Indiana Jones i Wielki Krąg. Mam już kilka godzin i wygląda na to, że skończę raczej. Wygląda pięknie, rozgrywka nawet ciekawa. Jednak ten świat w formie betonowej dekoracki to żart xd nic nie reaguje ma masze poczynania, zero fizyki i interakcji z otoczeniem a świat to makieta. Lipa.

No ale eksploracja i znajdżki to topka. Z plusów są jeszcze dobrze napisane postaci, spoko humor, ładne lokacje. Do tego ten Troy Baker, którego jest tak dużo wszędzie, że jak następnym razem pójdę po bułki do piekarni i kasjer przemówi do mnie głosem Troya, to mnie to w ogóle nie zdziwi. Trzeba mu jednak oddać to, że udżwignął ciężar odgrywania legendarnej postaci.

Może z jakością gier od Xboxa różnie bywa w ostatnich latach, ale akurat Indiana to sztos.

Mouse: P.I 4 Hire - idealnie wpasowuję sie w moje upodobania. Chwile pograłem i od razu zaskoczyło. W skrócie to taka lajtowa strzelanka detektywistyczna z zagadkami a nawet minimalnym platformingiem. Fabularnie rozwiązujemy sprawę zaginięcia magika. Odwiedzamy przeróżne lokacje, zbieramy materiały i dowody aby ostatecznie połączyć je w całość w swoim biurze. Wygląda to dobrze, bo towarzyszy nam uczucie jak sami byśmy mieli kontrole nad rozgrywającą sie sprawą. Idzie sie wkręcic

Ratchet & Clank Rift Apart

Tak dla urozmaicenia coś lżejszego do pogrania. Już na PS4 Ratchet wyglądał bardzo dobrze ale tu to faktycznie jakby się grało w animację Pixara

Dark Souls II SotFS

Jestem gdzies tam w jakiejsc grocie z pseudo-konkwistadorami i potopionymi statkami i jedno moge przyznac grze - jest wkurwiajaca w najgorszym mozliwym ujeciu. Zniose gangbangi, zniose te pierdolone stagger fazy, zniose to, ze niektore lokacje sa przesliczne, a niektore brzydkie jak czarna, listopadowa, gradowa noc, zniose nawet jajo. Nie zniose jednak tak durnych hit-boxow i razacej niekonsekwencji w aplikacji poziomu trudnosci.

Gra ma strasznie duzo bugow, ktore smierdza w kazdym dziale i na kazdej plaszczyznie. Yhhh, mam nadzieje, ze sie troche przyzwyczaje, ale czuc jak bardzo brakuje tu Miyazakiego, Ito i tego trzeciego, ktorzy pracowali nad Bloodborne.

Brigador: Up-Armored Edition

Miałem tę grę w bibliotece od lat i z jakiegoś powodu nigdy się za nią nie zabrałem. Obejrzałem poniższy filmik i mogę się z gościem zgodzić w kwestii "dlaczego nie zagrałem wcześniej?"

Przecudowna rzeźnia i destrukcja z udziałem mechów, czołgów i poduszkowców w futurystycznych klimatach cyberpunkowych ze świetnym synth soundtrackiem. Fabuła mnie nie obchodzi. Odpalam kolejne misje, wybieram narzędzie zbrodni i czasem robię przerwę, jak zaczynają mnie boleć zęby od nieustannego szczerzenia. Bardzo podoba mi się oprawa, która jest ładna, czytelna i szczegółowa, ale z jakiegoś powodu przypomina mi również stare izometryczne gry lat 90-tych.

Polecam, zachęcam.

@Yap jedyne soulsy, które zacząłem i nie skończyłem

57 minutes ago, BRY@N said:

@Yap jedyne soulsy, które zacząłem i nie skończyłem

Najgorsze jest to, ze w wiekszosci przypadkow nie walczy sie z poziomem trudnosci tylko z pierdolami typu targeting, unikami w zupelnie innym kierunku niz ten, w ktorym wychylasz gale, takim dziwnie „haczacym” stylem poruszania sie. Wystarczy pochodzic w kolko. Wyraznie mozna zauwazyc jak dziwnie postac porusza sie „slizgajac sie” po rogach osmiokata, a nie po okregu.

Jutiuberzy, ktorzy bronia DS2 przewracaja sie o wlasne argumenty wymieniajac wiecej wad niz zalet.

Probuje dalej. Masochizm pelna geba.