Josh

Trochę japońskiego pokurwieństwa

Szkoda, że można tylko grać przez stream, ale jeżeli po trzech platynach nie będę jeszcze przejedzony to też sprawdzę

kurde, no to trochę lipa. A ta ostatnia część z PS3?

Sly Cooper and the Thievius Raccoonus Trochę teraz przycweluję, ale nigdy nie grałem w Sly'a Jaki w tamtych czasach miałem ograne wszystkie, Daxtery również, Ratchety tak samo, Clanki też i nawet większość kiepskich odsłon Crasha Bandicoota czy Spyro się skończyło + tonę jakichś dziwnych, mniej znanych platformerów. No, ale Sly'a całkowicie pominąłem, mimo że znałem i kojarzyłem tę serię. Przypomniałem sobie o tych grach dopiero niedawno przeglądając katalog PS Plus, w zalewie szamba składającego się na usługę Sony okładki Sly'a mocno się wyróżniły i od razu przykuły moją uwagę, toteż zassałem je na dysk szybciej niż chłopaki na zlotach LGBT zasysają kiełbachy z budki z hotdogami. Pierwszy Sly siadł mi idealnie, o wiele bardziej niż skończona chwilę później część druga. Spodziewałem się raczej oklepanego platformera, ale ta gra to coś więcej i widać, że ekipa z Sucker Punch (tak, to ci od Ghost of Jo/Tej) próbowała zrobić coś nieco innego, coś własnego. W sensie skakanie to cały czas core gameplayu, przeszkód do ominęcia jest cała masa, po drodze zbieramy trochę badziewia i tłuczemy wrogów jak w każdej innej grze tego typu, jednak tym co wyróżnia gierkę od innych są mechaniki rodem z gier typu stealth: niektórych wrogów trzeba kasować cichaczem, żeby nie zawołali swoich kumpli, należy unikać źródeł światła (przeciwnicy z latarkami, reflektory itp), akrobatycznie lawirować między laserami aktywującymi alarm. Splinter Cellem bym tego nie nazwał, ale i tak jestem pod wrażeniem jak fajnie połączono ze sobą dwa zupełnie odrębne gatunki. Granie na pałę się tu nie opłaca z racji tego, że nasz hiroł jest na hita, a i kontynuacji nie ma zbyt wiele, więc gra do pewnego stopnia wręcz zmusza do korzystania ze skradankowych mechanik. Levele są świetne, bardzo zróżnicowane, krótkie ale wcale nie takie łatwe, trzeba się rozglądać za znajdźkami, bo dostajemy za nie nowe umiejętności dla Sly'a (w końcu platformówka która we właściwy sposób zachęca do zbierania szajzu), a jak komuś mało wyzwań to zawsze może się pobawić w time triale, a te potrafią być srogo wyżyłowane. Całość idzie wymasterować w około 10 godzin, więc nie mówimy tu o żadnym molochu, ale to właśnie jest w tej grze piękne, bo to krótka, ale też pięknie skondensowana i bardzo intensywna przygoda. Jak w każdej szanującej się platformówce tak i tutaj mamy masę różnych minigierek oraz starć z bossami, które zostały fajnie zaprojektowane i zdecydowanie odbiegają od oklepanego "uderz i zrób unik". Naprawdę bardzo fajna gra, a dzięki komiksowemu art-style'owi do dzisiaj wygląda ślicznie. Sly 2: Band of Thieves Ze Sly'em 2 mam mały zgrzyt. Doceniam kiedy deweloper próbuje robić nowe rzeczy i eksperymentuje z sequelami, żeby nie były kropka w kropkę jak poprzednie części, ale mam wrażenie że tu zapędzono się aż za daleko, przede wszystkim ostro znerfiono sekwencje skakane i to do takiego stopnia, że ledwo można tę grę nazwać platformówką Zamiast tego jeszcze bardziej poszli w skradanie (znacznie więcej misji typowo szpiegowskich, cykanie fotek z ukrycia, śledzenie kogoś lub przygotowanie się na właściwy włam, zakończony wykradzeniem jakiegoś cennego artefaktu), a lokacje tym razem nie przypominają typowego toru z przeszkodami, w którym musisz dostać się z punku a do punktu b starając się nie otrzymać obrażeń. Dla mnie to duży minus, bo gdzieś w tym wszystkim zagubił się świetny balans z poprzedniej odsłony. Z plusów: trzech grywalnych bohaterów, każdy ze swoimi własnymi skillami (tylko szkoda, że nie można ich zmieniać w locie i zawsze trzeba się najpierw udać do kryjówki), możliwość okradania szwędających się przeciwników z pieniędzy i skarbów, aby kupić za nie nowe umiejętności dla członków szajki, w końcu dodano sprint co pozwala szybciej i zwinniej poruszać się po lokacjach, gra jest też dużo dłuższa i bardziej rozbudowana niż poprzedniczka, ma nieco ciekawszą fabułę i jeszcze więcej zwariowanych minigierek sensownie wplecionych w główne wydarzenia (np. quick time eventsowy taniec z ponętną furrasową dupeczką na przyjęciu pewnego barona narkotykowego ). Część rzeczy więc poprawiono, ale główny szkielet rozgrywki został tak zmodyfikowany, że część graczy może się od niego odbić. Na pewno jeszcze będę chciał rozpykać część trzecią (mam nadzieję, że bliżej jej do jedynki niż dwójki) i jak zdążę to może też Thieves in Time z PS3. Nie wiem czemu aż tyle czasu zajęło mi nadrobienie tych gier, ale cieszę się, że w końcu się za to zabrałem i jednocześnie czuję żal do Sucker Punch, że z takiego poziomu zeszli na ubiraczki-nieboraczki, całkowicie olewając zawadackiego szopa i jego ekipę kolorowych jełopów.

Sony nawet jak udostępni jakieś fajne gierki z tamtych czasów to tylko w Plusie i to jeszcze do ogrania wyłącznie przez streaming. Pamiętam jak grałem w ten sposób w God of War 1&2 i masterując czelendże do platyny to mnie kilka razy wyjebało przez słabego neta i musiałem zaczynać od nowa

Lepiej nie oglądajcie The Old Guard

Nie no, przecież kiseki dobrze pisze, że Chris i Jill byli świadkami śmierci Spencera z rąk Weskera, więc lekko dziwi że nie ma o tym nic w raporcie. Co do nawrócenia Spencera to też mnie to rozbawiło, gość był świrem z kompleksem boga do samego końca, więc wtf z tym wybielaniem?

Też dałem sobie spokój. Gra zawiera w sobie najgorsze elementy slopów AAA, jeno pod przykrywką ślicznego indyka. Niegrywalny platforming żywcem przeniesiony z Uncharted (ale tam chociaż na osłodę mieliśmy kinowe ujęcia), walka to taki bardziej niedorozwinięty Batman Arkham, sekcje stealh w trakcie których jesteśmy na hita nawet nie wiem do czego porównać, może Little Nightmares. Ogólnie wali nieco walking simem.

Słyszałem, że tęsknicie za Parasite Eve

Podziwiam Waszą pewność że ta topka na Netflixie faktycznie odzwiercielda wyświetlenia, a nie jest układana przez ludzi z Netflixa, żeby zwiększyć oglądalność niektórych szmir. Ja tam wyznaję prostą zasadę: widzę tę jebniętą aktorkę w filmie, nie oglądam.

Outbreaki słabiutko :( myślałem, że nieco lepiej się sprzedały, chyba nie ma szans na remake. RE3 og też zaskakująco kiepsko, aż 4 mln różnicy względem dwójki?

Cronosik też super i to zasługa właśnie tego, że lokacje były bardzo... przyziemne (badum tsss). Huta lekko nudnawa, jednak cała reszta czyli bloki mieszkalne, szpital i opactwo zajebiste. Gdyby cała gra działa się na jakiejś stacji kosmicznej to już tak kolorowo by nie było.

Kurcze, to prawie jak u nas w Console Wars

Czyli jak w og Silent Hill. Widać, że dopieszczona gierka, która nie idzie na kompromisy.

Przecież gdyby nie ta krata w celi, to by było takie cimcirimci, że sam Piramidogłowy by przyszedł popatrzeć

Ja niby też, ale jak tu się oprzeć gotce z TAKIMI cycolami?

Eh, trochę mi siusiak opadł. No, ale zobaczymy, może w takim razie gameplay nadrobi. Ktoś wczesniej pisał, że gdyby Capcom robiło Dino Crisis, to lokacje już mają gotowe dzięki Pragmacie. Oby nie, wolałbym mniej futurystyczne labo jak to było w oryginalnym DC niż taką męczącą wzrok srakę. Jedyna gr sf, w której takie lokacje mi nie przeszkadzały to Dead Space, no ale tam to fajnie zrobili bo było mrocznie, ale też różnorodnie i nawet po 8 godzinach człowiek nie czuł się znużony Ishimurą.

To akurat standard w grach Capcomu. Tak ciężko im ogarnąć jakichś dobrych kompozytorów?

Dopiero jakoś za tydzień zacznę grać w to na serio, ale kupione już mam i chwilę potestowałem (doszedłem do pierwszego bossa). Jednego jestem pewny już teraz, Diana nie sprawi, że polubię dzieci albo że postanowię mieć własne chyba jestem całkowicie pozbawiony instynktu ojcowskiego i jakoś tak mam, że szkraby w grach mnie denerwują, chociaż czysto gameplayowo przyznam, że bardzo fajnie wpletli gówniaczka: nie przeszkadza, nie pałęta się pod nogami, nie trzeba się o nią martwić że zginie, totalnie zajebisty jest motyw z hackowaniem, bo wymaga dużej podzielności uwagi, a poza tym ja lubię takie proste mini-gry. Początek lekko drętwy i już się bałem, że przez pół przygody będą mnie atakować pojedyncze roboty, ale gierka bardzo szybko się rozkręca rzucając coraz większe ilości mięcha (?) do odstrzelenia i co rusz serwując nowe mechaniki. Poruszanie się postacią, dynamika, moc broni 10/10. Może nie jest to aż taki fun ze strzelania jak w Vanquishu, ale i tak jest dobrze. Tylko... dlaczego Capcom znowu to robi i blokuje dostęp do wyższego poziomu trudności? Dlaczego nie mogę od razu zagrać na hard? Może następnym razem niech dadzą tylko easy, a normal będzie dopiero przy drugim podejściu? Mam nadzieję, że później będzie większa różnorodność lokacji, bo stalowe konstrukcje, przewaga bieli i szarości oraz sterylność trochę mnie męczą. Za to duży plusik za fajnie pokurywane sekrety, przynajmniej to zachęca żeby wsadzać nos w każdy kąt. Ogólnie pierwsze wrażenie jest dobre. Bez bicia przyznam, że nie czekałem jakoś specjalnie za Pragmatą, nie ma w ogóle co tego porównywać do takiego masakratora jak Requiem, ale jak już się trochę pogra, to naprawdę idzie się wciągnąć i po prostu czuć że to gra od wirtuozów z Capcomu: piękna, dopracowana, z soczystą rozgrywką na pierwszym planie. Na pewno będzie ostro szarpane i raczej na jednym przejściu się nie skończy.

Nie piję tu ani do Ciebie ani konkretnie do żadnej innej osoby. Po prostu chciałem pośmieszkować z kiepskiej gry, co do której sam robiłem sobie duże nadzieje. Mało brakowało, a sam bym ją kupił, bo tu naprawdę wystarczyłaby mi gierka 6/10, czyli po prostu w miarę solidny action-adventure jakich wychodzi teraz niewiele. Może Bond wypełni tę pustkę.

Nie zapomnijmy o MindsEye.

Jaka jest Wasza ulubiona postać z Resident Evil? Bo moja to Leon S Kennedy

Nie bój się, to tylko trailer. W rzeczywistości pewnie dreamteam Lucia, Trish & Lady skradną całe show i pokonają Mundusa i uratują biedne demony uciskane jego ciężkim buciorem.