Imo Infinite (wliczając genialne Burial at Sea) > B2 > B1

Ōkami - Wii

Fabuła oparta na japońskich mitach opowiada historię Amaterasu – bogini słońca wcielonej w białego wilka – oraz walkę z demonem Orochim, a świat Nippon przedstawiony jest jako przestrzeń silnie związana z naturą i duchowością.

Największym wyróżnikiem gry jest oprawa audiowizualna inspirowana tradycyjną sztuką japońską oraz unikalna mechanika Celestial Brush, pozwalająca „malować” rzeczywistość i wykorzystywać rysunek zarówno w walce, jak i eksploracji. Rozgrywka czerpie wyraźne inspiracje klasycznymi przygodowymi grami akcji w stylu Zeldy, ale oferuje bardziej płynne przejścia między eksploracją, zadaniami i lochami oraz lepiej wykorzystuje zdobywane umiejętności w dalszej części gry. Muszę szczególnie pochwalić fabułę, zapadających w pamięć NPC-ów i narracyjne zwroty akcji.

Tu muszę napisać o dość iść istotnych wadach: powolny, mało angażujący początek, dużą ilość dialogów, proste i krótkie lochy oraz problemy ze sterowaniem – zwłaszcza rysowaniem pędzlem na Wii, które bywa nieprecyzyjne i frustrujące. Z perspektywy współczesnego gracza, przyzwyczajonego do dynamicznego tempa, rozbudowanych systemów i wygodnego sterowania, te elementy mogą być trudne do zaakceptowania.

Mimo to Ōkami w wersji na Wii broni się nastrojem, spokojnym tempem, eksploracją i pozytywnym przekazem – zamiast ciągłej walki gra zachęca do dbania o świat, naturę i zwierzęta. Podkreślę, że w czasach, gdy wiele gier stawia na agresję i grind, taki klimat jest rzadkością. Ostatecznie uznaje Ōkami za dzieło wyjątkowe i ponadczasowe, które – mimo archaicznych rozwiązań – nadal warto poznać, szczególnie w odświeżonej wersji HD.

Resident Evil: Requiem

No właśnie nie wiem co tak słabo. Mocny początek, a potem zaczynają się laboratoria, podziemia, piwnice, szarobrązowe korytarze i otwarta lokacja żywcem wyjęta z jakiejś dudebro gry na x360/ps3 z 2008 roku.

Etapy gdzie sterujemy Grace są bardzo fajne, bo Grace ma akurat szczęście że chodzimy nią po tych lepszych etapach. Leona broni tylko strzelanie, które jest zrobione zajebiscie, ale niestety chodzimy nim po tak nieciekawych lokacjach, że te strzelanie nie wystarcza - jakie fajne by nie było. Zwłaszcza, że chwilę przed 9 wyszedł Remake4, więc tym bardziej etapy Leona to taki trochę Resident 4 z Temu. Kilka razy łapałem się na tym, że grając miałem myśli że może lepiej odpalić sobie po prostu Remake4.

Trzeci akt to bezczelne jechanie na nostalgii co uważam za głupie z prostej przyczyny - seria RE to nie jest jakaś zapominania saga, że trzeba uderzać w prymitywną nostalgię. To nie jest 2017 rok przed premierą VII gdzie gracze są po słabej 6 czy Revelations z uciętym budżetem. Między 2017 rokiem wyszła 7,8 i 3 rimejki, które okazały się sukcesem. Dlatego ja nie rozumiem co ich podkusiło żeby jechać na nostalgii tak, jakby to był projekt Disneya, a nie 9 część kasowego IP wydawanego przez jedną z większych firm na rynku. Kontrast pomiędzy 9, a 7,8 i rimejkami jest zatrważający. Gdyby Requiem wychodziło w 2017 roku, może bym to jeszcze zrozumiał. W 2026 roku jest to dla mnie nie do zaakceptowania. Ostatni boss to reskin bossa z remake 3 xd.

Fabuły nawet nie chce mi się komentować, bo jest głupia nawet jak na standardy serii.

7/10, można pograć ale od serii oczekuję więcej, zwłaszcza teraz gdy gatunek horroru przeżywa renesans.

Edytowane 9 godzin temu9 godz. przez tlas

Mouse P.I. For Hire (XSX) - pozytywne zaskoczenie. Gra ze względu na swoją niecodzienną stylistykę znalazła się i na moim radarze, a że kosztowała niedużo to skusiłem się odrazu ;)

W sumie nie wiedziałem do końca czym będzie, a okazała się Doomem podlanym historią noir ;) jest samotny Mysi detektyw, gangsterzy, famme fatale oraz sporo nawiązań i puszczania oka.

Jest też milion killroomów do wyczyszczenia i kilku bossów do ubicia. Na szczęście plany są dość różnorodne, odwiedzimy sporo miejscówek. Są elementy platformowe, jakieś skakanie, odbijanie itp co w niektórych arenach się przydaje bo trzeba biegać i strzelać. A strzelać jest czym bo broni jest sporo i takie nawet wymyślne jak Wybielacz czy Mózgotrzep.

Jest nawet broń i etap będący hołdem dla pewnej legendarnej serii :)

Strzela się całkiem miło, jednak może jest trochę zbyt długa, czasem przeciagniete levele się wydaja.

Ale to solidna gierka, z pomysłem na siebie. Taka pozytywna 7/10 i czekamy na kolejne projekty

Star Wars Battlefront - nie wiem czy pierwszy Battlefront byl inspirowany Battlefieldem. Nigdy nie bylem fanem tej drugiej, gralem tylko w Bad Company. Tej pierwszej w sumie tez nie bylem mimo, ze za gnoja mialem status psychofana SW. Reboot odslony z 2004 za to mocno juz chyba musi do wojennego kolegi nawiazywac skoro robilo je samo Dice. Czy rozmachem rowniez, tego tez nie wiem, ale sadze ze nie. Chociaz sa tu tryby na 40 graczy. No i wyglada to jak niezla wojna gdzie wykorzystuje sie tez pojazdy i lotnictwo. Wszystko oczywiscie wprost wyciagniete glownie z pierwszej trylogii i odwzorowujace pojedynki z filmow. Mialem ten tytul na radarze ale troche odciagalo mnie to, ze to tylko multiplayer a nie lubie miec rozgrzebanych trofeow w grach mp bo nigdy nie ma pewnosci kiedy zamkna serwery. No i czesc trybow wieloosobowych jest albo martwa albo napakowana ludzmi majacymi 2000h w grze. Zebrala sie jednak spoko ekipa wiec sie przemoglem. Robienie platyny to byla w sumie osobna przygoda, nie wiem nawet czy nie lepsza niz samo strzelanie xD Ale to temat na inna historie. Jak ktos lubi GW i coopowe strzelanie to mozna sprobowac, ale sadze ze ta gra tutaj juz nikogo. Niezle wykonanie, malo problemow technicznych, mozna powalczyc o Hoth i pomachac mieczem swietlnym. 8-/10.

Star Wars Battlefront II - o ile w przypadku odswiezonego Battlefronta ciezko powiedziec, ze sie go ukonczylo tak w przypadku kontynuacji mozna sie juz o to pokusic. Dodano bowiem kampanie. Ukonczylem ja jakos po premierze i nie na swojej konsoli i jedyne co mi zostalo w glowie to wspomnienie, ze byla ch.ujowa. Grajac teraz niedawno zaskoczylo mnie to jak niewiele z niej pamietam (co w sumie potwierdza, ze byla chu.jowa i niewarta zapamietania). Zaczalem sie nawet przez chwile zastanawiac czy moze przez te lata nie dodali kilku leveli do niej, w koncu to gra usluga xD Nie dodali, to po prostu slaba historia niezaleznej baby z imperium, ktora przechodzi na strone rebelii. Wszystko po to zeby polatac i postrzelac w jednej i drugiej frakcji. Mozna by to nawet uznac za tutorial do multiplayera. Jako ze rok to juz 2017 no to mamy strong female protagonist i zlych bialych mezczyzn. Multiplayer z kolei rozciaga sie na wszystkie trzy trylogie zahaczajac nawet o Rogue One. Wiec jak ktos lubi to powalczy sobie Ray czy Finnem (xD). Moim celem bylo rowniez wbicie platyny i oprocz jednego troefeum obylo sie bez boostingu. Czesc trybow wyleciala, czesc doszla nowych, poprawiono te z walkami statkow kosmicznych, masa godzin do przegrania i multi jest wciaz zywe. Kampania to jednak smiec a klimaty wolalem te z poprzednika. 7-/10.

Tekken 7 - konczenie bijatyki to w zasadzie tak jak konczenie gierek wyzej, troche nie do konca. Tutaj ta sama historia bo jest kampania, ktora przeszedlem kiedys nie u siebie. Oprocz niej sa jakies tryby solo do zdobywania danow no i mp. Wrocilem po latach do tekkena siodmego tylko dlatego, ze gram teraz w gierek solowa, ktora tak mnie wynudzila po pierwszym akcie, ze musialem to jakos rozchodzic. Dobilem reszte trofeow, skonczylem kampanie i odinstalowalem. Mimo, ze miejscami bylo jakies drgniecie w michalku bo na tekkenie czlowiek sie chowal, to niestety jestem juz za stary na te dziwactwa (customizacja to rak) i roster pokemonow, ktore albo walcza jakas odmiana (mishima) karate albo sadza te same cepy z animacjami pamietajacymi tekkena 2. Fabula to juz top kek. Turniej na piesci, w tle wojna i czolgi napier.dalajace w wioski. Ja wiem ze nowoczesna sztuka japonii czerpie glownie z drugowojennej traumy ale nie potrzebuje tego w tekkenia. Wystarczalo mi w zupelnosci, ze wielki niedzwiedz byl ochroniarzem niesmiertelnego dziada, nie musialem znac powdow ani genezy. Nie moj tekken to juz, moj nie. 7/10.