Harbuz

Podoba mi się ten numer. Ciekawa publicystyka, dwustronne recenzje hitów na Switcha, recka Little Nightmares 2, okładka fajna mimo brzydkiego babsztyla, papier gruby. Legancko.

No masz rację. Czasami przeginali na Zeffo. Szczególnie że mapa byla nieczytelna i te windy mi się myliły.

Jak eksploracja jest przyjemna i skróty ciekawe, to nawet lubię backtracking. Tu był ok, podobnie np. w Metroid Prime, Shadow Complex.

Zupełnie mnie gra nie grzeje, mimo że gameplay wydaje się być w moim guście. Podobne gry już były... Starfox Adventures, Beyond Goood and Evil, Kameo a nawet z Horizonem mam skojarzenia. I może nie byłoby to złe, ale game design za bardzo mi przypomina współczesne bajki ze strong female protagonist, których nie trawię, jak Moana, Brave albo nadchodzące Raya and the last dragon...

Typ na ppe pisał, że gra jest dość trudna a fabuła powtarzalna ze słabymi questami. Warto znać poprzednie części, czy dużo nie stracę?

Polećcie jakąś grę w której jest fajny, przynoszący dużo satysfakcji, rozwój postaci. Taką, w której czuć, że wybory przy rozwoju postaci miały znaczenie i nowe umiejętności zmieniają rozgrywkę. Jakoś w żadnej z dużych i głośnych gier na tą generację nie czułem aby ten element był dobrze rozwinięty. Ostatnie dobre wspomnienia mam ze Skyrima.

Moim zdaniem Sunshine to jedyny Marian gdzie grafika miała kluczowy udział w odbiorze całej gry. Dzięki np. krystalicznie czystej wodzie i rażącemu w oczy słońcu można było poczuć się jak na wymarzonych wakacjach. Na tamten czas miałem wrażenie, że gram w bajkę Pixara. Do każdego z Marianów, i 2D i 3D, można wrócić po wielu latach i czerpać taką samą frajdę, ale klimat Sunshine może odzyskać tylko w solidnym Remasterze. A co do braku zróżnicowania lokacji to właśnie super udało się Nintendo stworzyć wiele plansz w jednym, kurortowo/portowym klimacie, nie sięgając po wyświechtane światy: las/lodowy/ognisty/podwodny/pustynia.

Oj faktycznie celność tej psikawki pozostawiała wiele do życzenia. Pamiętam, że porzuciłem grę na jakiś czas przez misję oczyszczania plaży na czas. Ale reszta wodnych mocy była super.

Pamiętam, że na owe czasy woda w tej grze to był majstersztyk podobnie jak w Starfox Adventures. A że klimat tej gry opierał się na słonecznych plażach to można było tej wody dużo doświadczyć. Ostatnio grałem w SMS ponad 15 lat temu, ale mam wrażenie, że był to najmniej "korytarzowy" Mario jaki wyszedł i chyba te dwie cechy sprawiły, że tak dobrze go wspominam. Lubiłem podejście z różnych perspektyw do danych światów w zależności od wyzwania. No i ten pad od Gamecuba wydawał mi się wtedy idealnie skrojony pod tą gierkę.

Ja polecam Ochnik. Zawsze mi się kojarzył ze sklepem dla boomersów, ale torbę od nich mam 7 rok i daje radę, a sporo w niej noszę i traktuję z nieszczególnym szacunkiem. Nie wiem tylko jak tam z cenami obecnie i wyborem modeli.

Cześć. W dobie pandemii i zamkniętych siłowni zacząłem się interesować treningiem skupionym na wykorzystaniu jedynie masy własnego ciała. Kupiłem książkę " Skazany na trening" gdzie jakiś typ opisuje swój pobyt w więzieniu i jak to dochodził do niesamowitej siły bez wykorzystywania sprzętu siłownianego. O miejsce do tego typu obecnie coraz łatwiej bo jak grzyby po deszczu wyrastają w miastach i na wsiach parki z rozmaitymi drabinkami i drążkami. Co sądzicie na opieraniu swojego treningu tylko na tym rodzaju? Czy da się zbudować przyzwoitą siłę, wytrzymałość i masę mięśniową? Czy jest to dużo zdrowsza opcja niż siłownia? Jakie macie spostrzeżenia, doświadczenia i dobre rady? Ja tam się jaram jak pnę się w górę w zestawie dążącym do pompek na jednej ręce, wznosów wyprostowanych nóg albo przysiadów na jednej nodze.

Mam z tej samej firmy Gochugaru- pyszne! Każde płatki chili przy tym wysiadają. Chodzi o siedmiolatkę ( nie wiedziałem, że tak to się nazywa). Zwykle dawałem zwykły szczypior, bo nie wiem gdzie można dostać siedmiolatkę. Za to fajnie, że łatwiej dostać białą rzodkiew. Ja dawałem też sos sojowy, ale od jakiegoś czasu daję tylko rybny- bardziej mi smakuje. Na jedną kapustę pekińską 1/3 szklanki i do tego łyżkę fermentowanych krewetek razem z zalewą (wszystko razem z przyprawami blenduję i później wcieram w warzywa). Nie śmierdzą tak jak pasta krewetkowa. Mają zapach mniej nieprzyjemny nawet niż sos rybny, a w smaku są bardzo dobre. Nie pamiętam gdzie kupiłem, ale szukaj po Internetach fermentowanych, solonych krewetek albo Saeu-jeot.

Gochugaru <3 Nie używam w kuchni już innych płatków chili. Tylko gochugaru. Koreańczycy to jacyś geniusze kulinarni. Też robię kimchi, już chyba regularnie. To jest jak narkotyk. Szkoda tylko, że spring onion nie można kupić w Polsce. Używasz fermentowanych krewetek? Super podbijają umami.

Graj w jedną, góra dwie ( u mnie jedna poważna na Ps4 i jedna luźniejsza na Switchu) gry na raz, nie miej kupek wstydu, nie kupuj kilku gier na raz. Nowe gry kupuj jak przejdziesz bieżącą albo stwierdzisz, że nie jest dla Ciebie i nie chcesz w nią grać. Celebruj granie, nie graj na szybko, z doskoku, na siłę. Wypij i zjedz coś dobrego do gierki. Gra ma być dla Ciebie a nie ty dla gry. Zaliczaj achievementy tylko te, które wydają Ci się interesujące, zbieraj tylko ciekawe znajdźki, rób tylko ciekawe side questy. Ogranicz "lizanie ścian" w gierkach. Znajdź sobie hobby poza grami- niech nie będą one Twoją jedyną odskocznią od obowiązków. Wtedy zobaczysz, że nie są one tak ważne w życiu a mają jedynie stanowić jedną z form rozrywki.

Dobra. Kończę Mario 3d World i chowam Switcha do szafy na kilka miesięcy. Wracam do nadrabiania zaległości z PS4.

Skończyłem w tym tygodniu Ori 1+2. Genialna gra, jednak gorsza od Hollow Knighta, w którego grałem prawie równocześnie. Mimo bardziej dopakowanych wizualiów i lepszej muzyki, lepiej będę wspominał Hollow Knighta. Do Oriego momentami się zmuszałem (szczególnie do 1, mniej rozbudowanej części) a od Hollow Knighta nie mogłem się oderwać. No i technicznie Ori 2 strasznie blado wypada przez częste zawiechy, spadki animacji i wywalanie z gry.

Zgadzam się. Sentyment może mam do Super Mario Sunshine dlatego, że była to moja pierwsza gra z Marianem w 3D no i czas mega podjarki Gamecubem. Klimat rajskiej wyspy, wodne moce, sekrety, nowe elementy rozgrywki, które później na dobre zadomowiły się w serii, muzyka, grafika- to największe plusy tej części. Dla mnie też był to najlepszy Marian.

No ja tam liczę na jakieś grube zapowiedzi z okazji 35-lecia Zeldy i 25- lecia Pokemonów w przyszłym tygodniu.

Też czekam. Wersja ze steelbookiem podobno. Do czego to doszło, że człowiek tak się jara portem XD. Ostatnio w ogóle jakoś lekką ręką wydaję kasę na gry na Switcha których bym nie kupił na Ps4. Monster boy, hollow knight, Ori 1+2... No ale uwielbiam na nim grać...

Ja jeśli jestem akurat w sklepie włoskim to kupuję Le 5 Stagioni Pizza Napoletana i jestem zawsze zadowolony. Jak nie mam do niej dostępu to kupuję Basię 00. Robię pizzę/foccacię średnio raz na 1,5 miesiąca i jestem raczej na etapie, gdzie bardziej jeszcze efekt zależny jest od mojego skilla niż od mąki, więc raczej nie widzę dużych różnic w mąkach. No ale jeśli masz dostęp do włoskich mąk w dobrej cenie to warto brać. Rzadko kiedy można się zawieść, no i efekt psychologiczny wchodzi w grę, że "jem pizzę z prawdziwej, włoskiej mąki"

Zgadzam się z Rudiokiem. I dodatkowo, może za dlugo piekarnik jest otwarty podczas wkładania pizzy i traci temperaturę. No i trzeba pamiętać żeby kłaść na rozgrzany kamień/blachę.

Jak za słona to skrop ją trochę cytryną. Kwas może trochę zbić słoność. Czasami nawet podają pizzę z dojrzewającą szynką i z boku cytrynkę do skropienia. Jak chcesz mieć przyrumienione brzegi to może dodaj trochę oliwy do ciasta.

Ja nigdy nie grałem w oryginał i nie czuję, żeby mi ktoś sprzedał wykastrowaną wersję. Uważam za to, że gdyby z gry wyciąć te dłużyzny, zmniejszyć chaos w walkach, szczególnie z Bossami i lepiej nakreślić sens niektórych wydarzeń i background postaci, to byłaby gra na co najmniej 8/10. W wersji, którą dostałem- 0 emocji.

Bloodborne- za trudna dla mnie. Za stary jestem żeby się męczyć z tym gatunkiem. Poza tym jakoś tak "sztywno" się w to grało. Porzuciłem przed pierwszym BOSSem. Dochodziłem do niego tydzień. Ale mimo wszystko rozumiem fanów gierki. Nier:Automata- brzydka grafika łącznie z menu, pusty świat, chaotyczne a proste walki, żenujące subquesty. Za to muzyka piękna i klimat całkiem spoko. No ale też mam za dużo gierek do ogrania żeby ją przechodzić. Tutaj też rozumiem fanów gry. Final Fantasy VII Remake- przy przed-przedostatnim BOSSie. Nie wytrzymałem. Gra to przeplataniec fajnych i niefajnych sekcji ale jako całość nie jest warta by się męczyć jeszcze z tym zestawem akcji końcowych. Sprzedałem z całkiem małą stratą o dziwo. Fanów tego Remaku niestety nie rozumiem.

Fabuła jest w TLOU2 genialna. Motyw zemsty, bezsensownej przemocy, odkupienia win, przebaczenia. Miazga. Niechętnie patrzę na na siłę wciskane motywy LGBT, i miałem duużo obaw o tą grę, ale dzięki wspaniałej otoczce techniczno-gameplayowej i wyżej wspomnianej fabule, spokojnie można to przełknąć. Żaden absurd fabularny nie zapadł mi w pamięć. Gra roku. I DLA MNIE przebiła pierwowzór. Dzięki twistowi fabularnemu i genialnym lokacjom.