Sylvan Wielki

Wskoczyła promocja 35% na Premium. Cena spadła z 630 zł do 409,50 zł. Oferta jest ważna do 27 lutego.

„Rozjemca” bardzo mi się podobał. Szkoda tylko, że kolejny tom ukaże się pewnie wtedy, gdy od lat będziemy już grać na PS6 (Pro). „Dziecię Boże” to odważny wybór na prezent walentynkowy, ale hej — w końcu protagonista również pała miłością do innych. Nic więcej nie zdradzę. Miłego czytania. Natomiast jeśli chodzi o trylogię „Z Mgły Zrodzony”, to wcale nie jest to lekkie, proste i przyjemne fantasy, Josh. Owszem, to nie poziom skomplikowania i złożoności, jakim cechują się „Opowieści z Malazańskiej Księgi Poległych”, ale całość jest naprawdę wciągająca — ma interesujących bohaterów, świetny system magiczny i, nie zdradzając szczegółów, dzieje się. Gdy już przebrniesz przez te tomiska, koniecznie sięgnij po trylogię „Pierwsze Prawo” Joe Abercrombiego. Jeszcze lepsza rzecz.

Przyznam, że od czasu The First Berserker: Khazan nie grałem w tak wymagającą grę. Już poziom normal potrafi dać w kość i gwarantuję, że do niektórych fragmentów czy bossów będziecie podchodzić kilkukrotnie. Ale to, co dzieje się na hardzie… Uwielbiam wymagające, pikselowe indyki (Skull, Dead Cells) i jeśli ktoś chce podszkolić swoją łacinę, niech śmiało atakuje 2D Ninję. Hard jest tu świetny — absolutna rewelacja. Ileż on zmienia względem podstawowego poziomu. Podobnie jak w Dead Cells — wyższy poziom trudności to między innymi nowi przeciwnicy, a tych samych jest po prostu więcej. Nie dziwię się, że mniej niż 1% grających go ukończyło. Swoją drogą ranga S++ również daje popalić — jednak kilkaset godzin w Dead Cells zrobiło swoje. Ragebound ma kilka niedociągnięć, ale znakomicie wygląda, dobrze brzmi i świetnie się w to gra. Wystawiłbym mocne 8/10. Polecam, ale raczej na dużej konsoli — kontroler kosztuje 340 zł, a Słicz (2) jest jednak sporo droższy. Szkoda byłoby go połamać. 100% to kwestia czasu. Zasadniczo wszystko, co najcięższe, mam już zrobione. Calak/platyna to spokojnie — wzorem Dead Cells — przedział 8–9/10 pod względem trudności. Tym zabiciem 3000 przeciwników nie ma się co martwić, bo dany etap powtarza się tyle razy, że samo wpadnie — podobnie jak osiągnięcie za zgony w Hotline Miami. Gorąco polecam i życzyłbym sobie dużego Ninja Gaiden w takiej stylistyce (bramy tori, świątynie, pagody), a nie jakiś industrialny badziew.

Byłem ostatnio w kinie na 28 lat później: Świątynia Kości. Zasadniczo jakościowo całość jest zbliżona do poprzedniczki — jeśli ta wam się (nie) podobała, tutaj będzie raczej podobnie. Film oferuje jednak nieco inny ton — bardziej osobisty i mroczny. Jest tu mniej zombie-wirusowej groteski, a akcenty mocniej położono na makabrę — pojawia się jedna naprawdę mocna scena tortur. Jest też trochę więcej filozofii, tempo jest wyraźnie wolniejsze, ale mimo to film ogląda się dobrze. A ostatnia scena (plus epilog)... Myślę, że na 7–8/10, które film obecnie otrzymuje, to oceny w pełni zasłużone.

Opcje są tu chyba tylko dwie. Albo stworzą wybitny remake — jak w przypadku RE2 — gdzie stare połączy się z nowym w obłędnej oprawie graficznej, dodadzą TPP, rozbudują system rozgrywki i skasują trzy razy za całość (bo będą trzy osobne gry). Albo — i na tę opcję stawiam — odrestaurują te pozycje na wzór Demon’s Souls bądź MediEvil, czyli 1:1 z kapitalną grafiką, a pakiet trzech części sprzedadzą jako kolekcję. I chyba tego bym sobie życzył. Przypominam, że podobnie było z Kraszem. Rimejk oferował piękną grafikę, bez większych zmian w rozgrywce, a w pudełku dostaliśmy całą trylogię — i to sprzedawaną w niezwykle atrakcyjnej cenie 140 zł. W przypadku GoW Trilogy Remake raczej spodziewam się ceny powyżej 300 zł za taki pakiet, ale to chyba oczywiste.

Raczej trochę poczekamy.

Premiera pod koniec kwietnia. W pudełku — nawet już nie Game Key Card, a… kod do pobrania. Podobno przy Oblivionie będzie podobnie.