językowych fanaberii cenię sobie specyficzne poczucie humoru zawarte w artykułach, umiejętność "wciągnięcia" czytelnika w dany tekst tak, że czasem przeczytanie nawet kilku stron sprawia wrażenie jakby minęło 30 sekund oraz zajawkowy ton który nie pozostawia wątpliwości, że autor po pierwsze: naprawdę zna się na temacie, a po drugie: pisanie o nim sprawia mu dziką radość.

Koleś serio tak pisze w gazetce o grach wideo dla dzieci? Ja jebe, w końcu JaskinieTerrigenoweMarvela mają konkurencję.

Wczoraj z siorą gadałem o tym filmie. To ona zabrała (wręcz zawlekła) swojego męża do kina xD No ale to ona w tym związku nosi spodnie więc jeżeli już dojdzie do przemocy domowej to z jej inicjatywy,

Lecę już z czwartym rozdziałem. Wszystkie klasy postaci poza ostatnią odblokowane, więc w końcu można się ładnie pobawić tworząc własny dream team, aczkolwiek widzę że najbardziej opłaca się iść w siłę fizyczną. U mnie 3 fizole: pół knighty-pół samuraje, do tego jeden bard ze znajomością czarów leczących, drugi bard z czarami ofensywnymi i większość etapów idzie bez problemu. Nie wiem jak na normalu, ale na tactician są chamskie i bardzo nagłe skoki poziomu trudności, np 3 bardzo proste misje fabularne które przechodzę nie ginąc żadną postacią, a później nagle JEB gra postanawia zrobić się bardzo trudna i trzeba trochę grindować tylko po to, żeby okazało się, że następne 3 czy 4 etapy znowu są dziecinnie proste. Jakiejś finezji ze strony AI ciężko mi się tu dopatrzyć, po prostu w pewnych momentach gra postanawia drastycznie zwiększyć ilość zadawanych mi obrażeń albo HP bossa i tyle, wydaje mi się że ktoś tu się nie napracował za bardzo. Fabułka jest po prostu "spoko", jak an FF brakuje mi mocniejszych zwrotów akcji i charyzmatycznych bohaterów, ale jeżeli ktoś lubi polityczne knowania i mniej przesłodzonego bullshitu niż w pozostałych Finalach, to powinien być zadowolony. Zawodzi natomiast muzyka, mam wrażenie że od początku gry na zmianę lecą w kółko te same utwory, co przy kilkudziesięciogodzinnej przygodzie potrafi zmęczyć. Pewnie skończę i za jakiś czas odpalę Tactics Ogre albo Triangle Strategy, bo te gry też mnie z jakiegoś powodu ominęły.

Nominacje w kategorii "najlepszy soundtrack" do Grammy Szybkie przypomnienie, ze to coś wygrało z tym

rookie numbers

Jest sporo gier, w których trofea za poziomy trudności się nie stackują i trzeba je przechodzić oddzielnie, więc akurat tu bym się buga nie dopatrywał.

No prawda, bardziej mulatka, ale kurva większego paszteta już chyba nie dało się wybrać Przynajmniej Chris był bardzo spoko, Irons w sumie też w punkt. Anyway cały film to bardziej parodia RE niż pełnoprawna ekranizacja, pięknie sobie strzelili w kolano próbując zmieścić story z RE1 i RE2 w 1.5h przy okazji nie dając żadnych szans na RE3. Najlepsze sceny to Licker pełzający po ścianie i Redfield napierniczający w zombie w ciemnej rezydencji, reszta do spłukania w klopie.

Dlatego dziwi mnie jak widzę że ludzie stawiają Apokalipsę obok pierwszego Residenta. Tu już Andersonowi puściły hamulce do końca i kolo aż do dzisiaj nie dał rady zatrzymać swojego spierdolenia. Alice ratująca wszystkich z opresji, włącznie z Jill xD naparzająca Nemesisa swoimi małymi piąstkami oraz low-kickami, milion cięć podczas 30sekundowej sceny akcji, debilne postacie których nie było w RE3, Carlos z latynosa transformujący się w araba, no i niemal całkowite porzucenie konwencji horroru. Pamiętam jak byłem rozczarowany po seansie.

Odpalam sobie pierwszego Residenta REgularnie (hehe) minimum raz w roku i jak dla mnie to jest cały czas zajebisty film i najlepsza (obok MK) ekranizacja gry wideo. Andersonowi udało się tu oddać to co według mnie definiowało pierwsze Resy, czyli atmosferę totalnej izolacji robiąc z laboratorium jedną wielką i zabójczą pułapkę. Ujęcia jak Alice snuje się po rezydencji na początku sztosik, podobnie polujący na niedobitki Licker, do tego genialna muzyka i legendarna już scena z laserami wykorzystana w grach więcej niż raz. Tak, juz tu uwidoczniły się dziwne fetysze Andersona (Jovovich kasująca zombie jak jakiś ninja i rozdająca psom kopniaki ) ale według mnie to było naprawdę spoko widowisko, na pewno o wiele lepsze niż ta parodia zwana Welcome to Raccoon City z Leonem-pizdą i czarną Jill.

Mieli do wykorzystania kontynuację mangi: Alice in Borderland Retry, jednak trzeci sezon skręcił z fabułą w zupełnie innym kierunku. Epilog dosyć wyraźnie daje do zrozumienia, że kolejny będzie mieć z mangą jeszcze mniej wspólnego (inne miejsce akcji, inni bohaterzy). Co do drugiego pytania: spoiler Tytułowe Borderland to świat między życiem, a śmiercią do którego trafiają ludzie u których doszło do śmierci klinicznej. Biorąc udział w rozgrywkach sterowanych przez Obywateli (czyli ludzi, którzy przetrwali poprzednie gry i "awansowali" na coś w rodzaju bogów) mają szansę sami stać się Obywatelami albo opuścić Borderland i wrócić do świata żywych. W ostatnim odcinku pojawia się sam Joker, który bardziej szczegółowo tłumaczy istotę tego świata.