RE6 jest strasznie kiczowate, ja się zmuszałem do grania żeby mieć odhaczone.

Crysis

To jedna z tych gier, w których od pierwszych sekund jest taki meksyk na ekranie, że nie ma czasu na myślenie. Lecimy w kilku chłopa na pokładzie wojskowego transportowca, przywódca na szybko przewija mi cel misji "jest jaskinia na wyspie, na której dzieje się coś niedobrego, koreańska armia ludowa próbuje odjebać coś grubego, rząd kazał nam ich powstrzymać". Nie ma czasu na zadawanie zbędnych pytań, klapa się otwiera, trzeba zakładać spadochron i lecieć ku nieznanemu.

Oczywiście szybko musiało się coś spieprzyć. Spadochron się zacina, na szczęście kombinezon, w który wyposażony jest Nomad (główny bohater tej gry) amortyzuje upadek do wody. Każdy wylądował gdzie indziej, więc trzeba znależć kompanów. Niestety po kilku krokach kolejna przeszkoda w postaci koreańskiego patrolu. Udało się ich wyeliminować, następnie dotrzeć do zagubionej ekipy i nagle znikąd pojawił się jakiś kosmita, który rozwalił w drobny mak jednego z moich ziomków. Na wojnie nie ma czasu na rozpacz, więc przywódca kwituje to krótkim komentarzem w stylu "dziękujemy za służbę, bracie" i wysadza jego kombinezon, żeby nie wpadł w łapy koreańców.

Przez parę godzin wysadzałem statki, artylerię, niszczyłem wrogie bazy, czołgi, walczyłem z przybyszami z obcej planety. Musiałem prowadzić czołg, ciężarówkę, łódż, a nawet statek powietrzy, bo zastrzelili pilota. Właśnie ten ostatni przykład, to taki typowy absurd rodem z amerykańskiego kina akcji. Pilot wyzionął ducha, statek zaczyna pikować w dół, paru gości patrzy po sobie i nagle leci dialog:

Dowódca: Nomad przejmujesz stery

Nomad: panie dowódco, ale ja nie jestem pilotem

Dowódca: nikt z nas nie jest, siadaj i prowadż, bo się rozbijemy

Oczywiście nie jest to żaden paniczny przelot, w którym próbujemy wylądować w najbliższym bezpiecznym miejscu. Żółtodziób pierwszy raz za sterami wykonuje akrobacje, których nie powstydziłby się doświadczony pilot, w międzyczasie strzela z działek do kosmitów i jeszcze osłania sąsiednie statki. Po udanej misji z ust dowódcy pada zdanie "masz do tego talent chłopie". Jakby Nomad grał w swoją pierwszą grę w życiu, to nawet jakby mu odpalić Sekiro i kazać ubić ostatniego bossa, to nie dość, że zrobiły to za pierwszym razem, to jeszcze pewnie pobiłby go w rekordowym czasie i nie dał się trafić.

Wady są takie, że przeciwnicy mają sokoli wzrok. Można się schować w krzakach 100 metrów od bazy, a i tak padnie "tam jest, brać go!". Na szczęście kombinezon ma różne funkcje w rodzaju pola maskującego, które daje możliwość stania się niewidzialnym na kilkanaście sekund. Ten patent nieco wyrównuje szansę i pozwala przetrwać kryzysowe sytuacje. Gunplay jest raczej przeciętny (najgorszym etapem gry są starcia z ufolami, którzy są gąbkami na pociski) AI wrogów też często głupieje i dochodzi do śmiesznych sytuacji. Raz była taka akcja, że rzucili granat w moim kierunku, ale żle wymierzyli odległość, granat odbił się od ściany i wysadził ich wszystkich w powietrze xD

Kocham Crysis za destrukcję otoczenia (jak chłop z helikoptera pierdolnie rakietą w budynek, to dach potrafi polecieć na łeb), za fizykę (można wszystkim ciskać we wrogów, nawet puszką napoju z automatu) za piękną wyspę, dynamiczne tempo, które nie pozwala się nudzić ani przez sekundę. Są piękne nieoskryptowane sceny. Raz mi ostrzelali samochód, zjechałem nim z mostu, bo już się jarał, a przede mną była kolczatka. W locie wyskoczyłem z auta i spod tafli wody widziałem eksplozję, a po wpłynięciu resztki tego, co zostało zniszczonego pojazdu...

Przez parę godzin zwykły chłop mojego pokroju może stać się Rambo. Za to właśnie kocham gry wideo.

Edytowane 1 godzinę temu1 godz. przez Czokosz

50 minut temu, Czokosz napisał(a):

Można się schować w krzakach 100 metrów od bazy, a i tak padnie "tam jest, brać go!". Na szczęście kombinezon ma różne funkcje w rodzaju pola maskującego, które daje możliwość stania się niewidzialnym na kilkanaście sekund.

Gameplay Crysisa w dwoch zdaniach. Nadal lepszy benchmark wydajnosci kompa niz gra.

Jeszcze wracając do Resident Evil 6 - zapomniałem wspomnieć, jak bardzo wkurzało mnie to przygotowanie gry pod coopa. Grałem sam i irytujące było to nawarstwienie momentów, że trzeba czekać na kompana sterującego AI, bo praktycznie każde drzwi trzeba otwierać razem, przesuwać rzeczy razem, podsadzać, przeskakiwać itd. Jak się gra we dwójkę to pewnie jest fajna wczuta i to tak nie przeszkadza, ale w pojedynkę jest to rzecz, która mocno spowalnia gameplay i po którymś razem po prostu nudzi.